Waar ben je naar opzoek?

“Slachtoffer” van het moederschap

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
“Slachtoffer” van het moederschap

Met het vliegtuig, vergezeld door de grootste rijkdom van de wereld, namelijk een leuke man en twee prachtige gezonde kinderen van drie en één, vloog ik naar het zonnige zuiden. Ietwat verlaat, omdat ik in het minuscule en bloedhete (althans, zo leek het) vliegtuigtoilet nog een poging deed om een poepluier te verschonen bij een heel nieuwsgierige en beweeglijke eenjarige.

De trigger

Aangekomen op de plaats van bestemming, zeer tevreden over de verder toch wel heel voorspoedige reis, genoten we boven aan de top van een berg van het adembenemende verstrekkende heuvelachtige uitzicht, vol met druivenranken, dorpjes, kerktorens en slingerweggetjes. Alsof we in een prachtig schilderij waren beland. Maar toen we dit vast hadden gelegd met mij schaars gekleed op de voorgrond, en ik diezelfde avond de foto’s bekeek, sloeg de blinde paniek toe en veranderde het zonnige schilderij in een grimmig beeld. Ik zag ineens een heel ander heuvelachtig landschap.

Deze blog gaat niet (alleen) over gemiemel over een grammetje teveel en een putje her en der. Het was wel de trigger voor het dieperliggende en al langer sluimerende onaangename gevoel. Daar boven op die berg tussen de nog groene druiven bleek dat gevoel rijp voor een uitbarsting.

Gevangen in impasse

Al tijden voelde ik me, met vlagen, waardeloos. De Mirena-spiraal werkte niet lekker mee, ik had geen baan meer en ik dijdde dus uit. Sporten wist ik niet te matchen met kinderen en mijn niet-digitale vrienden en mijn hobby’s verwaarloosde ik al helemaal. Ik voelde me schuldig, ook naar mijn kinderen, die ik veel meer aandacht wilde geven dan dat ik ze gaf. Ik kon piekeren over de meest triviale zaken. En zo vloeide mijn energie weg in mijn hoekje van de bank. Wonen “in een hutje op de hei” leverde aan deze impasse ook niet echt een positieve bijdrage. Ik voelde me gevangen in het moederschap.

De bom die barstte

Daarbij kwam nog de valkuil dat ik mijn gewaande tekorten projecteerde op mijn geliefde. En dan bedoel ik dat vele opmerkingen die hij maakte in mijn beleving iets naars over mij bevatten. Iedere boodschap en ieder chagrijn vatte ik persoonlijk op. En al was het daadwerkelijk persoonlijk: ik had niet de kracht, de eigenwaarde en het vertrouwen om mijn schouders er over op te halen en te denken “dan zíjn we even boos op elkaar, dat kunnen wij wel lijden”. En hij kreeg de verwijten. Langzaam maar zeker maakte ieder boos woord en ieder grammetje meer mij kleiner en kleiner.

… 600 meter boven de zeespiegel barstte de bom en jammerde ik als een ontevreden puber hoe lelijk ik was. Diep ellendig en ongelukkig voelde ik me na het zien van de foto’s. Ik was mijn ruim 40-jarige zelf even volledig kwijt. En toen kreeg ìk de wind van voren. Van mijn vriend. En het was zeer terecht en niet mals.

Ik was dié vrouw…

Ik realiseerde me ineens dat ik die vrouw was geworden waar ik ooit weinig begrip voor had. Die vrouw die veel buiten zichzelf neerlegde, die teneergeslagen klaagde over het ouder worden, over rimpels, hangende lichaamsdelen en dikker worden. En bij wie een leegte knaagte, ondanks dat leuke gezin. Die vrouw waarvan ik vond dat ze een schop onder de kont nodig had.

De knop moest om.

Als een wolf in schaapskleren was uitstelgedrag mijn pad op geslopen. Evenals vele (waan)beren. Maar ook mijn redelijk goed ontwikkelde relativeringsvermogen en mijn optimistische aard (ja, echt) staken regelmatig de kop op en voorkwamen samen met de iets te hoog hangende spiegel dat ik eens goed aan mijn complete zelfbeeld ging werken.

Slachtoffer van…?

