Waar ben je naar opzoek?

De mogelijkheden PCOS en een kinderwens

4 minuten lezen Linda Kamminga
De mogelijkheden PCOS en een kinderwens

Eerder deelde mijn zusje hier haar verhaal over haar diagnose PCOS en hoe ze daar mee omgaat. Dit keer vertelt ze over haar kinderwens hoe hoe ze deze over een tijd hoopt in vervulling te laten gaan.

PCOS en een kinderwens

Toen ik klein was, zei ik altijd dat ik geen kinderen zou baren, omdat het zo veel pijn zou doen. In plaats daarvan zou ik wel een kindje adopteren, of ‘kopen’ zoals ik dat toen gekscherend zei. Een aantal jaar later, toen ik het zelf allemaal wat beter begreep, zei ik dat ik rond mijn 25e graag moeder wou worden. Een paar weken geleden werd ik 24 en sinds ruim een jaar heb ik de stempel PCOS op mijn voorhoofd. Dit zet me aan het denken. Want, even buiten beschouwing gelaten dat mijn relatie nog niet toe is aan kinderen, hoe haalbaar is een kindje in de snelle toekomst met die diagnose?

Afvallen

Het middel van de homeopaat waar ik een paar maanden geleden over schreef, sloeg helaas niet aan en wekte voornamelijk enorme stemmingswisselingen op. Ik ben hier dan ook maar heel snel mee gestopt, helaas dus zonder eisprong. Ik probeer gezond(er) te eten en meer te bewegen, maar door de drukte op mijn werk verdwijnt dit vaak naar de achtergrond. Aangezien het afvallen (in mijn geval) in directe verbinding staat met een eisprong, zal ik hier serieuzer aan moeten gaan werken.

De laatste tijd verdiep ik me meer in de achterliggende oorzaken van PCOS en dan voornamelijk de insulineresistentie. Deze insulineresistentie is vaak een aanloop tot diabetes. Laat ik voorop zetten dat ik absoluut geen diabetes op mijn verlanglijstje heb staan. Dat betekent dat ik nu moet ingrijpen, voordat ik over een paar jaar insuline moet gaan spuiten. Deze beste manier om deze insulineresistentie te lijf te gaan, is suikervrij eten en veel bewegen. Ik ben een enorme zoetekauw, dus dat suikervrij eten heeft me altijd tegen gestaan (en dat doet het nog steeds).

Wel zie ik er nu de ernst van in en probeer ik in elk geval suikerarm te eten. Geen suiker meer in de thee, geen Haribo kersensnoepjes en blijkbaar ook geen vleeswaren meer op brood (want zelfs daar zit suiker in!). Ik knaag op mijn werk braaf op mijn komkommer en mijn worteltjes, zolang ik maar van de koekjes afblijf. Ik heb geen zin in calorieën tellen en ik kan niet zonder mijn brood, maar suikerarm eten is mijn streven! Hopelijk draagt dit bij aan mijn reis naar een beter gewicht en het kickstarten van mijn eisprong.

Medische hulp?

In mijn hoofd ben ik er van overtuigd dat ik het zelf kan, zwanger worden. Oké, met hulp van mijn vriend natuurlijk. Maar in elk geval zonder de medische molen. Ik moet er werkelijk niet aan denken om maandelijks naar het ziekenhuis te moeten, inwendige echo’s maken om eisprongen te signaleren en mezelf vol te laten gooien met hormonen. Eerlijk? Ik denk dat er dan zelfs geen kindje komt. Ik ben namelijk echt niet te genieten als ik zo’n hormonale bui heb. Het liefst sla ik mijn vriends hoofd in met een hamer (of moker, op de nog ergere dagen), alleen omdat hij zijn jas niet op de kapstok hangt. Jup, it’s thát bad. Dan denkt zo’n gynaecoloog toch zeker niet dat er een kindje komt, als ik constant zo’n enorm pesthumeur heb? Het zou me niet verbazen als mijn vriend dan zelfs ’s avonds niet meer thuiskomt!

