Waar ben je naar opzoek?

Waarom heb ik maar één opa en oma?

4 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Waarom heb ik maar één opa en oma?

Contact verbreken

Na de ontmaskering van het zoveelste leugen, diverse lijmpogingen, vele gesprekken en ruzies, besloten mijn man en ik al voor de geboorte van ons kind om het contact met zijn ouders definitief te verbreken.  Geloof me dit is geen abrupte beslissing geweest, maar een zeer pijnlijk proces van jaren. We kozen voor rust, zodat we op een positieve manier verder konden met ons leven, in plaats van te blijven hangen in een negatief verleden. Wij hebben geen contact meer met opa en oma…

Vuile was buiten hangen

Natuurlijk hadden we het zelf ook graag anders gezien. Het is geen eenvoudige beslissing geweest. We zijn er om vervloekt door velen en hebben ons niet geliefd gemaakt bij vele andere familieleden. Dit omdat ze het niet begrijpen, omdat ze slechts één kant van het verhaal (willen) horen. We hangen onze vuile was liever niet buiten en hebben daarom altijd geprobeerd het binnen kamers te houden, helaas denken mijn schoonouders daar zelf anders over. We laten dat zo en voelen niet de behoeften ons te verantwoorden of te verdedigen tegenover de rest. Toen ik zwanger raakte hebben we uitvoerig gesproken over de rol van zijn ouders in het leven van ons kind. We wilden ze een kans geven, maar deze verspilden ze al in de zwangerschap. Onder andere door kwalijke berichtgeving over ons op social media. Wij hebben ze niet meer in onze vriendenlijsten staan, maar dit soort berichten vinden altijd een weg naar degene voor wie ze bedoeld zijn.

Dé vragen

Op dat moment wisten we het zeker, we moesten ons kind tegen hen beschermen. Beter geen opa en oma aan vaderszijde dan een opa en oma waar je niet van op aan kan en waarvan je bijna zeker weet dat er een moment komt dat ze je kwetsen. Zo geschiede; tot heden hebben we er geen spijt van gehad. Ons kind is inmiddels een bloeiende kleuter waar heel veel mensen heel veel van houden.

De band met mijn ouders is grandioos, een leukere opa en oma hadden ze niet kunnen zijn. Ook zijn beide overgrootmoeders overstelpen hem met liefde. Twee omi’s en een opa en oma is een rijk bezit voor een jong kind.

Toch beginnen nu de eerste vragen te komen. Waarom heb ik maar één opa en oma? Heeft papa geen vader en moeder? Op school zijn er vast veel kinderen met twee stellen opa’s en oma’s misschien zelfs wel meer als de grootouders of ouders gescheiden zijn en inmiddels een nieuwe relatie zijn aangegaan. We hebben het er vaak over gehad hoe we met de vragen van ons kind om zouden gaan. Gewoon eerlijk. Toch was het even slikken toen de vraag dan echt gesteld werd. Op deze jonge leeftijd is het hele verhaal nog veel te ingewikkeld en te zwaar.

Eerlijk zijn

Ik heb ooit eens een stuk gelezen waarin gesteld werd dat je jonge kinderen het beste zo simpel mogelijk kunt antwoorden op moeilijke vragen. Eerlijk, maar simpel. Als ze verder geen vragen stellen is het voor dat moment goed. Zo zullen steeds meer vragen en steeds een klein stukje van de puzzel vinden. Tot heden lijkt het inderdaad zo te werken.

Mijn antwoord op de eerste vraag was: “Je hebt drie oma’s, de omi’s tellen toch ook mee?” Dat was schijnbaar voldoende voor de eerste twee weken. Daarna kwam de tweede vraag. Even slikken en rustig ademhalen. Eerlijk, maar simpel, herhaalde ik een paar keer in mijn hoofd. “Papa heeft wel een vader en moeder.”  Reactie van kindlief: “Wonen die ver weg?” Waarop ik weer heel eerlijk kon antwoorden dat, dat inderdaad zo was. Ze wonen namelijk aan de andere kant van het land. Zo ook deze vragensessie zonder te veel diepgang en zonder liegen overleefd.

“Ooit vertellen we ons kind het hele verhaal, maar pas als het oud genoeg is om dat echt te kunnen begrijpen.”

Daarna heb ik er niks meer over gehoord. Ben benieuwd of papa ook nog eens moet antwoorden, die was er nu namelijk beide keren niet bij. Ooit vertellen we ons kind het hele verhaal, maar pas als het oud genoeg is om dat echt te kunnen begrijpen. Een leeftijd willen we niet noemen, we zien het wel, als het zover is. Voor nu is het belangrijk dat we er beide 100% achter staan dat dit voor het beste is voor ons kind. Dat we samen blijven praten en heroverwegen. Het verleden heeft ons geleerd dat de toekomst zich niet laat voorspellen. We  zeggen niet dat er nooit meer contact zal zijn, of dat ons kind nooit zal weten wie deze opa en oma zijn. We kunnen alleen maar hopen dat kindlief ons later zal begrijpen. We kunnen in ieder geval oprecht zeggen dat we het uit liefde en bescherming hebben gedaan en er nooit over gelogen hebben.

Contact zoeken mag!

Als over 10 tot 15 jaar het contact nog niet hersteld is en ons kind geeft aan wel contact te willen, dan zullen we hierop zeker positief reageren en ondersteunen waar we kunnen. En ja dat zou ik erg moeilijk vinden en ik zou vrezen voor verdriet of teleurstelling bij mijn kind, maar toch zal ik het doen. Uiteindelijk heeft iedereen het recht om zelf te ervaren en te beslissen, ook ons kind. Tegen die tijd weet ons kind dat wij er altijd zijn, als vangnet, als klankbord, als thuishaven. En wie weet zijn we allemaal dan zoveel ouder en wijzer en gaat het juist hartstikke goed. Dat hoop ik echt, voor ons allemaal.

Dit verhaal is anoniem geplaatst.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Miranda zei

    Voor mij ook herkenbaar. Alleen gaat het dan om mijn eigen ouders. Mijn moeder is borderline-schizofreen, ik heb haar de verschrikkelijkste dingen vergeven, maar toen ik zwanger was, bijna bevallen kreeg ze haar laatste kans, deze heeft ze zeer snel verpest helaas… Ze is ongelooflijk wreed geweest naar mij, en toen mijn dochter er eenmaal was kon ik haar pas loslaten. Het gemis is opgevuld door zelf mama te zijn. Ik zal mijn dochter beschermen. Mijn vader heeft Asperger en komt alleen op haar verjaardag en dat is wel voldoende. Ik zal denk ik eerlijk antwoorden (naar leeftijd)op vragen. En als ze ooit contact wilt zal ik kijken of ik haar kan opsporen. Maar ik zal haar nooit alleen laten met haar.

  • Aangrijpend verhaal, en herkenbaar. Alleen ben ik dan de oma, waarvoor is bepaald dat ik mijn kleinzoon niet kan en mag zien opgroeien…….
    En tevens is bepaald dat mijn zoon zijn zoon, mijn kleinzoon niet mag zien opgroeien…..
    Alles door mijn ex-schoondochter……..
    Samen was het een jong gezinnetje, met n kindje, en vast alleen maar goede bedoelingen…….
    Enkel het idee om moedwillig een kind zo veel te onthouden, zelfs zijn eigen papa……
    Hoop ooit mn kleinzoon weer in mn armen te kunnen sluiten, denk iedere dag aan hem, en hoop zo dat hij een veilige jeugd heeft. Hij is nu zeven jaar, en we hebben hem nu vier jaar niet meer gezien.
    Ik heb het nu niet alleen over mezelf, maar ook over mijn man, zijn opa.
    Mitch, je wordt gemist! En we houden ontzettend veel van je!!!!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Relatie & Seks

Relatie zonder seks: ja zeggen tegen seks!

  • 11 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Gezondheid

EHBO bij kinderen masterclass

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over opvoeding en ontwikkeling

Zelfstandig kind: Hoe kan je dit het beste stimuleren?

  • 3 dagen geleden
  • 3 minuten lezen