Waar ben je naar opzoek?

De bevalling

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher

Ik ga het niet mooier maken dan dat het is, bevallen doet pijn! Dat was het eerste wat mijn verloskundige zei toen ik net zwanger was van mijn eerste. Niet dat ik had verwacht dat ze zou zeggen dat het geweldig zou zijn en dat het zou aanvoelen alsof je naar de wc zou gaan (inclusief boekje natuurlijk) en een half uur later met kind onder je arm het ziekenhuis zou verlaten. Het was het moment dat ik echt even dacht “kan ik nog terug?”.

Het gevoel van “kan ik nog terug” heb ik trouwens meerdere malen tijdens elke zwangerschap/bevalling gehad. Of de “Ik kan dit niet/laat maar zitten” momenten die ik had en ook uitte tijdens de bevallingen.

En ze had gelijk. Het deed inderdaad pijn, en niet zo’n klein beetje ook. Het gekke nu is dat ik je niet zou kunnen vertellen hoeveel pijn, alleen dat het pijn deed. En soms durf ik ook best wel te zeggen dat het achteraf gezien best wel mee viel. Nou, in ieder geval de bevallingen van Milan en Dex dan, Roan daarin tegen….. Maar dat is weer een andere blog.

Tijdens de bevalling van mijn oudste zoon deed ik er alles aan om mijn yoga lerares te volgen en mijzelf in contact te houden met mijn nog ongeboren zoon. Zolang ik dit contact hield en vooral met hem bleef praten (in je hoofd dan natuurlijk, of beter gezegd met je hart) zou ik mee gaan in de wee.

Nou, kan je vertellen dat dat dus echt niet werkte. Wat wel werkte waren die geweldige pijnstillers. Ik kreeg een infuus en mocht dan zelf op een knopje drukken. Heerlijk en voor mijn gevoel werkte het elke 100 keer per minuut dat ik er op drukte. Na de bevalling vertelde mijn gynaecoloog dat het apparaat zo ingesteld stond dat hij per 15 minuten maar een kleine lichte dosis pijnstiller gaf. Ben blij dat hij mij dat niet tijdens de bevalling had verteld, want ik was op dat moment 1 met mijn pijnstillers en stond met mijn gehele hart in contact met het apparaat.

Deze bevalling kwam er ook een kant van mij naar boven waarvan ik zelf niet wist dat ik hem had. De dag voor mijn bevalling moest ik slapen van de gynaecoloog. Maar omdat ik zware weeën had zou dat niet vanzelf gaan. Hij zou een zuster sturen met een slaapmiddel. Nou ze kwam, 2 meter lang was ze en zeker 120 kilo. Het eerste wat ik dacht was, die doet aan worstelen, kan niet anders. Ik stond dus meteen op scherp toen ze op me af kwam met die spuit. En toen zonder na te denken haalde ik, terwijl de spuit met veel geweld richting mijn been kwam, uit. Maar als professionele worstelaar ontweek ze mijn gebalde vuist en ramde de spuit er alsnog in. Voor ik sorry kon zeggen viel ik in een diepe slaap.

Over de bevalling zelf: pijn, braaksel (heel veel kots) en de zinnen “Ik kan dit niet” of “laat hem maar zitten” kwamen meerdere keren voorbij. Ook probeerde ik net te doen alsof ik geen persweeën had, maar helaas voor mij lag ik aan een apparaat die duidelijk aangaf wanneer ik wel of geen wee had. Na een scheurtje hier en een knipje daar was hij er eindelijk. En dit alles binnen 74 uur en 15 minuten!

En dan komt het, het moment dat je jouw kind waar je zo lang op hebt gewacht in je armen mag houden. Nou voor ik kon kijken naar mijn kind, zag ik een zuster met mijn zoon in haar armen de kamer uit rennen, volgend door nog een stuk of 5 a 6 personen (waaronder achteraf blijkend ook mijn man). Daar lag ik dan helemaal alleen. Bevallen en zonder kind, zonder blije gezichten. Omdat het zoveel moeite kostte, kwamen er steeds meer mensen op de kamer helpen met de bevalling. Op dat moment had ik dat niet door en al zou de Koningin zelf op de kamer hebben gestaan, het maakte mij allemaal geen worst meer uit! Dat kind moest er NU uit! En dat waren niet eens mijn woorden maar die van de gynaecoloog.

Milan was erg klein, had te lang in gebroken vruchtwater gezeten en had een zware hersenschudding overgehouden aan deze, nou best wel pittige, bevalling. Hij moest dus op de kinderafdeling slapen. Omdat ik te veel bloed had verloren en niet kon plassen, mocht ook ik niet van de kamer af.

Daar kwam ze dus, de professionele worstelaar met een glimlach van oor tot oor, met een foto van mijn zoon. Trots vertelde ze dat ik het super goed had gedaan en dat ik echt een mooie zoon op de wereld had gezet. Ik kreeg de foto en ze zei “zo is hij toch een beetje bij je” en kreeg vervolgens een dikke knuffel. Op dat moment zag ik ook dat deze zuster, hooguit 1.70 meter was en misschien net 80 kilo woog.

Deze foto (en nog steeds vind ik het een van de mooiste foto’s van Milan die ik heb) is zo belangrijk voor mij geweest die 4 dagen in het ziekenhuis. Deze foto was mijn troost als ik naar de net geworden mama’s naast mij keek, met een klein mooi mensje in hun armen. Ik was dan ook oprecht gelukkig toen ik tijdens de bevalling van Roan hoorde dat mijn één persoonskraamkamer klaar gemaakt werd. En zou dat iedereen ook aanraden hoor zo’n kraamkamer, heerlijk een plek voor jouw gezin alleen, en dat alles in de veiligheid van het ziekenhuis. Bij Dex hadden wij het dan ook vooraf geregeld, zo wisten we zeker dat we een kamer hadden.

Zwanger zijn nooit meer, bevallen nooit meer…… de welbekende zinnen na en tijdens mijn zwangerschappen. Maar toch vergeet je alles. Ja tot die eerste wee, het wederom te laat is om terug te gaan, denk je, ow ja dit was het! Waar ben ik aan begonnen, dit wil ik niet, laat maar zitten.

Elke bevalling is anders en iedereen beleeft het anders, maar die eerste zin van mijn verloskundige zegt alles!

Bevallen doet pijn.

(Gelukkig maar dat we alles altijd snel weer vergeten!)

© Geschreven door Jessica

Deel deze blogpost via onderstaande media. Daar doe je ons een groot plezier mee!  Of praat mee via je Facebook account. Laat hieronder simpel en snel een reactie achter.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Bevalling & Kraamtijd

Waarom ik kwaad werd van deze reactie op een geplande keizersnede…

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over mamma’s en lifestyle

HG schoonmaakmiddel: Stay at Home cleaning set

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Kids & Media

Waarom een tablet in huis onmisbaar is

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen