Waar ben je naar opzoek?

Papa is bij de politie en mama heeft daar last van

2 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Papa is bij de politie en mama heeft daar last van

In mijn vorige blog ‘De opgebrande juf‘ vertelde ik over de redenen waarom ik gestopt ben met werken. Ik heb nog lang niet alles verteld. Ik bedenk namelijk elke dag nieuwe redenen voor mezelf, zodat ik voor mijn gevoel grip op de situatie krijg.

Trots

“Mijn papa werkt bij de politie,” was in groep 3 Ella’s eerste zin van haar spreekbeurt over…de politie. Alle kinderen van de klas wisten dit gegeven allang, omdat Ella er geen doekjes om windt; ze is trots op papa. Ze was ook trots op mij toen ik nog juf was.
Nu ik gestopt ben, is ze gelukkig nog steeds trots, maar nu omdat ze mij een hippe, grappige moeder vindt: “Hipper dan andere moeders en je hebt mooie oorbellen,” waren haar woorden. Zo, die kan ik in m’n zak steken.

De politie

Terug naar de politie. Een van de redenen van mijn overspannenheid. Onze kinderen weten veel van dit spannende beroep. Ze komen af en toe op het bureau langs en mogen dan de sirene van de politieauto laten horen en hard door de megafoon roepen. Ze mogen de cellen bekijken, waar ook wel eens een boef zit, ja. Ze worden altijd hartelijk begroet door de koffiedrinkende dienders.
Onze kinderen weten ook dat het geen beroep zonder gevaar is. Dat papa vaak werkt, maar ook juist op andere tijden thuis is dan andere papa’s. Boeven ‘werken’ namelijk niet tijdens kantooruren. Ze merken dus ook dat papa zeer onregelmatig werkt. Hij kan ook plotseling opgeroepen worden en gaat er dan razendsnel vandoor met zijn reuzentas vol politiespullen, al is het midden in de nacht. Volgens mama gebeurt dit vaak, te vaak.

Onvoorspelbaar

En daar zit een van de problemen van mama, van mij dus. In die onregelmatigheid en dus de onvoorspelbaarheid. Ik kan er maar niet aan wennen. Zou dat aan de ADHD liggen? Aan de autismetrekjes? Waar het ook aan ligt, elke keer als er een dienst veranderd wordt (de planner doet dat gewoon expres) schiet ik in de stress. “Wat eet je dan? Wie haalt de kinderen op? Het is je vrije dag! Je slaapt niet genoeg! Laat een ander die boeven pakken!” Ik vuur elke keer weer vele vragen en verwijten op meneer agent af. En dat terwijl hij rondrent om zijn spullen te verzamelen. De criminelen die hij oppakt zijn aardiger voor hem dan ik, denk ik wel eens. Hoewel die er ook wat van kunnen. Ik smul van de verhalen waar mijn man mee thuiskomt. Dat dan weer wel.

 

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Nieuwsflits

Er is niets ‘gewoons’ aan het programma Gewoon Bloot

  • 2 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Bevalling & Kraamtijd

Kraamtijd in coronatijd: Lockdown zonder roze wolk

  • 3 uur geleden
  • 2 minuten lezen
Blogs over boeken, films en series

Redenen waarom je vandaag nog moet beginnen met de serie Bridgerton kijken

  • 3 dagen geleden
  • 4 minuten lezen