Waar ben je naar opzoek?

Ode aan de single mama

3 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Ode aan de single mama

Afgelopen week was ik ‘single’ mama. Mijn vriend was voor zijn werk naar Ethiopië, ik bleef met onze dreumes Julia thuis. Niks vreemds voor ons: zo’n twaalf weken per jaar zijn wij met z’n tweetjes en daar probeer ik altijd een feestje van te maken.

We gaan uit logeren bij opa en oma, eten gezellig bij vrienden, het huis mag de hele week omgebouwd worden tot binnenspeeltuin en Julia krijgt meer ijs, koek en chips dan me normaal gesproken lief is. Zij maakt daar op haar beurt een beetje misbruik van in de wetenschap – en dat met haar vijftien maanden- dat mama best veel goed vindt.

Maar afgelopen week was zo ongeveer de zwaarste uit mijn singlemom weken tot nu toe. Julia was gewoonweg terror de eerste helft van de week. Geen land was er met het kind te bezeilen, geen rol koekjes, opa of oma kon op tegen haar gejengel, gekrijs en het hangen aan mijn benen.

Eerst dacht ik nog dat ze last had van haar tandjes, maar los van de vijf voortanden was er nog weinig in haar mond te zien. Nadat ze twee dagen stug bleef wijzen naar alles wat van haar vader is én ik steeds haar ‘ hello Kitty’ bril op moest zetten –papa heeft ook een bril- drong het tot me door: Julia mist haar vader.

Ergens is dat natuurlijk heel fijn want het geeft aan dat ze gehecht is aan haar vader. Maar voor mij was het pittig. Ik werk veertig uur per week, studeer er nog naast en ben tijdelijk vader en moeder tegelijk. Dat is al zwaar als ik af en toe een nachtje alleen ben, maar een week waarin je kind zich soms onuitstaanbaar gedraagt sloopt je. Ik lag op vrijdag om acht uur s’avonds in bed.

Dat deed me beseffen hoe pittig het leven van een échte alleenstaande ouder kan zijn. Alleen al vanuit praktisch oogpunt, bijvoorbeeld in de ochtend. Hoe doe je dat als je zelf moet douchen en je kind is te groot voor de box, niet meer in de box kan wachten, shampoo dringt of aan de wc-post hangt als het bij je in de badkamer is? Mijn oplossing was de aanschaf van een goedkope Ikea-kinderstoel. Voor tien euro kan ik rustig douchen, Julia erbij en heel vaak ‘In de manenschijn’ zingen.

Los van het praktische component lijkt het me vooral emotioneel zwaar. Wat een kind in een week allemaal leert is onvoorstelbaar. Onze dame zegt sinds papa weg is ‘aardbei’ tegen alle soorten fruit en zet voorzichtig haar eerste stapje. Ik film dan nog net niet dat ik een vreugdedansje doe maar stuur meteen een what’s appje naar de andere kant van de oceaan. Dat zijn de leuke dingen, waardoor ik trots ben op ons kind.

Het terrorgedrag of haar geschreeuw om de oppas in plaats van haar moeder maken mij onzeker. Ben ik wel een goede moeder, vindt ze mij eigenlijk wel leuk? Als ik dan ook nog eens doodmoe ben, kan ik soms een flink potje janken. En wat is het dan fijn om even naar mijn vriend te bellen, die me gerust stelt en me vertelt dat ik juist haar vertrouwde baken ben, degene tegen wie ze zich misschien daarom het liefst afzet.

ZIk ben dan ook dankbaar op mijn blote knieën dat ik geen échte alleenstaande moeder ben. Waarschijnlijk zou ik binnen no-time veranderen in een wandelende tak, niet in staat om nog iets aan uiterlijke verzorging te doen en een balans tussen werk-privé-gezin te vinden. Daarom heb ik ontzettend veel bewondering voor alle alleenstaande ouders die dat wél kunnen. Want vaak is er niet voor het alleenstaand ouderschap gekozen. Deze mensen boksen het voor elkaar om een gezond en gelukkig kind op te voeden. En er dan zelf ook nog gezellig onder te blijven.

Deze blog is geschreven door Sarah Kuypers.

Ode aan de single mama

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Eveline Vaernewyck zei

    Hallo Sarah,
    mooi artikel en fijn dat je aandacht geeft aan de mama’s die er alleen voor staan. Ik verloor mijn man en vader van Emilia (nu 3,5j) toen ze 4 maand was. Een verschrikkelijke tijd…. ik kan me niet meer herinneren hoe ik het die eerste maanden gered heb. Maar ik heb het gered…
    Als je er alleen voor komt te staan, doe je eigenlijk niet veel anders dan alle andere ouders… je probeert het zo goed mogelijk te doen. Je denkt na over mogelijke oplossingen bij problemen of penibele situaties met je baby…. en je hoopt dat je het goed doet. Het enge is dat je niet kan overleggen, geen second opinion hoort en dus de volledige verantwoordelijkheid alleen draagt.
    Wat je schrijft over mijlpalen die je direct wil delen met je geliefde, momenten van trots-zijn op je kind waarover je direct wil vertellen… Dat mis ik ook heel erg. Het zijn soms heel kleine dingen, maar ze zijn o-zo-fijn als je er met twee volwassenen over kan praten en lachen.

    Enfin, een voordeel van een single ouder te zijn, is dat je geen ruzie hoeft te maken over opvoeding… Geen discussies moet voeren waarom je dit of dat wil voor je kind. En dat je je niet moet ergeren over hoe de andere ouder de dingen aanpakt met jullie kind.

    Ik ben een single mama, ik weet niet hoe het zou zijn om mijn dochter met z’n tweeën op te voeden. Het zou anders zijn, dat staat vast. En ik ben blij dat ik kan zeggen: voorlopig gaat het goed!

  • inge zei

    Wat een mooi geschreven blog over je gezin.
    Ik ben een alleenstaande moeder, en mijn zoontje is ook nog zorgintensief maar je leert het heel snel hoor.
    Een wasmand fungeert hier als bad en mijn 3 jarige laat mij rustig 20 min onder de douche staan.
    ‘S morgens de tv even aan en ik kan rustig ons ontbijt klaar maken en even genieten van mn koffie.
    En zoals het bij alle kids gaat, gewoon rustig blijven en dan komt alles goed!

  • ikke zei

    Ik denk dat single mama en mama die er even alleen voor staat anders is. Die staan er altijd alleen voor alleen de weekenden dat ze bij hun papa zijn niet.
    Ik ben eigenlijj elke week wel paar dagen/nachten alleen soms een week soms langer maar wel een relatie maar dan met een militair dus veel van huis. Ik moet zeggen t “went” maar zwaar is t soms zeker maar ach je wordt er creatief van hier baby van 6 mnd. Douche doe ik pas savonds als ze slaapt en anders wipstoel. Maar je mist dan vaak je partner even bellen kan niet altijd wat t soms ook weer zwaar maakt idd en die buien van papa missen gaat ook nog komen tip er is een aap en die kan papa inspreken voor die weg ga misschien leuk voor je dochter te koop online bij nederlandse firmas naam van de aap ben ik even kwijt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Kids & Media

Waarom een tablet in huis onmisbaar is

  • 6 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Kids & Media

Waarom een Nintendo Switch Lite een goede keuze is!

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen
Relatie & Seks

Een avondje uit met bulletvibrator van Rocks-off

  • 1 week geleden
  • 4 minuten lezen