Waar ben je naar opzoek?

Je familie kies je niet zelf. Of toch wel?

2 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Je familie kies je niet zelf. Of toch wel?

familie

Onderstaande tekst verscheen gisteren op Facebook. Heel toevallig nadat ik een post had gedaan welke startte met de zin: “Familie wordt niet alleen door bloed bepaald”.

Geen warm kliekje bij elkaar

Ik heb lang getwijfeld of ik een blog zou schrijven over iets dat toch minder gemakkelijk te accepteren is. En misschien, door mijn eigen openingszin en daarop volgende de quote, is het daar nu de tijd voor.

Dat, of ik heb straks spijt als haren op mijn hoofd.
Mijn familie valt niet onder de categorie ‘warme kliek’.

Het is een gigantisch grote familie. Ik zou alleen het gros niet herkennen, zelfs al zou ik ze op straat omver lopen. Met nogal wat mensen die moeite met elkaar hebben, is het geen hele gezellige boel. Zijdelings kom ik soms nog wel eens iemand spontaan tegen. Maar dat is sporadisch. Inmiddels ben ik op het punt aanbeland dat ik de mensen kies waarmee ik mijn tijd mee wil doorbrengen in plaats van het heilig moeten want ‘het is toch je familie’.

Familie kies je zelfBeter een goede vriend…

Mijn gevoel en eigen ervaring zeggen dat je inderdaad beter vrienden kan zoeken welke je als familie kunt beschouwen. De mensen naar wie je loyaal bent en die dat ook naar jou zijn. Natuurlijk kunnen dat ook bloedverwanten zijn. Wat echter in mijn ogen belangrijk is, is dat de band met een ander misschien wel groter is als je hiervoor bewust kiest vanuit een vorm van liefde en niet omdat het zo hoort.

Met recht kan ik zeggen dat ik inmiddels mijn eigen familie heb gekozen. Ben ik daar trots op?

Op mijn ‘gekozen familie’, de mensen, wel. Enorm zelfs. Unieke mensen die wat toevoegen aan mijn leven. Waar ik hopelijk iets toevoeg aan hun leven.

Op de situatie ben ik zeker niet trots. Want, ondanks dat het klinkt alsof ik de keuze om minder en/of helemaal niet met mijn bloedverwanten om te gaan even snel genomen heb, daar is een heel traject aan vooraf gegaan. Het heeft natuurlijk niet alleen gevolgen voor mij maar ook voor mijn gezin gehad. En nog steeds.

Hier stopt het!

Wel heb ik een duidelijk doel voor ogen. Dat het bij mij stopt. Na een aantal generaties waar moeizaam  of geen contact de trend was, is mijn wens helder. Dat wij vanaf nu wel een warme familiekliek worden. Waar wij als ouders behoren tot de ‘gekozen familie’ van de kinderen. Waar het een zoete inval wordt in de weekenden van kinderen, aanhang en misschien wel kleinkinderen. Dat iedereen aan kan schuiven aan de eettafel. Een familie waar alles besproken kan worden, niets raar is, waar gelachen en gehuild mag worden. Waar iedereen zich veilig voelt en waar we voor elkaar klaarstaan op welk moment dan ook.

Klinkt als een Utopie?

Ik ga er alles aan doen om dat te bereiken!

Dit verhaal is anoniem geplaatst.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 36 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 12, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is. Op dit moment wonen wij voor minimaal 6 maand op Curaçao.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Drielingmoeder

Drieling zwangerschap: van 1 naar 4 kinderen!

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Dit worden de babynamen van 2022!

  • 3 dagen geleden
  • 1 minuut lezen
Tieners & Pubers

Waarom je kind kostgeld laten betalen een goed idee is…

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen