Waar ben je naar opzoek?

Hoogbegaafd? Nou en?!

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Hoogbegaafd? Nou en?!

In eerste instantie was ik eigenlijk een soort van opgelucht toen ik dat hoorde. Ik was altijd best wel bang geweest voor ADHD, een vorm daarvan of zelfs autisme. Het feit dat Milan dan “anders” zou zijn beangstigde mij en het woord hoogbegaafd minder. Nu weet ik dat kinderen die hoogbegaafd zijn dus ook het stempel “anders” krijgen.

De kinderpsycholoog
Een klein maandje geleden kwam de kinderpsycholoog bij ons thuis. We hebben een uur lang over Milan gesproken en niet alleen over de negatieve kanten van hem, maar gelukkig ook over de positieve kanten. Het was een erg vriendelijke vrouw en niet zo’n geitenwollen sokken figuur, wat ik in eerste instantie had verwacht. Het was een vrouw van deze tijd en ze kon over alles mee praten. Ze stond open en begreep meer dan goed dat ik het erg moeilijk vond om negatief te praten over mijn eigen kind. Wij, mijn man en ik, hadden een erg goed gevoel over dit eerste gesprek en waren ook erg blij dat er een klik was tussen ons en de psycholoog. Mocht je dus ook een goede kinderpsycholoog zoeken die alle papieren die haalbaar zijn in Nederland bezit, raad ik echt mevrouw C.J. van Evert–Gendt aan.

Testen, observatie en school
We spraken af dat drie weken later Milan een dagje met haar zou spenderen en dat ze aan de hand van veel verschillende testen en observatie zou kijken of Milan een vorm van ADHD had. Tevens zou ze gaan kijken of Milan autistisch was.

Ze begreep erg goed dat wij een druk voelden vanuit school en vertelde ons dat zij dit ook zou gaan bespreken met school. Milan zat nog geen drie weken op school toen men ons daar al vroeg een ADHD test te laten doen. Wij hebben dit tot zijn zevende jaar uitgesteld.

Sinds we aangegeven hebben dat we met Milan in het traject zitten wordt er dagelijks aan ons gevraagd hoe de testen verlopen, of er al wat bekend is en wat het ergste van alles is, dat er al meerdere keren gevraagd is welke medicijnen Milan zou gaan krijgen.

Nadat ik bij de juf aangegeven had dat ik dit een rare vraag vond, ook gezien het feit er nog niets bekend was, verzekerde ze mij dat ze zelf wel wist wat Milan had. (Ben dan ook erg benieuwd naar haar gezicht over twee weken tijdens het gesprek met haar, de psycholoog en wij).

De psycholoog schrok hier best wel van en gaf aan dat een school dit soort druk niet mocht gebruiken om ouders tot deze testen over te halen.

Hoe Milan het vond
De dag voordat Milan naar haar toe zou gaan hebben we hem pas verteld wat hij zou gaan doen en dat hij, net als op school, testen zou gaan maken, zou gaan knutselen en ook zeker zou gaan spelen. Milan had er gelukkig meteen erg veel zin in.

De hele dag heb ik aan Milan gedacht en hoe hij het zou vinden, hoe hij het zou doen en vooral dat hij het er leuk vond. Maar bij thuiskomst hield Milan het lekker spannend; de prater die hij normaal is was hij natuurlijk nu niet. Milan was moe en hij had het nu erg druk in zijn hoofd. Het is trouwens voor ons niet raar wat hij toen zei, want Milan ligt soms wel tot elf uur wakker omdat het te druk is in zijn hoofd om te kunnen slapen.

Misschien een handige tip voor ouders die dit herkennen: Milan leest tegenwoordig een half uurtje voor hij gaat slapen een boek (dat hij zelf mag uitkiezen bij de bibliotheek). We hebben gemerkt dat dit beter is en het rustiger maakt voor hem.

De dagen die daarna volgden kwam het een en ander eruit. Milan vertelde over de verschillende testen, over het spelen en vooral over het lekkere snoepje dat hij na al die testen had gekregen. Hij vertelde hoe lief hij de mevrouw vond en dat hij hoopte dat hij nog wel vaker met haar mocht praten.  Wij waren erg blij dat Milan een goede klik had met de psycholoog.

De uitslag
Wij kregen een vragenlijst met echt een hoop vragen en ook school heeft deze lijst moeten invullen.

En daar kwam ze dan weer, het angstzweet brak me uit. Ik hoorde haar al zeggen: ‘nee hoor, hier kunnen we niets meer aan doen’. Maar gelukkig viel ze meteen met de deur in huis: ‘Milan is hoogbegaafd. Hij heeft geen ADHD of een vorm ervan en hij is ook niet autistisch’.

Ze vertelde over de testen die ze met hem gedaan had, wat ze allemaal inhielden en hoeveel hij op elke test gescoord had. Tevens vertelde ze dat ze Milan testen had laten maken die normaliter door kinderen van groep 7/8 gemaakt werden (Milan zit in groep 4). Milan is gewoon super slim, belachelijk slim. Belachelijk slim en dat uit de mond van een psycholoog.

Omgaan met hoogbegaafdheid
Maar… en daar kwam het: we moesten er niet te licht over denken, want mensen die hoogbegaafd zijn hebben het moeilijk in deze maatschappij en krijgen, ondanks dat we weten wat ze niet hebben, toch vaak de naam autistisch of ADHD. En dat is niet gek want deze mensen/kinderen vertonen ook veel dezelfde symptomen. Wij moeten gaan werken aan onze kennis over het hoogbegaafd zijn, hoe wij ermee om moeten gaan en leren hoe Milan om moet gaan met zijn “gave”. En vooral hoe wij straks duidelijk aan mensen/school kunnen uitleggen wat hoogbegaafd zijn inhoudt. Helaas is deze maatschappij nog niet helemaal klaar voor dit soort mensen/kinderen. En door de crisis is er ook weinig op scholen.

Op zoek naar informatie
Ik ben meteen het internet op gegaan en daar werd ik eigenlijk niet veel wijzer van. Gelukkig kwam ik al snel op de site van het Psychologie magazine en die gaven een top 5 van boeken aan die over het hoogbegaafd zijn gaan. Ik ben op zoek gegaan naar recensies over deze boeken en kwam tot de conclusie dat er twee boeken een must have waren:

En nu?
Ik ga me nu verdiepen in het hoogbegaafd zijn. Ik ga boeken lezen en huren en vooral het net afspeuren naar sites, informatie en mensen die kinderen hebben die net als Milan belachelijk slim zijn.

Het is een hele lange blog geworden en ik zou er nog wel uren over door kunnen schrijven, over al mijn vragen, mijn ideeën, mijn gevoel.

Na de zomervakantie gaat Milan in therapie, leren hoe om te gaan met. En na de zomervakantie gaan wij aan de slag samen met de psycholoog en school om een plan van aanpak te maken.

Ik vind het erg spannend, zelfs eng maar zeker ook een opluchting dat we nu iets hebben waar we mee verder kunnen.

Wordt vervolgd…

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

Dit zijn de leukste cadeaus voor meisjes van 3 jaar

  • 2 weken geleden
  • 3 minuten lezen
Kinderwens

Waarom kinderwens: wel of geen kinderen?

  • 4 weken geleden
  • 2 minuten lezen
Bevalling & Kraamtijd

Wat is strippen bij een bevalling?

  • 4 weken geleden
  • 2 minuten lezen