Waar ben je naar opzoek?

Hoe het ooit begon, mijn eerste blog over de postnatale depressie

5 minuten lezen tilda Tilda Timmers
Hoe het ooit begon, mijn eerste blog over de postnatale depressie

Drie jaar geleden zat ik midden in mijn postnatale depressie. Ik bevond me in een soort sinkhole. Ik werd steeds verder mijn depressie ingezogen en ik voelde me zo intens alleen. Nadat ik de eerste stappen naar mijn herstel had gemaakt en in therapie zat, begon mijn hoofd weer op te klaren. Ik zag dat ik niet alleen was hierin. Dat heel veel moeders niet op een roze wolk zitten na de bevalling.

Dat gevoel wilde ik delen met andere moeders. Als ik me al zo eenzaam en geïsoleerd had gevoeld, zouden er vast nog veel meer mama’s zo thuis zitten met hun kersverse baby. Ik besloot een blog te schrijven over mijn postnatale depressie, zodat die moeders zich ook wat minder alleen zouden voelen. Deze blog ging vervolgens viral en voor ik het wist, stond hij op Me To We, in de Flair en kreeg ik ongelofelijk veel reacties.

Tot op de dag van vandaag ben ik intens dankbaar dat ik deze stap toen heb durven nemen. Dit is hoe het ooit allemaal is begonnen. En hoe daarna het pad naar lifecoaching voor moeders zonder roze wolk, zich langzaam maar gestaag ontvouwde. Ik ben dankbaar voor het werk dat ik vandaag de dag doe en voor het feit dat ik ook dit weer met jullie kan delen. Hieronder staat mijn allereerste blog. Ik kan niet geloven dat dit alweer drie jaar geleden is:

Hoe het allemaal begon

“Hoe lang ik wel niet heb nagedacht over deze blog. Moet ik hem wel schrijven, of toch maar niet? Uiteindelijk heb ik besloten om hem toch te schrijven. Misschien help ik er een nieuwbakken moeder mee, die het net als ik, ook niet uit durft te spreken. Al help ik er maar een.

Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, dat ik er zo doorheen zou zitten. Dat ik mezelf zo kwijt zou raken, zoals is gebeurd. Toen mijn o-zo geliefde oma overleed, was ik natuurlijk bang voor de gevolgen. Bang dat ik me super verdrietig zou voelen, ik heb zelfs de term postnatale depressie in de mond genomen toentertijd.

Lees ook: En dan heb je het: een postnatale depressie! En hoe verder?

Is het self fulfilling prophecy? Of is het gewoon domme pech? Of beiden? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Maar het feit is, ik heb een postnatale depressie. Het hardop zeggen blijft moeilijk en nu ik deze woorden zwart op wit lees op mijn scherm, krijg ik meteen weer een brok in mijn keel.

Pikzwarte periode

Mijn Livia, mijn schattige, ons schattige meisje. Het aller ALLER mooiste wat me ooit is overkomen. Ze vervult me met liefde en een uitzinnig gevoel van geluk en vreugde als ze naar me kijkt. Laat staan als ze naar me lacht, dan breekt de hemel open en hoor ik de engelen zingen.

Alles daarbuiten was zwart. Pikzwart. Urenlange janksessies, een mega lijst met onzekerheden, angst om haar pijn te doen, de opsomming was eindeloos. Ik heb het ontkend, weggestopt, weggelachen. De mensen die mij goed kennen, weten hoe goed ik laatstgenoemde kan. Hoe meer grappen, hoe meer je in mijn geval moet gaan uitkijken. En toen ineens viel het doek. De comédienne was uitgespeeld. Ik kon niet meer.

Niks geen roze wolk

Dan begint het pas, want ik heb het toegegeven, het gaat eigenlijk helemaal niet zo goed met me. Ik voel me helemaal niet blij en zit al helemaal niet op een roze wolk. Maar zo hoort dat toch? Je hoort blij en dankbaar te zijn als je mama bent geworden. Je mag niet klagen of jammeren dat het zo zwaar is. Maar dat is het verdorie wel! Hartstikke zwaar!