Wel is het fijn om terug te kunnen vallen op die medische molen. Al voelt het op dit moment voor mij als falen. (Pfoe, zei iemand daar dat ik te hard ben voor mezelf?) Het is een prettige gedachte om het ziekenhuis en die hulp als laatste redmiddel achter de hand te houden. Toch, blijf ik er naar streven om het zelf te kunnen. (Ik krijg hier flashbacks naar mijn jeugd: ‘Nee mama, ikkuh zelluf doehn!’)

Hoe nu verder?

Wel is het zo dat als we over een tijd zouden besluiten klaar te zijn voor een kindje in ons leven, het nog een hele tijd kan duren voordat het daadwerkelijk raak is. En dan heb ik het niet over maanden, maar eerder jaren. Dit beangstigt me. Moet ik daarom nu al een beslissing nemen voor over een paar jaar? Voor als ik er misschien wel klaar voor ben? Moet ik nu alles al in werking gaan zetten? Maar wat als het sneller gaat dan verwacht en we er nog niet klaar voor zijn?

Ik hoop dat jullie mijn hersenspinsels een beetje kunnen volgen. Ik vind het enerzijds fijn om het op papier te zetten, maar tegelijk is het enorm confronterend. Het liefst steek ik namelijk mijn kop in het zand en is het hele PCOS-verhaal een ver-van-mijn-bed-show. Dat is precies waar ik hem namelijk graag heb: niet in mijn buurt. Toch moet ik inzien dat het op dit moment een deel van mij is en dat ik niet kan blijven weglopen voor de harde waarheid.

Ik ga nu in een donker hoekje op mijn komkommer kauwen, zodat het monster ‘diabetes’ mij in elk geval voorlopig niet zal vinden.

Heb je zelf ervaring met zwanger raken met PCOS of heb jij PCOS met een kinderwens (of ken je iemand die dit heeft)? Deel dan je verhaal hieronder zodat we elkaar kunnen helpen.

Reacties
  • Femke zei

    Ik heb zelf PCOS. Die echo’s die je noemde als iets waar je tegen op ziet.. Die zijn niet maandelijks, maar wekelijks! Soms zelfs elke 4 dagen.. En vergeet niet je dagelijkse injectie hormonen, elke week bloedprikken om te kijken hoe de hormoonwaarden nu weer zijn, de bijwerkingen en de overstimulatie’s /niet benutte eisprongen/ negatieve zwangerschapstesten..het is zonder geintje HEEL HEFTIG! En voor iedereen die zegt; maar je doet t toch samen met je partner?! Dikke doei, uiteindelijk doe je t alleen, jij spuit, jij zit met je benen wijd elke week, jij kleppert steeds naar dat ziekenhuis en jij heb zo veel meer last van die bijwerkingen dan hij!!

  • M zei

    Ik heb altijd al zo’n “onderbuikgevoel” gehad dat zwanger worden misschien wel niet vanzelf zou gaan. Ook ik bleek PCOS te hebben en ben het medische circuit in gegaan. Dit was niet zo recht toe recht aan als ik had gedacht en ik ben gaan zoeken naar manieren om de oorzaak van mijn PCOS aan te pakken, in plaats van de gevolgen (onvruchtbaarheid). Maar heb beide wegen naast elkaar laten lopen.

    Ik heb veel gehad aan voetreflexzonetherapie (gespecialiseerd in vruchtbaarheid). Door haar behandelingen verdwenen cystes als sneeuw voor de zon en had ik het gevoel weer geconnect te worden met mijn eigen hormonen. Ook heb ik een orthomoleculair therapeut bezocht om advies te krijgen over mijn voeding omdat ik alles op internet zo tegenstrijdig en onbetrouwbaar vond en ik graag een advies op maat wilde.

