Waar ben je naar opzoek?

Hoeveel kinderen heb je eigenlijk?

2 minuten lezen denise Denise Meijer
Hoeveel kinderen heb je eigenlijk?

“Hoeveel kinderen heb je eigenlijk.” Het lijkt een onschuldige vraag en ergens is dat het ook. Al weten veel mensen niet dat zelfs achter een ‘aantal kinderen’, een verhaal kan schuilen wat ze aanvankelijk niet hadden verwacht… Een verhaal van een moeder met een overleden kindje. 

Nu ik zwanger ben word ik vaker geconfronteerd met deze vraag dan normaal gesproken het geval is. Tijdens een keuvelsessie in de kappersstoel, in de wachtkamer bij de dokter, of gewoon met iemand die ik lang niet heb gezien. “Hoeveelste kindje gaat dit worden?” is dan meestal te de vraag. Niet geheel onbegrijpelijk, aangezien ik, als ik over mijn vorige zwangerschappen spreek praat in meervoud. Maar als ik het over kinderen heb, meer ervaringen kan delen in enkelvoud. Mijn overleden kindje zal altijd bij mij zijn.

Hoeveelste kindje?

Ik antwoord dan ook in de eerste instantie met twijfel, omdat ik na moet denken hoe ik het brengen zal. Dit is mijn derde kindje, mijn vijfde zwangerschap (inclusief miskramen), maar toch heb ik een gezin met maar twee kinderen. Niet omdat één kind niet bestaat of niet heeft geleefd, maar omdat ik nooit heb mogen ervaren hoe het was om hem zien op te groeien, of zelfs maar thuis te hebben. Hij is er niet meer, al was hij er wel. Maar hoe leg je dat uit?

Ongemakkelijk

Er schieten op zo een moment meerdere dingen door mijn hoofd, zoals:
Heb ik nu zin in om dit te vertellen, om het uit te leggen? Tenslotte is de reactie vaak hetzelfde. Geschokt, met een vleugje ongemakkelijkheid. Begrijpelijk, in ieder geval voor mij. Want zelfs ik weet af en toe nog niet hoe ik moet reageren. Al sta ik aan de hele andere kant van het verhaal.

Moeder van een overleden kindje

Daarnaast is vertellen –ook al praat je over iets wat zeven jaar geleden is gebeurd- deels herleven. Iets wat ik al elke dag doe, in meerdere of mindere mate, maar het is er altijd.
In de vorm van een lege plek aan de eettafel die eigenlijk allang gevuld had moeten zijn, de gezinsfoto op de schouw, of in de wetenschap dat hem snel weer moeten gaan bezoeken omdat het nu alweer echt te lang geleden is.

Erkend, aangegeven, overleden…

Hij is erkend, aangegeven en ik heb zijn overlijdensakte bewaard in een doos samen met een plukje van zijn haar en het dagboekje wat tijdens zijn leventje, wat overigens maar acht dagen mocht duren, werd bijgehouden. Hij staat in ons trouwboekje, op het geboortekaartje van zijn jongere broer en ook die weet zijn naam. Al kent hij deze alleen van de tripjes naar het tuincentrum om plantjes te kopen voor op het plekje wat mijn zoon zijn grafje heet.

En toch antwoord ik, ondanks dat het pijnlijk is om te bespreken, altijd met het cijfer drie. De waarheid. Tenslotte zal de baby in mijn buik toch echt mijn derde kindje worden. Dit is mijn derde kindje, mijn vijfde zwangerschap, maar toch heb ik dadelijk een gezin met maar twee kinderen in huis.

Iets wat besproken mag worden. Tenslotte heeft hij toch echt bestaan en doet dat nog steeds. Al is dat op een plek die je niet direct kan zien. In ons hart.

Lees ook: Niemand. Voor alle kindjes zoals jou.

Denise Meijer

Hoi! Ik ben Denise. Freelance tekstschrijver, blogger bij Love2BeMama (al jaren!), auteur van mijn eigen ‘Dirty Novel’, moeder van een Engeltje, een Bengeltje en een Prinses. Zelfstandig huismanager en eigenaresse van Tekstbureau Het Pennetje. Sarcast, optimist, eigenwijs en humorist. Schrijft graag vunzige tekstjes en ik heb een ‘no-nonsense’ mentaliteit. Ook schrijf ik graag over het echte moederschap: ongecensureerd en zonder filter!

Reacties
  • Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Alleen heb ik zeven zwangerschappen gehad, één kindje die na 38 werken stil geboren werd en drie gezonde jongens mag zien opgroeien.

    Ik bepaal altijd per moment of ik zeg dat ik vier of die kinderen heb. Je hebt gewoon ook niet altijd zin om het uit te leggen. En ook onze andere jongens weten van het bestaan van hun grote broer en ook wij kopen bloemetjes bij het tuincentrum voor zijn grafje.

    Gelukkig praten familie en vrienden altijd over vier kinderen

    • Dat herken ik hoor, Margreet. Vaak zeg ik ook niets als iemand ‘opmerkt’ hoe leuk het is om een tweede erbij te krijgen, maar glimlach ik, antwoord ik dat dat zeker het geval is en laat het onderwerp vallen.

      Hier is het tuincentrum bijna een uitje geworden. Bloemen kopen, met zijn drietjes wat eten, zijn plekje weer mooi maken en bijv. op zijn verjaardag (is tot nu toe elk jaar prachtig weer geweest die dag) gaan we daarna naar het strand.

      Ik vind het fijn dat mijn jongsten ook een prettige herinnering hebben aan hun broer, hoewel ze deze nooit hebben mogen leren kennen.

      • Helemaal waar. Onze oudste is bijna tien en zijn overleden broer zou anders elf geworden zijn. Hij verteld ook iedereen dat hij nog een broer heeft, maar dat hij dood is. Voor de ander een slik moment, voor hem de normaalste zaak van de wereld. En stiekem ben ik heel trots als hij hem benoemd.

        Op zijn verjaardag / sterfdag eten we altijd taart om het te vieren. Blijft mooi om te doen.

  • Britt zei

    Wat mooi geschreven! ❤️

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Postnatale depressie

Postnatale depressie herkennen en hulp zoeken

  • 3 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Kids & Media

Educatieve spelletjes iPad tip: De Osmo Genius kit

  • 4 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over opvoeding en ontwikkeling

ADHD kind: medicatie of natuurlijke oplossing?

  • 1 week geleden
  • 4 minuten lezen