Waar ben je naar opzoek?

Weggaan en kiezen voor jezelf…

3 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Weggaan en kiezen voor jezelf…

scheiden

Dit verhaal is voor die moeder. Die ene moeder die doodongelukkig is. Die moeder die zichzelf minstens eenmaal per week in slaap huilt. Omdat ze wanhopig is en eenzaam. Die denkt: ‘Is dit het nou? Moet ik het met deze man doen?’ Die naar de buitenwereld toe de gelukkige moeder uithangt. Blij met man en kind(eren). Maar van binnen eenzaam en verdrietig is.

Maar wat moet ze dan? Weggaan is toch geen optie? Hoe moet dat dan financieel, met de kinderen, met de opvang? Dan is ze he-le-maal alleen? Wie wil haar nog dan? Dit verhaal is voor die moeder. Want ik was die moeder.

Op een dag kwam dat besef: dit is hem niet. Dit is hem he-le-maal niet. Ons kind was net geboren en ik dacht: ‘O my god!’ Nog 5 jaar heb ik het volgehouden. Verstand op nul. Naar de buitenwereld het perfecte gezin spelen maar ‘s avonds wanhopig huilen en denken: ‘Hoe kom ik hieruit?’ Er waren vele redenen waarom ik niet weg durfde: ik zag op tegen de stress, ik was bang dat ik er aan onderdoor zou gaan en wist ook niet hoe ik dat moest doen met opvang. En waar moesten we wonen dan? Ik zou mijn kind dan sowieso moeten missen. In het ergste geval zou ik de voogdij niet krijgen en in het beste geval zou ik haar nog altijd de weekenden moeten missen. Ook vond ik het een enorme afgang. Ik zou een mislukkeling zijn. Ik zou mijn kind een gebroken gezin geven. Ik zou haar voor altijd beschadigen.

Maar waar ik nog het meeste tegenop zag was: De Eenzaamheid. Alleen zijn. Geen duo meer zijn. Ik zou zelf mijn belastingen moeten doen, gaten in muren moeten boren en lampen moeten vervangen. Wellicht zou ik nooit meer iemand vinden. En wat als er nou niemand was om me op te vangen? Ik was letterlijk bang dat ik het niet zou overleven.

En toch heb ik het gedaan. Ik móest. Ik heb er héél lang over nagedacht en alles tot in het detail uitgedacht en toen gíng ik.
En het ging met mij allemaal totaal anders dan verwacht. Ik stortte niet in. Mijn gevoel ging uit en ik functioneerde zoals altijd. Niemand, inclusief ikzelf, had door hoe het ècht met mij ging en dat was wellicht maar goed ook.

Daarnaast gingen een groot aantal dingen wèl zoals gedacht. Ik moet mijn dochter inderdaad af en toe missen. Dat is zwaar, maar ook dat went. En mijn dochter is er soms verdrietig om. Zij vraagt nog steeds of we niet weer bij elkaar kunnen komen. En De Eenzaamheid, ja ook die is er af en toe. Ik ben veel vaker alleen. Bijna elke doordeweekse avond. Maar toch voel ik me veel minder eenzaam dan tijdens mijn relatie. En over het algemeen voel ik mij geweldig. Het heeft me zo’n boost gegeven om voor mijzelf te kiezen. Om de stap te hebben gewaagd en er zonder kleerscheuren uit te zijn gekomen! Ik ben supertrots op mijzelf. Ik weet nu dat ik alles in het leven aankan, omdat ik dit heb overleefd. Op mijn werk heb ik al die tijd goed gefunctioneerd. Mijn dochter en ik hebben het supergezellig samen en die vrijheid is heerlijk. We kunnen doen wat we willen. Ik ben erg gelukkig met mijn leven. En wat ook erg leuk is: je kunt weer verliefd worden. Niet dat je (ik in elk geval niet) meteen tegen de ware aanloopt; het zijn voornamelijk ‘mannen met een MAAR’ die na hun dertigste beschikbaar zijn (bindingsangst, lomp, autistisch, narcistisch en last but not least: getrouwd). Maar het daten is wel heel erg leuk en geeft je het gevoel dat je leeft. Verliefd worden na je dertigste is gewoon heel anders dan verliefd worden op je twintigste.

Terug naar die moeder. Die ene moeder die dit leest en denkt: dat gaat over mij.. Néém die stap. Wees niet bang. Het zal je veel stress kosten en het is ook niet altijd even leuk, maar het is zoveel beter dan samen te zijn met iemand waar je doodongelukkig bij bent. Kiezen voor jezelf geeft je een boost for life.

Dit verhaal is anoniem geplaatst.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Lodewijk Lensen zei

    Goed verhaal,ik herken het helemaal. Alleen was ik de vader die zich zo voelde. Er over praten lukte niet en ik had eigenlijk geen steun van buitenstaanders. Nou ja niet helemaal waar één vriendin heeft me door dik en dun gesteund. Voor mij was het op, gepensioneerd en kinderen het huis uit. Ik was vooral ‘s avonds veel alleen, m’n vrouw werkte dan in de zorg en ik zat dan thuis. Na lang getwijfeld te hebben pakte ik een koffertje en een weekend tas en ben vertrokken. Dat was heel moeilijk maar nu ik terug kijk ben ik ook blij de stap genomen te hebben.ik ben mezelf weer en heb het gevoel dat ik weer leef.
    En geloof me, jijzelf bent belangrijk. Het is je eigen leven en daar moet je goed over waken.
    Veel vroegere vrienden noemden me een egoïst en verbraken het contact. Maar…..daar waar deuren letterlijk dicht gingen bleken andere weer open te gaan.

  • anoniempje zei

    Mooi gesproken…….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over baby’s en opvoeden

Wanneer kan een baby zitten: Zelfstandig en in de wipstoel

  • 29 minuten geleden
  • 4 minuten lezen
Tieners & Pubers

Puber gedrag straffen: hoe kun je dit het beste doen?

  • 3 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over kinderen en school

3 jaar kleuteren: naar groep 3 of liever niet?

  • 6 uur geleden
  • 2 minuten lezen