    Ons grote geluk is 3 maanden geleden geboren. Als we aan gezinsuitbreiding toe zijn zou ik zeker weer naar de voetreflexzonetherapeute gaan. En kritisch blijven op het medische traject. De pillen deden mij uiteindelijk meer kwaad dan goed, maar injecties waren echt een fluitje van een cent!

    Blijf bij je eigen gevoel. Dat klopt!!

  • Tamara zei

    Ik heb ook PCOS maar ik ben inmiddels moeder van een super lieve zoon van (bijna) 2 jaar. Ik kwam erachter dat ik PCOS had doordat ik zwanger wilde worden en mijn menstruatie zo onregelmatig was. Er was geen pijl op te trekken. Na zo’n half jaar heb ik m’n bloed laten onderzoeken bij de huisarts, zij heeft me toen gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat het duidelijk was wat er aan de hand was (normaal doen ze dat na een jaar pas, dus daar had ik geluk mee). De arts in het ziekenhuis bevestigde de vermoedens van mijn huisarts. Toen heb ik een drietal hormonen kuren gehad (pilletjes). Iedere keer werd de dosis verhoogd. De derde keer waren gelukkig mijn eitjes groot genoeg gegroeid om te gaan “springen”. Daarna was het in 1 keer raak en was ik zwanger van onze zoon. Ik moet zeggen dat het traject best heftig is. Die hormonen zorgen er (bij mij) voor dat je heel emotioneel bent en soms wat last hebt van stemmingswisselingen. Daarnaast is elke keer naar het ziekenhuis gaan en (binnenwaartse) echo’s niet echt een pretje. Maar ik heb het er allemaal dubbel en dwars voor over gehad en ik ben blij dat het op deze manier toch is gelukt.

  • Avalon zei

    Ikzelf kwam er in 2011 achter dat ik pcos heb. Geen overgewicht, niks wat er bij hoort. Alleen een onregelmatige cyclus. Hierdoor werd mijn man ook onderzocht en kwamen we er achter dat ook hij iets had… Icsi was de enige manier om een kindje te krijgen. Heel dubbel want rond mijn 18e wilde ik de pil niet meer vanwege kunstmatige hormonen en nu was het medische traject de enige kans om een kindje te krijgen. Doordat deze wens zo groot was heb ik mijn principes opzij gezet. En gelijk bij de eerste icsi poging was het raak!

    We beseften ons dat we enorm veel geluk hadden en daarom 9 maanden na de bevalling zijn we voor een broertje of zusje gegaan. Helaas na diverse miskramen liep dat op niets uit. Uiteindelijk na de drie vergoedde pogingen zijn we gestopt.

    Enige nadeel was, door mijn onregelmatige cyclus was ik toch iedere maand ‘bezig’ met zwanger worden, ook al wist ik dat de kans op een natuurlijke wijze 0,0001% was.

    Ik ben me toen gaan verdiepen in het pcos verhaal en ben op mijn eten gaan letten. Weinig tot geen koolhydraten en weinig tot geen suikers. Meestal hield ik dit maar even vol en dan ging ik weer los, haha. Maar toch hield ik er wel rekening mee.
    Een boek van Ralph moorman – de hormoonfactor was voor mij echt de eye opener. Een levensstijl als die van In love with health van Lisa van Cuijk hielp ook mee.

    Eind 2015 hebben we geaccepteerd dat we met z’n drieën verder gaan. Maar nog geen week later had ik een positieve test in handen.

    Helemaal spontaan, terwijl dat die kans echt nihil was! Of het te maken heeft met het aanpassen van voeding en de levensstijl… Ik geloof van wel.

    Maar ook ik geniet nog weleens van chocolade enzo hoor

    Heel veel succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

  • 1 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Psyche & Mind

De perfecte moeder faalt en het is oke!

  • 3 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Gezondheid

Mijn grote angst: een maatje meer of ernstig ziek worden?

  • 1 dag geleden
  • 2 minuten lezen