Waar ben je naar opzoek?

Zwanger in tijden van coronacrisis

5 minuten lezen d.rietje d.rietje
Zwanger in tijden van coronacrisis

Rianne is mama van een kleuter, een sterrenkindje en zwanger van een regenboogmeisje. Ze is weer zwanger geworden na een groot verlies. Deze zwangerschap is ook pittig; Rianne is zwanger in tijden van coronacrisis. Dat valt niet mee!

*Voor onze lieve kleine Joep*
(03-12-2018 – 04-12-2018)

Je zit deze dagen nóg meer in mijn gedachten dan anders. En ook zijn er ineens weer dagelijks die tranen door het grote gemis. Komt het omdat ik alweer in het 3e trimester zit van een nieuwe zwangerschap? Komt het door de coronacrisis die nu in Nederland heerst? Komt het omdat jouw lege plek nog meer voelbaar is nu we (en met name ik) veel thuis ben?

Het is een combinatie. 

Jouw kleine zusje in mijn buik – 3e trimester

Ik heb me de afgelopen maanden en weken enorm gefocust op mijn nieuwe zwangerschap, jouw kleine zusje, nog veilig in mijn buik. Ik ben jou geen enkele dag vergeten, maar de angst om óók haar te moeten verliezen overheerst(e). De angst om weer zo vroeg gebroken vliezen te krijgen. Zeker rond de 22e week in de zwangerschap. Ik keerde weer in die ‘overlevingsstand’ die ik inmiddels goed weet aan te zetten bij mezelf.

Dagen en weken kruipen langzaam voorbij, met zoveel angstgevoelens, omdat ik deze zwangerschap tot een goed einde wil brengen. Maar ik heb hier, behalve veel controles (en die controles worden nu ook nog afgezegd) en wat medicatie, eigenlijk helemaal geen enkele invloed op. Of mijn vliezen gaan breken, op een eventuele vroeggeboorte, of op de datum waarop zij geboren gaat worden.

Ik weet daardoor soms niet eens hóe ik de dagen door kom en ben gekomen. Ik herken dit van toen ik in oktober en november 2018 in het WKZ lag, met jou nog veilig in mijn buik. Het lijkt soms wel of het hele proces zich herhaalt. Dat we weer iedere week moeten vieren die ik verder kom in deze zwangerschap. We kunnen alleen maar blijven duimen, hopen en dromen. Iets wat we al jaren doen. Maar om wél positief af te sluiten. Ik zit in het 3e trimester (yes!), ik ben 28 weken zwanger en het gaat nog steeds goed!

Maar dan is er ook nog Corona

Ik vraag me de 2 weken weer steeds vaker af hoe het zou zijn als jij nu wel fysiek bij ons was. Prematuur geboren (na ruim 30 weken zwangerschap), met onderontwikkelde longen (door langdurig gebroken vliezen en gebrek aan vruchtwater) waardoor je sowieso een longpatientje zou zijn geweest. In wat voor angsten zouden we dan nu leven? 

Ik lees ook veel verhalen van andere ouders, waarvan er een aantal papa en mama zijn geworden van een prematuur kindje. Kindjes die het wel hebben gered, maar nu nog steeds erg kwetsbaar zijn. De angst die zij nu voelen… Of ouders die nú hun baby moeten verliezen. In tijden dat niemand je mag knuffelen of zelfs niet in het ziekenhuis of bij het afscheid mag zijn. Het is verschrikkelijk. 

Maar als jij nu wél bij mij was, zou ik wel het allerbelangrijkste bij me hebben. Mijn twee kindjes. En met ons viertjes zouden we ons (desnoods volledig in quarantaine) door deze crisis heen slaan.

De leegte en gemis na het verlies blijft altijd

Echter confronteert de hele situatie mij nu juist weer extra met jouw gemis. Iedereen om me heen roept ‘ach, ze spelen wel met elkaar thuis, de broertjes en zusjes’ en ‘ze vermaken zich wel samen’. Maar dat doet mij dan juist zoveel pijn. Want Noud had ook zo leuk met zijn kleine broertje kunnen spelen. In plaats daarvan is er een lege plek. En hoe erg ik me ook uitsloof, Noud komt de dag amper door zonder speelvriendjes. En ook ik wil het allerliefste met 2 kinderen torens bouwen, knutselwerkjes maken, buiten spelen of puzzelen. En ik denk dat iedere andere ouder dit verlies nu nog intenser ervaart. Of je nu 1, 5 of 10 jaar verder bent. De leegte en het gemist blijft altijd en is in tijden van crisis nog meer voelbaar.

