Waar ben je naar opzoek?

Lieve kinderen, mama wil maar één ding. MAMA WIL SLAPEN!

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Lieve kinderen, mama wil maar één ding. MAMA WIL SLAPEN!
depressie mama
Beeld: Pixababy

Er zijn een aantal dingen die ik je zo zonder na te denken zou kunnen opsommen die ik als kind verafschuwde bij mijn eigen moeder. Dingen waarvan ik heb gezworen ze nooit maar dan ook nooit mijn eigen kinderen ‘aan te doen’.
Eentje daarvan was dat ze wel eens heel vroeg naar bed ging. Dat ging altijd gepaard met een dikke bokkenpruik, de dekens over haar hoofd getrokken, een donkere kamer en de mededeling van mijn vader dat we mama ‘maar even met rust moesten laten’.

Waarom? Daarom!

Het is me nooit helemaal duidelijk geworden waarom ze dat deed. Natuurlijk dacht ik altijd dat het aan mij en mijn zusjes lag, maar nu ik zelf ouder ben geworden –zowel in de vorm van dat de jaren verstreken zijn als in de vorm van leven te hebben geschonken aan drie heerlijke kinderen-, begin ik haar ‘waarom’ steeds beter te begrijpen. Want waarom? Nou gewoon, daarom.

10 dingen die je NOOIT tegen je kind moet zeggen

Omdat het je als moeder soms gewoon even boven je pet groeit. Want zie mij hier nu liggen al voordat de avondklok acht uur slaat.
Diep weggedoken onder de dekens, onze slaapkamer donker. Op de gang hoor ik het onzekere stemmetje van mijn oudste zoon vragen wat er met mama is en ik hoor mijn man fluisteren dat hij mama maar even met rust moet laten. Auw! Dwars door mijn hart. Buikpijn krijg ik ervan. En toch, toch blijf ik liggen. Omdat ik vind dat ik er recht op heb. Even dit momentje voor mezelf.

Ik zag het niet aankomen…

Het stomme is dat ik hem dit keer niet eens heb zien aankomen. Die welbekende druppel, die berg met hooi, die beren op de weg. Als een sluipmoordenaar in de nacht heeft hij zich toch weer langzaam maar zeker naar binnen weten te wurmen, terwijl ik klaar was om hem te lijf te gaan zodra hij voor de deur zou staan.
Vorige week nog heb ik hele alinea’s met tips en adviezen getypt naar mijn tegen overspannenheid grenzende buurvrouw. Want ow, wat wist ik het allemaal goed en wat had ik met haar te doen. Super stoer en wijs voelde ik me toen ik in hoofdletters typte: “Lieverd, BEEN THERE DONE THAT! Echt geloof me het komt goed. Hier kom je alleen maar sterker uit en je leert er zooooooveel van!”

Yeah right. Ik had die goede tips beter aan mezelf kunnen richten want shitterdeshit hier lig ik dan weer. Verslagen en eenzaam veel te vroeg in mijn te grote bed.

Het is altijd hetzelfde…

Maar ik weet wel waarom ik hier lig. Hier kan ik heel even voelen wat ik voel en proberen de chaos in mijn hoofd weer rustig te krijgen. Gek word ik van die chaos in mijn hoofd en van alles dat maar MOET. Iedere dag is hetzelfde. Opstaan, douchen, aankleden, jongens wakker maken, ontbijten, schooltassen pakken, kinderen in de kleren hijsen, de oudste twee naar school brengen, eenmaal weer thuis de ontbijtbende opruimen, dieren eten geven, bedden opmaken, ramen opengooien en dan is de dag nog maar net drie uur jong.
Vervolgens zal ik mijn dag vervolgen door met een constant schuldgevoel naar die kleine peuter toe (want ja ik wil echt heus met hem spelen maar pas als ik dit, dit en dit af heb) als een dolle door de resterende ochtend en middag te stuiteren en deze te vullen met boodschappen doen, wassen draaien, strijk wegwerken, stofzuigen, rekeningen betalen, agenda’s te vullen en sociale bezoekjes af te leggen. Voordat ik heb kunnen plassen, eten of drinken, is het alweer tijd om de oudste twee van school te halen, van sportclub naar muziekles te taxiën, eten te koken en vervolgens drie vies kijkende snoetjes proberen te overtuigen dat groente echt lekker en noodzakelijk is.
Rond een uurtje of 20:00 zullen we ze alle drie hopelijk op bed en in slaap hebben. Mits er niet eentje toch nog honger heeft, jeuk heeft, dorst heeft, nog een laatste kusje wil, niet kan slapen in het donker of uit zijn bed is gevallen omdat hij stiekem de handstand aan het oefenen was….

No seks!

Terwijl ik uitgeput op de bank crash om iets mee te krijgen van het wereldnieuws, kan ik alleen nog maar dromen van dat sporten dat ik vanavond ècht zou gaan doen, die vriendin waar ik mee zou gaan borrelen, dat boek dat ik zou schrijven, die eigen zaak die ik zou gaan starten, die opleiding die ik zou gaan volgen of die waanzinnige seks die ik die avond met mijn man zou hebben.
Nadat ik twee kansloze televisieprogramma’s verder ben, duik ik dan zo van bank naar bed en val binnen vijf minuten in slaap om vervolgens de volgende ochtend het hele riedeltje weer van voren af aan te laten beginnen.
Sommige dagen wordt deze sleurende achtbaan doorbroken en is het weekend. Of mag ik werken en zie ik eens een ander behangetje.

Ik ben het zat!!!

En soms gaat dat heel lang heel goed. En soms even niet meer. Dan is mama het zat. Dan heeft mama even geen zin meer en zou mama het liefst even gewoon van deze aardbodem verdwijnen.

Voordat je me nu gaat veroordelen, ik kan zelf ook wel bedenken dat ik niet zo moet zeuren. Ik moet me gezegend voelen met een lieve, fijne man, drie kerngezonde, knappe zoons, een leuke baan, een eigen huis en voldoende geld om iedere maand fijn van te kunnen leven. Klopt. Is ook zo.
Maar weet je dat deze niet-lullen-maar-poetsen-mentaliteit bijdraagt aan het feit dat ik -en ik weet zeker heel veel moeders met mij- het moederschap naast best heel pittig ook nog eens als heel eenzaam ervaar? En daarom lig ik nu in mijn bed. Om even mijn moment te pakken, proberen te relativeren en hopen dat ik morgen weer kan stralen.

Zou mijn eigen moeder dit ook zo ervaren hebben? Ik heb geen idee. Maar ik vermoed van wel. Ik zal het haar eens vragen. Misschien morgen, misschien volgende week. Maar zeker niet nu. Want nu kruipen mijn bokkenpruik en ik zo diep mogelijk onder de dekens omdat ik vind dat ik er recht op heb. En morgen proberen we het hele leven gewoon weer eens opnieuw.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Manon zei

    Zooo herkenbaar en zo fijn om te lezen. Soms is de koek even op. En ook fijn om te lezen dat jij je ook eenzaam kan voelen. Heerlijk die eerlijkheid. Sterkt de mens.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Nieuwsflits

Er is niets ‘gewoons’ aan het programma Gewoon Bloot

  • 24 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Bevalling & Kraamtijd

Kraamtijd in coronatijd: Lockdown zonder roze wolk

  • 1 dag geleden
  • 2 minuten lezen
Blogs over boeken, films en series

Redenen waarom je vandaag nog moet beginnen met de serie Bridgerton kijken

  • 4 dagen geleden
  • 4 minuten lezen