Waar ben je naar opzoek?

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

3 minuten lezen Cristel Lenssen Cristel Lenssen
5 jaar na de stilgeboorte van Lina

5 jaar na de stilgeboorte van Lina. 3 juni 2020, dan is het precies 5 jaar geleden dat ons dochtertje Lina stil geboren werd na 20 weken zwangerschap. We hebben de zwangerschap laten afbreken nadat we te horen kregen dat zij het Syndroom van Edwards had, een zeer ernstige aandoening waarbij de meeste kinderen al tijdens de zwangerschap of kort na de geboorte overlijden. Het is nu 5 jaar na de stuitgeboorte van onze Lina en in deze blog vertel ik je ons verhaal.

5 jaar

Inmiddels zijn we 5 jaar verder, een dochtertje van 3,5 jaar rijker en voelt mijn gezin compleet. Ook wonen we precies 5 jaar in onze huidige woning en word deze plek telkens meer ons thuis.

5 jaar na de stilgeboorte

Hoewel er geen dag voorbij gaat dat ik niet aan Lina denk en de datum 3 juni altijd een verdrietige dag is, is de periode daaraan voorafgaand voor mij persoonlijk nog het zwaarst. Ik voel het onbewust ook dit jaar weer aan mijn lichaam, aan mijn nachtrust en mijn emotionele balans. Vanaf 11 mei gebeurt er iets in mij, komen de diep weggestopte emoties boven, de ontembare boosheid en de ontelbare vragen. 

Alsof ik het weer beleef

De film speelt zich weer af in mijn hoofd, zo gedetailleerd dat het weer bijna echt lijkt. Ik weet alles nog zo precies, van de eerste twijfel tijdens controle bij de verloskundige tot de slopende onzekerheid. Van de echo in het academisch ziekenhuis tot de pijnlijke vruchtwaterpunctie. Ook de keiharde diagnose tot het plannen van de bevaldatum. Het innemen van de eerste pil voor het opstarten van de bevalling tot het breken van de vliezen en van de zo heftige geboorte. En het moment van afscheid nemen…

Mama van een kleuter, sterrenkindje en zwanger van een regenboog meisje

Ik ben Rianne en dit is mijn eerste blog voor Love2BeMama. Daarom stel ik mijzelf even kort voor; dan weet je wie ik ben. En om meteen met de deur in huis te vallen; dit zet me ook direct aan…

  • d.rietje

Terugkerende nesteldrang

Ook alles eromheen komt steeds meer terug. Op 3 juni ben ik bevallen, op 2 juni zijn we verhuisd, ondanks alles moest de verhuizing gewoon doorgaan, want ook dat was geregeld. Ook krijg ik elk jaar in mei de kriebels in huis, het moet anders, klusjes moeten opgepakt worden en meubels worden verplaatst.

Ik doe er niks speciaals voor, maar opeens is het er, zo gaat het de afgelopen jaren. Ik deel het met niemand, het is mijn eigen ding en dat is ook goed. Het is fijn om weer eventjes te in mijn eigen wereld te rouwen. Even stiekem huilen, keihard meezingen in de auto met troostende nummers en fantaseren over hoe het nu zou zijn geweest als ze gezond geboren was. 

Ik rouw

Zeker in deze bizarre tijd waarin we iets minder geleefd worden, het minder druk hebben met ons sociale leven en meer op elkaar aangewezen zijn, komt het des te meer naar boven. Er is geen ruimte om te vluchten, maar des te meer tijd om er bij stil te staan. En dat is goed want ik vind het goed.

Ik vind het fijn om er bewust bij stil te staan, te genieten van de witte vlinder die onze tuin ook nu weer veel bezoekt. Ik zou er beslist met mijn man, mijn familie en vriendinnen over kunnen praten, maar die behoefte is er niet, het is gek genoeg niet meer nodig. 

Compleet maar nooit helemaal…

Graag stel ik me even voor: ik ben Ilona, 38 jaar jong en hoop veel leuke en mooie blogs voor jullie te schrijven en jullie een beetje mee te nemen in mijn leven. Ik en mijn mooie gezin Dat leven…

  • Ilona Lijesen

Met oma op de wolken

Onze oudste van bijna 7, heeft het verlies van Lina amper meegemaakt. Hij moest nog 2 jaar worden toen het gebeurde. Gek is dat hij de verhuizing naar ons huidige huis wel nog weet, terwijl deze twee gebeurtenissen parallel liepen. Nu vraagt hij er soms naar, als we even een momentje met z’n tweetjes hebben. Als hij ruzie maakt met zijn temperamentvolle zusje, vraagt hij weleens of zijn andere zusje ook zo gemeen zou zijn geweest. Hij vraagt hoe dat dan ging, wat er precies gebeurde en waar ze nu dan is. 

Als ik vraag wat hij denkt zegt hij ‘Misschien zit ze wel samen met Omake (zij overgroot oma, mijn oma) op een wolkje en kijkt ze naar ons’. 

Er rolt een traan over mijn wang en zeg ‘dat denk ik ook schat, dat denk ik ook’.

Cristel Lenssen

Ik ben Cristel, getrouwd en mama van een zoon (juli 2013), een dochter (november 2016) en een vlindermeisje (op 3-6-15 stil geboren) Samen wonen we in een klein maar gezellig dorpje in Zuid-Limburg. Ik werk 3 dagen als zorgtrajectbegeleider in de ouderenzorg. Ik ben een gevoelige, onzekere, zorgame en sociale vrouw, moeder en vriendin. Met betrekking tot de kids heb ik de ruggengraat van een weekdier, en heb ik een heel groot gat in mijn hand. Ik ben altijd druk druk druk…met wat??? Uuhh met wat niet… Ik neem je graag mee in mijn leven als (loeder)moeder en alles daar bij hoort.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over kinderen en ouderschap

Rot op met je ‘samen spelen, samen delen!’

  • 9 uur geleden
  • 5 minuten lezen
Gezondheid

Medicijn voor dodelijk RS-virus

  • 14 uur geleden
  • 1 minuut lezen
Blogs over kinderen en school

Mijn kind presteert slecht op school. Waar kan dit aan liggen?

  • 15 uur geleden
  • 5 minuten lezen