Angst

Daarnaast is er bijna geen enkel ander gespreksonderwerp meer dan corona. Iedereen praat over dit nare virus, over de Intensive Care, en hoe mensen daar aan de beademing en aan slangetjes liggen. Maar mijn gedachten dwalen nog steeds alleen maar af… en ik denk steeds ‘JE MOEST EENS WETEN’. 

Mijn eigen baby lag nog geen 1,5 jaar geleden op de Neonatologie Intensive Care Unit (NICU). Zo’n fragiel lichaampje, van nog geen 2 kilo, aan de zwaarste beademingsapparatuur. In mijn armen, in gevecht tegen de GBS (Groep B Streptokokken) bacterie. Zijn hele lichaampje stotterde en bewoog alle kanten op, hij had het zo zwaar.

Het is vreselijk wat er nu met corona op de IC’s gebeurt en die foto- en videobeelden raken mij ook echt enorm. Maar wij lagen vorig jaar met onze kleine Joep op die IC. Nog maar net op de wereld, kijkend naar papa en mama, en knijpend in onze vingers. Een klein warm lijfje, die ik koud heb voelen worden, en in mijn eigen armen heb moeten laten gaan. En alle herinneringen komen nu weer terug bij al die berichten over de IC.

Geen ruimte voor corona

Ook die enorme angst om daar opnieuw met ons kleine meisje terecht te moeten komen. Ik ben zwanger, maar we zijn er nog niet. We weten inmiddels dat zwanger zijn niet automatisch betekent dat er een gezond kindje mee naar huis gaat. Ik wéét wat angst is. Ik wéét hoe het is om iemand voor zijn of haar leven te zien vechten. Ik wéét wat verlies is. En ik denk dat er níets ergers is dan je eigen baby te moeten verliezen.

Ik heb in mijn hoofd geen ruimte voor corona. Misschien stop ik het weg, want ik weet dondersgoed dat ook die angst voor veel mensen terecht is. Of het is mijn eigen zelfbescherming en de bescherming van ons 3e kindje en wil ik het niet toe laten. Het is de angst voor gebroken vliezen en GBS die mijn hele geest in beslag neemt. De angst om nóg een kindje te moeten verliezen, is vele malen groter dan de angst voor corona.

We gaan overwinnen!

Ik moet eerst deze baby nog gezond op de wereld zien te zetten, mét een GBS bacterie in mijn lijf én met corona in de hele wereld.
En soms zakt me de moed in de schoenen en ontstaat er paniek hóe ik zit nu weer ga overwinnen. Maar we gáán dit overwinnen. Mijn man, Noud, Joep*, onze regenboogdochter en ik. En ook de rest van Nederland en de wereld.

Foto door Alexander Krivitskiy via Pexels

d.rietje

Ik ben Rianne, voor de 4e keer 30 jaar geworden en van oorsprong Tukker. Ik woon nu samen met mijn partner en zoontje Noud in Amersfoort. In december 2018 ben ik bevallen van ons 2e zoontje Joep, maar hij is een dag na zijn geboorte overleden. Momenteel ben ik weer zwanger, en nu van een regenboog meisje. Wij verwachten haar in juni 2020. Ik heb altijd in de Marketing, Media en Communicatie gewerkt, maar focus me nu even volledig op deze intensieve zwangerschap. Hier blog ik dan ook veel over, maar natuurlijk ook over mijn ondeugende kleuter en sterrenkindje.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Mama’en: zorgen voor jezelf rondom het moederschap

  • 1 dag geleden
  • 8 minuten lezen
Blogs over kinderen en school

Moeder van gepeste Suze deelt hartverscheurend bericht

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Even weg

10 tips onvergetelijke zomervakantie in de achtertuin

  • 2 dagen geleden
  • 7 minuten lezen