Lees ook: Een roze wolk? Waar dan?

De hormonen die van mij een raging bitch maakten, het slaapgebrek en dan nog iedereen die van alles van je wil de hele dag. Soms trok ik de slaapkamerdeur dicht en zei: “Ik ben er even niet.” Telefoon in de hoek van de kamer gegooid, oordoppen in en slapen. Ik wilde niet voelen wat ik daadwerkelijk voelde. Want dat was nogal zwartgallig, kan ik je vertellen.

Het gemis van mijn oma deed daar nog een enorme schep bovenop en uiteindelijk verzoop ik. Ik trappelde zo hard ik kon, maar ik verzoop langzaamaan. Mensen bereiden je hier niet op voor. Want geloof het of niet, ondanks de boeken die erover zijn geschreven, heerst er een enorm taboe op dit onderwerp. Terwijl, toen ik het eenmaal out in the open had gegooid, zoveel vrouwen hier last van blijken te hebben! Er zijn zelfs praatgroepen voor nieuwbakken mama’s met een depressie.

Dank, dank, dank

Dankbaar, ben ik. Enorm gezegend met zo’n lieve en makkelijke baby. Gelukkig, als ik naar haar kijk. Nu de rest nog. Er zijn dagen geweest, dat ik het niet meer zag zitten en de handdoek in de ring wilde gooien. Niet verder kunnen kijken dan het uur daarna. Godzijdank zijn daar mijn lieve, liefste man en mijn lieve vriendinnen die me op de been houden. Die er alles aan deden en doen om me er boven op te helpen.

Je komt op een kruispunt in je leven waarop duidelijk wordt wie je ware vrienden zijn en van welke je afscheid moet nemen. De mensen die het hardst riepen voor ik was bevallen: “Ik kom je helpen hoor, ik kom oppassen, boodschappen doen, etc.” Zij waren in geen velden of wegen te bekennen.

Lees ook: Wat te doen als je vriendin een postnatale depressie heeft?

Maar mijn inner circle, de mensen die het ook niet nodig hebben om het zo hard te roepen, die waren er onvoorwaardelijk. Die doen dat gewoon zonder poespas of bombarie. Die komen aan met bakjes nasi, komen oppassen als je naar therapie moet, doen boodschappen voor je en hangen uren met je aan de telefoon terwijl jij alleen maar kan janken. Makkelijk ben ik nu niet en soms ook niet zo aardig. Ik wil me niet achter mijn depressie verschuilen, maar het is wat het is.

Duizendmaal dank voor mijn schatten die me nu zo steunen. Jullie hebben geen idee hoe blij en dankbaar ik ben dat ik omringd wordt door zoveel liefde. Ik kom er wel, maar lang niet zo snel als ik zou willen. Nu ik weet dat ik niet alleen sta hierin en het durf te uiten, voel ik me bevrijd en niet langer eenzaam zittend op het eiland van ellende. De toekomst lonkt, one babystep at the time.”

Hoe het ooit begon

Herken je jezelf in mijn verhaal en wil je hulp? Twijfel dan niet en neem die stap. Mail naar [email protected] Geen enkele moeder zou een postnatale depressie alleen moeten doorstaan. Dus gun jezelf die hulp en neem contact op!

Bron hoofdafbeelding: Pixabay

Tilda Timmers

Tilda Timmer is therapeut en ervaringsdeskundige voor moeders en vaders zonder roze wolk. Ze heeft twee boeken geschreven: ‘Toen kreeg ik weer lucht’ & ‘This Is Post Partum’.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over kinderen en ouderschap

Ik hou van mijn kinderen maar sommige dagen wil ik weg

  • 13 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over kinderen en ouderschap

Hoe kom je uit een muistroom?

  • 15 uur geleden
  • 4 minuten lezen
Blogs over kinderen en ouderschap

Rot op met je ‘samen spelen, samen delen!’

  • 2 dagen geleden
  • 5 minuten lezen