Waar ben je naar opzoek?

Wat niemand je vertelt over je tweede

3 minuten lezen Sjoukje Dijkstra
Wat niemand je vertelt over je tweede

Wat niemand je vertelt over een tweede!

Ok. Je hebt kind numero uno als projectje redelijk veilig door de eerste levensjaren geloodst (meestal 2), en het begint weer te kriebelen. Bovendien, het gezin voelt niet compleet. Dan ga je ervoor toch?

Dolgelukkig ben je als het mag lukken. Dan ben je zwanger. Je geniet. Been there, done that. Het voelt bekend. Toch is het anders, want je hebt al een dreumes rondlopen. Je oogappel en je eerste lieveling, die je ondertussen vast voorbereidt op de komst van het broertje of zusje. De vraag is: ben je zelf ook voorbereidt op wat er gaat komen?

Lees ook: Wanneer een tweede kindje?

Vier handen op een dikke toeter

Niet om je af te schrikken. Maar oh, die eerste periode na de geboorte van onze tweede kind. Mijn dochter was toen 2,5. Echt zo’n heerlijke dreumes. Voor de komst van zoonlief deden we alles samen. Vier handen op een dikke toeter zeg maar. Geen glijbaan was me te veel. Zelfs met buik en al, kroop ik gerust achter dochterlief aan door de ballenbak. Alles om haar te zien stralen.

Je vermaakt je prima samen. Je geniet. De meest moeilijke peuterkoppigheidsfase lijkt al bijna voorbij. De band tussen jullie tweetjes is beter dan ooit.

Wat niemand je vertelt over een tweede!

Opeens is het voorbij

En opeens. Vanaf het moment dat het nieuwe rood rimpelig perfecte baby’tje met wazige oogjes zich een weg in je leven baande, is dat verdwenen. Van de ene op de andere dag hoor je dat heerlijke stemmetje, beneden lekker keuvelen tegen de kraamhulp. Terwijl jij er bovenop aan het komen bent, en zorgt voor de tweede spruit die volkomen afhankelijk is van jou. Of je hoort je eerste spruit erbarmelijk huilen, en je wou dat je wat mobieler was, want oh. Het is toch ook wat. Zoveel veranderingen in het leventje van zo’n klein meiske. Is papa, opa of oma nu niet te streng? En heeft ze eigenlijk wel een sjaaltje om?

Opeens zie je haar vanuit het raam, op haar rode fietsje. Ze sleept het over het tuinpad, en het ziet er zo aandoenlijk uit. Liefst zou je haar willen knuffelen. Alleen je bekijkt het op afstand. Jij bent er niet meer echt bij. Iemand anders neemt het over. Opa of oma. De kraamhulp. Het voelt als afscheid nemen van een bepaalde periode. De periode met jullie tweetjes, of drietjes als je papa meerekent.

Natuurlijk je krijgt er wat moois voor terug: je tweede schatje. En de herinneringen die je gaat maken met twee kinderen in plaats van één.

Zij werd zelfstandiger, en ik moest loslaten

Niemand heeft mij verteld dat dit best moeilijk zou zijn. Pas in mijn kraambed drong het tot mij door dat het nooit meer hetzelfde zou zijn. Vanaf dat moment veranderde er iets wezenlijks tussen mij en mijn oudste dochter. We namen wat meer afstand van elkaar, leek het. Zij werd zelfstandiger, en ik moest loslaten. Ondanks dat we nog steeds close zijn.

Ik had het achteraf dus niet zo gek bekeken, toen ik in de week voorafgaand aan de geplande keizersnede nog van alles en nog wat met mijn dochter ondernam. Dat allemaal met in mijn achterhoofd: nu kan het nog.

Inmiddels ben ik even geroutineerd met twee als met een en ondernemen we wekelijks toch wel iets leuks. Nu wil ik van ze allebei genieten. Hier en nu. Elke fase van hun leven, want hoe cliché ook, het is zo voorbij. Nog even, en ze willen alleen maar met vriendjes en vriendinnetjes, en niet meer met mama op pad. Snik.

Lees ook: Een brief aan mijn kind: Loslaten is moeilijk

Het hoort erbij

Dat gemis dus. Ik bereid je er vast op voor. Het hoort erbij. Had iemand mij dat verteld, had ik het niet begrepen. Je weet het pas op het moment dat je het voelt. ‘Gelukkig’ was het gemis wederzijds, want anders voel je je ook zo misbaar.

Elke dag, als ze ons een kusje kwam geven, vroeg ze wanneer ik weer beter zou worden. Ze wist goed dat mama au aan de buik had. Ze gaf me er lieve kusjes op en vroeg me dan of het weer beter was nu, en of ik haar weer kon tillen. #Smelt. Ook reageerde ze dol enthousiast, wanneer ik mij weer met mijn gammele lijf naar beneden begaf, wat mij nog meer motivatie gaf om mij vroegtijdig naar beneden te begeven.

Inmiddels is mijn dochter bijna vier. Vandaag belde haar juf om te vragen wanneer ze kon komen kennismaken. De tijd vliegt. En wij?

Wij zijn zes handen op een buik. Acht als je die van papa meerekent.

us

Reacties
  • nb zei

    Wat een mooi verhaal zeg. En ik hoop zo dat het niet waar is 🙁 Getver, ik zit gewoon te huilen. Het zullen de hormonen wel zijn. Nu 26 weken zwanger van ukkie 2. Mijn inmiddels grote lieve meid is net 4. Pffff…

  • Helma zei

    Oooo ik ken t gevoel. Mijn meisje was 4.11 toen haar zusje kwam. Die eerste dagen weken miste ik mijn band met de oudste intens. Waarom dacht ik wilde wij nog een 2e. Mijn partner ging in de1eweek met haar op stap. Wat miste ok haar dAn. Niemand begreep mijn gevoel. Niet uit te leggen. Moeders van school kwamen haar halen om te spelen. Fijn maar och komt ze al bijna. Na 2 weken na turbo bevalling met haar maar kidzfestival i h park. Binden!!! Het heeft echt ff tijd nodig gehad om allemaal weer te “landen” en te “aarden”. Maar gelukkig nu ook zes/acht handen op een bujk. De band is anders maar ook mooi en gevulder mer twee meisjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over opvoeding en ontwikkeling

Ik ben het zat om de huiself van het gezin te zijn

  • 11 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over baby’s en opvoeden

Beste Kruidvat luiers van 2020

  • 16 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen