Waar ben je naar opzoek?

De wereld staat in brand

2 minuten lezen Anne
De wereld staat in brand

De wereld staat in brand

De wereld staat in brand. Wanneer ik deze ochtend wakker word en stukje bij beetje het drama in Parijs tot me neem, probeer ik mijn emoties te kanaliseren.

Wat doet dit pijn. Ik voel het in m’n buik, in m’n hart, in m’n hoofd. Dit komt dichtbij. En ja dat maakt het nog beangstigender dan het al was. Ik heb het weggedrukt en steeds geprobeerd een plekje te geven in één van de laatjes van mijn gevoel. Om heel gecontroleerd zo nu en dan dat laatje te openen en te verwerken wat er op dit moment zich in de wereld afspeelt. Bijvoorbeeld wanneer iemand aan mij vraagt of ik het niet eng vind om steeds maar weer een vliegtuig in te stappen of op een markt te lopen in tel Aviv of Bangkok. Zéker als moeder zijnde. Steeds heb ik het weggewuifd met een “ja, maar anders kan je niks meer doen” en “Ik laat me niet gek maken”. En dan is het ineens vandaag…..

Ik wil het leven leven en alles wat deze wereld mij en mijn geliefden te bieden heeft in me opnemen. Ik wil genieten en leren en groeien en ervaren. Als vrouw, als vriendin, als moeder. En dat alles wil ik in een veilige omgeving. En die is nu volledig zoek. Voor mezelf vind ik het al zo moeilijk om dit te beseffen, maar als moeder voel ik me nu totaal ten einde raad. Het leven lijkt een Russische roulette geworden waarin je alleen nog maar kan hopen dat je niet op de verkeerde plek op de verkeerde tijd bent.

Terwijl ik met tranen in m’n ogen het nieuws lees, hoor ik beneden de opgewonden stemmetjes van onze dochters. Sinterklaas komt vandaag aan…. Ze zingen en lachen en springen en hebben hun pietenmutsen al opgezet. Ik laat m’n tranen gaan. Dit is niet meer te rijmen. Dit valt niet meer te lijmen.
Wat zeg je tegen je kinderen wanneer de wereld keihard op haar bek gaat? Wanneer er in plaats van pepernoten enkel nog gestrooid wordt met haat?
De laatjes van m’n gevoel schieten open en ik heb er totaal geen grip meer op.

Wanneer ik beneden kom, vraagt mijn oudste of ik gehuild heb. Feilloos voelt ze mijn emotie aan. Wat doe je dan? Ontkennen? Bevestigen? Uitleggen? Liegen? Verzinnen? Een doodenge gedachte schiet als een ongeleid projectiel door mijn hoofd: een kind op een wereld als deze zetten, was niks meer dan een egoïstische daad. Deze wereld doe je een kind niet aan. Zeker niet als vader of moeder. En die gedachte snijdt me dwars door mijn hart. Ik breek. Letterlijk en figuurlijk.

Lief kind, ik wil je zo graag vertellen over het leven, zoals dat pas voor jou begon. Ik zal je zingen van een wereld zonder pijn. Je hoeft nog niet te weten van die dingen, alleen hier samen met mij te zijn.
Ik laat je horen van een leven, waarin de liefde weer regeert. En te geloven al is het maar even dat de haat wordt aangeleerd. (Acda&deMunnik – slaapliedje).

Lief kind, neem mama vandaag alsjeblieft mee in jouw wereld van fantasie en schijn. Hou me vast, droog mijn tranen en zeg me dat Witte Wieven alleen maar verzinsels zijn.
Dat morgen alles weer goed is.

Toch?

Reacties
  • Mascha zei

    Mooi gezegd en geschreven, waarschijnlijk de gedachtes en gevoelens van veel mensen.

    Ik verkeer sinds vrijdagavond in een soort van shock. Zaterdagochtend, ook mijn dochter merkt dat er iets is met mama. Mama waarom huil je, waarom heb je gehuild. Probeer leuk gezellig met mijn kids naar de intocht te kijken, maar me gedachte blijven afdwalen.

  • Suus zei

    Wauw, met tranen in mijn ogen heb ik deze blog gelezen.
    Dit verwoordt precies wat ik ook voel.

  • Evelien zei

    Zo, ongelofelijk herkenbaar!
    Konden we maar terug, terug naar die tijd dat dit soort dingen een ‘ver van je bed show’ waren. Een tijd waarin we onbezorgd ons leven konden leiden en waarin de grootste problemen waren met wie je ging afspreken, hoe het op school gin, bij sport en wat je voor Sint, kerst of verjaardag kreeg.
    Laat ons vandaag dat onbezorgd genieten van de aankomst van Sinterklaas ervaren als nooit tevoren en laten we die momenten van onbezorgdheid dagelijks terug laten komen met onze kinderen.

  • Jonna zei

    Mooi lieverd! Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

Een herinnering cadeau geven: Orgineel en onvergetelijk!

  • 16 minuten geleden
  • 3 minuten lezen
Kinderwens

Wanneer kinderwens opgeven? Een ondragelijk besluit!

  • 39 minuten geleden
  • 3 minuten lezen
Bevalling & Kraamtijd

Wanneer weer ongesteld na de bevalling?

  • 1 dag geleden
  • 2 minuten lezen