En intussen ondermijnde ik steeds vaker mijn gevoel van eigenwaarde, keek ik met een compleet verkeerde bril naar mezelf en belemmerde ik zèlf mijn persoonlijke groei. De neerwaartse spiraal was aangezwengeld. Tot ik niet meer kon ontkennen dat ik me toch heel consequent slachtoffer voelde van het moederschap en leed aan het zo niet constructieve zelfmedelijden.

Ik denk dat (bijna) iedere moeder wel kan beamen dat het moederschap als een cadeau is. Maar wanneer je niet alert en voldoende uitgerust bent, en naast kinderen ook jengelende hormonen hebt, is het moederschap ook iets dat je energie en je identiteit op kan vreten. Al ergens in de “luiertijd” komt er een moment dat je jezelf wel moet herpakken. En wanneer je lijdt aan zelfmedelijden, is er eigenlijk maar één persoon die dat in gang kan zetten…

Een schop onder de kont

Ik moet dus aan de slag. En die eerste stap lijkt zo moeilijk. Toch hoeft het maar een kleintje te zijn. En ik kan ook best bedenken dat iedere volgende stap steeds makkelijker wordt en het positieve effect ervan steeds groter. Uiteindelijk… is het zo moeilijk niet. Maar je moet wel ergens beginnen. En soms heb je daar even een enorme schop voor nodig. En een knop die omgaat.

Mijn eerste stap is eigenlijk het schrijven van het verhaal dat je nu leest. Daaruit kwam vervolgens de volgende lijst. Een lijst om te onthouden, maar vooral om uit te voeren. Stapje voor stapje.

  • Ga op tijd naar bed / neem voldoende rust (je hebt kinderen die weer vroeg wakker zijn…)
  • Vraag regelmatig om hulp en/of regel oppas
  • Doe (weer) dingen die je leuk vindt, waar je energie van krijgt, die zinvol zijn (zinvol in de breedste betekenis van het woord) en die je een trots en goed gevoel geven. Doe ze vooral ook met je volle aandacht
  • Neem het leven en jezelf niet té serieus, maar weet wel wat je wil en wees hiervan overtuigd. Kortom: sta gewoon achter jezelf, altijd
  • Wees vooral ook niet te kritisch naar jezelf (dat ben je tenslotte ook niet naar anderen) en ken je kwaliteiten en je valkuilen. Je hoeft niet overal goed in te zijn, laat staan perfect, dat ben je niet, en dat verlangt ook niemand van je (net zo min jij dat van een ander verwacht). Je mag iets fout doen. Sta daar niet te lang bij stil, maar bedenk hoe je dat een volgende keer anders/beter doet (denk in oplossingen)
  • Accepteer dus “gewoon” wie je bent. Je mag er zijn zoals je bent, met je unieke combinatie van eigenschappen en eigenaardigheden
  • Stop daarom vooral ook met steeds excuses maken of je onvolkomenheden hardop te benoemen. Zo leg je er alleen maar de nadruk op bij een ander. En die ander had er hoogstwaarschijnlijk niet eens (lang) bij stil gestaan als jij hem er niet op attent had gemaakt
  • Vergelijk jezelf niet met anderen (die er beter uit zien, een leuke baan hebben, jonger zijn enz. – ook zíj zijn niet perfect) 😉
  • Vermijd of schrap indien mogelijk mensen en activiteiten die juist energie wegnemen en je een slecht gevoel geven.
  • Onderhoud vriendschappen. Die heb je echt nodig
  • En wees dankbaar. Voor dat wat je hebt. En dat is een heleboel

,

… Ik drukte op de knop, ontdeed mij van de rommel, en opende de deur van het minuscule en benauwende vliegtuigtoilet. Ik omarmde mijn grootste rijkdom en de reis begon. Met een kleine vertraging vloog ik weer naar huis. Als moeder, als partner, als vriendin, als familie… als mezelf

Deze blog is geschreven door Mare Bos.

Gevangen in het moederschap

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Marieke zei

    Wauw wat komt veel van dat alles me bekend voor! Hier nog een die een schop onder der kont nodig heeft :). Bedankt voor de inspiratie!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over kinderen en school

Een realistische dagplanning voor thuisonderwijs en thuiswerken

  • 7 uur geleden
  • 5 minuten lezen
Mama

Lieve moeders. Hou nog even vol!

  • 7 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over kinderen en school

Door de lockdown kan mijn kind weer even kind zijn

  • 8 uur geleden
  • 2 minuten lezen