Waar ben je naar opzoek?

Sharing is caring

2 minuten lezen tilda Tilda Timmers
Sharing is caring

postnatale depressie

Weet je wat ik ontdekt heb toen ik midden in mijn postnatale depressie zat? Dat het delen van mijn gedachtes en gevoelens met andere moeders, mij heel erg goed deed. In eerste instantie durfde ik dat niet, omdat ik zo intens bang was om veroordeeld te worden. Dat men mij een slechte moeder zouden vinden, of ondankbaar. Of beiden. Ik haalde me de raarste scenario’s in mijn hoofd. Achteraf gezien kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Vanaf het moment dat ik het begon te delen, werd mijn eenzame gevoel minder.

Eenzaamheid is, denk ik, één van de ergste dingen aan een postnatale depressie. Het vreet je op van binnen, het isoleert je en voor je het weet, zak je steeds verder weg in je postnatale depressie. Ik denk dat veel vrouwen zich hierin herkennen. Ook de moeders die niet zozeer een postnatale depressie hebben, als wel de vrouwen die de roze wolk simpelweg niet ervaren.

Een postnatale depressie is geen kattenpis, het is een aandoening die steeds meer vrouwen treft. De schatting is, dat één op de tien vrouwen een postnatale depressie krijgt. Maar dat zijn natuurlijk alleen de gevallen die hulp hebben gezocht. Hoeveel moeders lijden er niet in stilte? Hoeveel moeders houden het taboe in stand, omdat ze niet willen dat anderen hen bestempelen als ondankbaar, of nog erger: een waardeloze mama! Dit soort angsten werken als verlammend. Ik ken zo’n mama, ze durfde er met niemand over te praten. Ze was zo in en in bang dat ze veroordeeld zou worden om haar gedachten. Dat ze verguisd zou worden en te boek zou komen te staan als een slechte moeder. Ze deelde het alleen met haar man. Die op den duur, de last ook amper nog kon dragen. Logisch, want hij is geen professioneel hulpverlener. Ze durfde zelfs niet haar huisarts in te lichten en tot op de dag van vandaag heeft ze geen hulp gezocht. De littekens op haar ziel zijn blijvend en je merkt dat ze een schaduw is, van de persoon die ze ooit was. Zo ontzettend zonde, want erover praten is zeker vijftig procent van je herstel van een postnatale depressie. Ze zeggen niet voor niks: sharing is caring!

Lieve moeder, als je dit leest en je herkent je hierin: begin met praten. Het maakt mij niet uit met wie, maar begin je gedachten, je gevoelens en je angsten te delen. Het is zo cruciaal dat je het stilzwijgen doorbreekt. Dat je jezelf van dat eiland der ellende afhaalt. Je bent niet de enige die een postnatale depressie doormaakt. Deze mama heeft het ook meegemaakt en ik begrijp als geen ander wat je nu doormaakt. Stop het zwijgen, doorbreek samen met mij het taboe wat onbegrijpelijkerwijs nog steeds op dit onderwerp ligt! Ik ben inmiddels gestart met mijn eigen coachinspraktijk en wil moeders zonder roze wolk heel graag helpen.

Pak mijn hand vast en ik laat je niet los. Beloofd!

Kijk op mijn websitewww.froufroucoaching.nl.

Tilda Timmers

Tilda Timmer is therapeut en ervaringsdeskundige voor moeders en vaders zonder roze wolk. Ze heeft twee boeken geschreven: ‘Toen kreeg ik weer lucht’ & ‘This Is Post Partum’.

Reacties
  • Desiree zei

    In december 2014 is ons eerste kindje geboren na een zeer gewenste en vrijwel probleemloze zwangerschap. De bevalling was daarentegen behoorlijk pittig en niet probleemloos. Toch mocht ik die avond weer naar huis. Ik kan mij de eerste week nog goed herinneren. Het drinken van de kleine wilde niet op gang komen. Niet bij mij (wat ik zo graag wilde), en ook niet uit een flesje.
    Mijn lijf was als een wrak na de bevalling en bleek niet opgewassen tegen de nachten en dagen zonder slaap, de sterke hormoonwisselingen, emotionele achtbaan en stress. In de kraamweek gaf ik al aan bij verloskundige en kraamzorg dat ik mij niet goed voelde. Ik viel ruim 17 kg af in 1.5 maand, durfte niet meer te slapen uit angst voor de paniekaanvallen die ik kreeg als ik wakker werd en nam het vooral mezelf kwalijk dat ik in een pnd terecht kwam. Uiteindelijk werd er helaas pas in januari wat gedaan met mijn schreeuw om hulp. De hulp via de GGZ en de medicijnen hebben er voor gezorgd dat ik gelukkig toch weer snel op een roze wolk mocht stappen. Het lijkt wel alsof ik juist door de pnd nog trotser ben op het feit dat ik moeder ben geworden.

    Ik wil de moeders die worstelen na de bevalling met hun gevoelens en lijf veel sterkte wensen. Er komen weer betere tijden en er is goede professionele hulp voor ons in ons meest kwetsbare moment van ons leven. Het worden van moeder is niet altijd een roze wolk maar hoeft absoluut geen donderwolk te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over opvoeding en ontwikkeling

Ik ben het zat om de huiself van het gezin te zijn

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over baby’s en opvoeden

Beste Kruidvat luiers van 2020

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

  • 4 dagen geleden
  • 3 minuten lezen