Waar ben je naar opzoek?

Nee… Hij heeft geen ADHD!

3 minuten lezen denise Denise Meijer
Nee… Hij heeft geen ADHD!

Onze zoon is eigenlijk vanaf zijn geboorte al een bewegelijk mannetje geweest. Armpjes, beentjes, zijn hoofdje. Eigenlijk was er altijd wel iets in beweging, tenminste; op de momenten dat hij niet sliep. Want ook dat deed hij als baby redelijk veel.

Mijn zonnestraaltje

En nog altijd heb ik te kampen met een doe-kind. Een jongetje wat buiten wil klimmen, rennen, fietsen, zijn broeken kapot valt en gewoon weer opstaat om verder te gaan.

Genieten? Dat doet hij voor de volle honderd procent en dat met alles wat hij doet.
Hij is mijn zonnestraaltje. Zelfs op de meest druilerige dag.

De gedachte dat er iets ‘mis’ met hem moest zijn was nog nooit in mij opgekomen. Althans; ik had nooit ‘last’ van hem (op de typische; dreumes-, peuter-, kleuter-momenten na).
En toch heeft het slechts een jaar geduurd voordat het eerste ‘ADHD-vermoeden’ tegen mij werd uitgesproken…

Ze hebben gelijk! Hij heeft ADHD…

Als nieuwe moeder gaat zo een uitspraak je niet in de koude kleren zitten en hoe kan dat ook anders? Twijfelen aan jezelf doe je altijd wel, dus het kan zomaar zijn dat je overduidelijke signalen zelf hebt gemist. Dus ik ging er op letten en raakte gefrustreerd van gedrag wat mij normaal gesproken niet eens was opgevallen.
Zijn enthousiasme vond ik plotseling irritant, zijn ongeduldigheid zenuwslopend en als hij een driftbui kreeg wist ik bijna zeker. Ze hebben gelijk… Hij heeft ADHD!

Hij is bewegelijk. So what!?

Toen hij eenmaal twee jaar was ging hij naar de peuterspeelzaal. Voor hem een spannende, nieuwe uitdaging die hij met (hoe kan het ook anders) plezier tegemoet ging. Voor mij enkel afwachten op het moment dat de gevreesde zorgvraag uitgesproken zou worden.

Wonder boven wonder bleef het ADHD-vermoeden vanuit de peuterspeelzaal onuitgesproken.
Ja, hij had wel eens zijn buien, ja hij probeerde ook de leidsters wel eens uit en ja, hij was inderdaad bewegelijk. Maar zorgelijk gedrag? Nee. Sterker nog; hij kwam prima mee, kon zichzelf goed concentreren, zelfstandig werken en had bovenal veel interesse in sport en spel.
Ik begon mijn kind weer te zien zoals hij is. Enthousiast, spontaan, eigenwijs, soms dwars en ja… bewegelijk. So what!?

Bang voor een etiket

Desondanks vind ik het nog altijd beangstigend dat de veelbesproken ‘etiketten’ klaarblijkelijk geen fabeltje zijn. Tenslotte zijn er meerdere mensen geweest die dolgraag een etiket op mijn zoon hadden willen plakken. Ook al was hij nog maar één jaar oud.

‘Gewoon’ druk bestaat kennelijk niet meer, net zoals een kind niet meer ‘gewoon’ rustig kan zijn. ‘
En toch vraag ik me dan af wat ‘gewoon normaal’ dan precies is? Is dat een kind die tonnen aan vriendjes heeft, netjes stil zit op zijn stoel, nooit druk of rustig is en doet wat de volwassen wereld van hem vraagt? Of is normaal een kind wat ook lekker zichzelf moet kunnen zijn, zonder dat deze een etiket aan zijn kont heeft hangen omdat ‘zichzelf zijn’ buiten de norm valt van wat iemand anders normaal gesproken ‘gewoon’ vindt?

Nee. Hij heeft geen ADHD!

Vier jaar later wordt zijn gedrag nog wel eens tegen mij, als moeder, uitgesproken. Meestal onder het mom van een paar vragen die ik door de jaren heen uit mijn hoofd heb geleerd. Gelukkig kan ik deze nog altijd beantwoorden volgens het boekje en zonder te liegen.

“Slaapt hij wel goed?” Ja!
“Pakt hij zijn rust?” Ja!
“Komt hij goed mee op school?” Prima!
“Heeft hij genoeg vriendjes?” Meer dan ik kan tellen.

Meestal worden deze antwoorden gevolgd door een ongelovige blik, of oprechte verbazing. Ze wisten het toch echt zeker!

Maar goed; het enige verschil met drie jaar geleden is dat ik dit kan zeggen zonder dat ik mezelf druk maak over of ik het misschien mis zal hebben. Ik kan nu volmondig antwoorden, want IK weet het zeker…

“Mijn zoon heeft geen ADHD!” Hij is gewoon bewegelijk én een jongen!

