Een kind met zijn drieën 

In mijn vorige blog vertelde ik dat ik op mijn 33e kanker kreeg en daarna in de overgang raakte. Ik had op dat moment geen man in mijn leven, mijn eicellen waren vernietigd door de chemo die mijn leven had gered en ik had een enorme kinderwens. Het beheerste mijn denken, mijn doen en laten. Alles stond in het teken om de loer die het lot mij gedraaid had ongedaan te maken. Ik moest en zou moeder worden! Of het in ieder geval proberen. 

Droomman

Vier jaar na de kanker had ik het grote geluk mijn huidige partner tegen te komen. Maxi-man en ik werden halsoverkop verliefd en gingen al snel samen wonen. We waren allebei de dertig gepasseerd en hadden een scheiding achter de rug, dus wij waren niet van plan nog een aantal jaar handjes vast te houden op de bank. Voordat we gingen samenwonen, had ik hem duidelijk gemaakt dat ik een grote kinderwens had, maar ook onvruchtbaar was. Maxi-man bleek een lot uit de loterij. Ook hij wilde graag kinderen en was bereid om daarvoor met mij een zwaar medisch traject in te gaan. De eerste horde was genomen. Ik had de man gevonden waarmee ik kinderen wilde en het was wederzijds.

Lees ook: Eerste baby in Nederland geboren via eiceldonatie

Droomvrouw

Toen wij aan het traject eiceldonatie begonnen, bestond er in Nederland nog geen eicelbank. Je moest zelf een donor zien te vinden, die ook nog eens aan bepaalde voorwaarden moest voldoen. Zij moest tussen de 28 en 35 jaar zijn, een voltooid gezin hebben, medisch en psychisch in orde bevonden worden en geheel belangeloos een pijnlijk medisch traject in willen gaan. In onze familie- en vriendenkring waren we al snel uitgekeken. De meesten voldeden niet aan de vereisten.

Bovendien heb je onbewust zelf ook een eisenpakket. Omdat het kind niet ontstaat uit je eigen eicel, geef je ook geen eigen genen mee. Je kind zal niet op je lijken. Niemand zal zeggen dat het jouw ogen of neus heeft, noch kun je bepaalde talenten doorgeven. Ik kan je vertellen dat je dan best kritisch bent en anders naar vrouwen gaat kijken. Je ziet dan niet langer je nicht of je vriendin, maar het pakket genen dat er voor je staat. Het meest ideale is als je een zus hebt die eicellen wil afstaan, omdat dat genetisch het dichtst bij je ligt. Helaas ben ik gezegend met twee broers.

Lees ook: Geen sperma wel een kind? Er is hoop! (buiten een zaaddonor om)

Toch was weer het geluk met ons. Toen wij op een avond bij een oud-collega van Maxi-man op bezoek waren, kwam de hele situatie uiteraard ter sprake. Tot onze stomme verbazing bood de dame in kwestie zich ter plekke aan als eiceldonor! Uiteraard hebben we daarna nog meer en serieuze gesprekken gehad, zodat ook haar man begreep wat de bedoeling was en ermee instemde. De afspraak was dat één van ons vieren het traject niet meer zag zitten, de stekker eruit getrokken zou worden.

Behandeltraject

Bij eiceldonatie is het zo dat de cycli van de eiceldonor en de wensmoeder op elkaar afgestemd moeten worden. Dit wordt gedaan door het toedienen van hormonen in pilvorm. Daarna lijkt de behandeling op een normaal ivf traject, alleen verdeeld over twee vrouwen. De eiceldonor krijgt hormonen om de eitjes aan te maken, de wensmoeder krijgt hormonen om de baarmoeder klaar te maken voor ontvangst van het embryo. Zodra de eitjes groot genoeg zijn worden ze bij de eiceldonor geoogst en gaan naar het laboratorium om bevrucht te worden met de zaadcellen van de wensvader. Na de bevruchting in het lab wordt het embryo in de baarmoeder van de wensmoeder geplaatst.

Als ik het zo opschrijf, lijkt het allemaal zo simpel, maar het is het absoluut niet. De kans dat de wensmoeder zwanger wordt, kleiner dan bij een normaal ivf traject, omdat de vreemde genen vaak afgestoten worden door het lichaam. Wij werden dan ook helemaal van onze sokken geblazen toen bleek dat de allereerste poging meteen raak was! Het was een geweldig, ongelofelijk, niet te begrijpen wonder. Ik was zwanger!

Lees hier de eerste blog van De Vrouw.

Deze blog is geschreven door gastblogger ‘De Vrouw’. Op Oprecht Gezegd blogt ze over haar dagelijks leven als vrouw. Niet alleen is ze 100% vrouw, maar ook vrouw van Maxi-man en moeder de vrouw van de 4-jarige Mini-man. Op haar 40e werd ze moeder en dat ging niet gemakkelijk. Door vervroegde overgang veroorzaakt door chemo, was ze op eiceldonatie aangewezen. Lees mee hoe ze dit hobbelige pad tot een goed einde gebracht hebben. Volg haar op Facebook.

van de redactie

Deze blogs zijn geschreven door een gastblogger of deskundige die hun kennis of ervaring willen delen met Love2BeMama.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.