In het Algemeen Dagblad stond vandaag ook een stuk dat teveel kinderen ten onrechte ‘een medisch etiket’ krijgen. Hoe denk jij hierover?

Denise Meijer

Hoi! Ik ben Denise. Freelance tekstschrijver, blogger bij Love2BeMama (al jaren!), auteur van mijn eigen ‘Dirty Novel’, moeder van een Engeltje, een Bengeltje en een Prinses. Zelfstandig huismanager en eigenaresse van Tekstbureau Het Pennetje. Sarcast, optimist, eigenwijs en humorist. Schrijft graag vunzige tekstjes en ik heb een ‘no-nonsense’ mentaliteit. Ook schrijf ik graag over het echte moederschap: ongecensureerd en zonder filter!

Reacties
  • Maud zei

    Heel herkenbaar! Heb ook een zoontje van 5 jaar, beweeglijk vanaf geboorte, kan druk zijn, buiten kind, kapotte broeken, haalt van alles uit.. Echte jongensstreken! Maar hij kan net zo goed genieten van een rust dagje, een film avondje etc.. Het is een kind met een sterk karakter, eigen wil en temperament.. Maar ook lief, zorgzaam, humor en gevoelig..

  • Lin zei

    Woord voor woord heel erg herkenbaar. Ik kon me werkelijk overal in vinden. Enige verschil is dat die van mij (7 jaar) geen hij is maar een zij. 🙂

  • Chantal zei

    Fijn verhaal! Ik heb al vanaf de geboorte van mijn oudste zoon het gevoel dat mijn ouders zich aan hem storen… Ik merk nu dat ik al (4) jaren op mn tenen loop bij hen en de rest van mijn familie omdat ik dan automatisch al bang ben dat men zich stoort… Gek genoeg zijn het altijd dezelfde… Ik wil me niet door een ander storen aan zijn gedrag, hij is jong en ondeugend en kan lekker wild zijn so be it!!!

  • Sylvia zei

    Ik denk dat sommige mensen echt denken dat ADHD Alle Dagen Heel Druk betekend, terwijl een kind dat echt ADHD heeft niet enkel maar alle dagen heel erg druk is. Ik heb zomaar het idee dat ik de opmerking bij onze zoon (nu pas 7 maanden) ook ga krijgen, nu al hupst en hopst hij en is constant blij en in beweging.
    Dat kan niet anders dan een rasechte ADHDer zijn…toch? 😉

  • Isabella Mennen zei

    Ik ben ook eigenlijk al bijna aan het wachten wanneer dit tegen mij word gezegd, over mijn zoon. Al vanaf de eerste echo was Fynn aan het bewegen en gek doen. En ik wist dat hij het zonnetje in huis zou worden en altijd in beweging zou zijn. En wat vind ik dat heerlijk! Hij slaapt altijd goed en veel en is altijd vrolijk, lief en een knuffelbeer!
    Mocht het ooit zo zijn dat iemand denkt dat mijn zoon ADHD heeft, ga ik me er zeker niet druk om maken. Het is gewoon een heerlijk knulletje van 1,5 en ik ben blij dat ik zo’n beweeglijk, blij en nieuwsgierig kind heb!

  • Ik heb momenteel 3 kinderen met ADHD in de klas zitten en geloof mij, je merkt het snel als ze het echt hebben. Zonder medicatie kunnen die kinderen niet mee en worden ze gek van zichzelf, gaat het leren niet en kunnen ze geen minuut met iets bezig zijn. Niet makkelijk. Het is ook niet bij iedereen hetzelfde. Die kinderen waarover ik spreek zijn dan ook erg gebaat bij medicatie. Ze voelen zich ook gelukkiger omdat ze eindelijk meer gefocust zijn en horen en merken wat er rondom hen gebeurt.

  • Ine zei

    1000x dank voor dit fijne verhaal! Jouw verhaal is exact de situatie waarin ik nu zit. Een heel avontuurlijk zoontje van 2. Energie voor 10 en tegelijk zo lief! Jammer dat net dat laatste nooit iemand opvalt omdat ze zo gefocust zijn op zijn beweeglijkheid.

    • Linda zei

      Wat fijn dat je er wat aan hebt gehad! Wij moeten gewoon ons gevoel volgen als moeder zijnde dan hebben we het vaak wel goed. En laat mensen maar kletsen. Snoer ze de mond!

      • silvia zei

        fantatisch dank u !!!
        ik ben niet de enige hahahah
        zo heerlijk om te weten dat gelabel wordt daar zo moe van

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

  • 57 minuten geleden
  • 3 minuten lezen
Psyche & Mind

De perfecte moeder faalt en het is oke!

  • 3 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Gezondheid

Mijn grote angst: een maatje meer of ernstig ziek worden?

  • 1 dag geleden
  • 2 minuten lezen