Waar ben je naar opzoek?

I’m sorry…

2 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
I’m sorry…

Waar wij onze ogen voor sluiten…

“I’m sorry.”

Het is misschien wel wat we hier het meest zeggen, naast “hello”.

I’m sorry, maar ik heb helaas geen droge schoenen. Ik zie inderdaad dat je schoenen doorweekt zijn en drie maten te groot, waardoor ze steeds blijven steken in de modder, maar khalas, alle schoenen zijn op.

I’m sorry, maar de bananen zijn alleen voor kinderen.

I’m sorry, maar het is hier te druk, we kunnen nu niet meer uitdelen, dan wordt het te onrustig.

I’m sorry, liefje, ik zag je uitglijden en in de plas vallen… Gaat het wel? Ja, alles doorweekt, wat een ellende. Nee, het spijt me, er zijn geen droge kleren nu. Misschien vanavond?

I’m sorry, dat jij met je vijf kinderen gestrand bent hier, op twee dagen reizen van je man die al vooruit gereisd was naar Duitsland. Je dacht bijna weer samen te zijn, maar nu moet je nog 4 maanden wachten tot je alle stappen van het family-reunion proces doorlopen hebt om hem weer te zien. Tot die tijd sta je er alleen voor met die kleintjes. Ik begrijp je tranen zo …

I’m sorry dat je na alles wat je meegemaakt hebt ook nog eens in deze modderpoel terecht gekomen bent. Ik snap dat je boos bent. Ik vind het bewonderenswaardig dat jullie nog zo rustig blijven, onder deze omstandigheden…

I’m sorry, dat je tent lekt. Ja, ik zie dat je het koud hebt en dat je geprobeerd hebt met regenponcho’s het toch nog een beetje waterdicht te maken. Ik hoopte eigenlijk al dat er niemand in deze tent zou zitten, zoals die erbij staat in de modder. Maar het spijt me, ik kan er nu niets aan veranderen.

I’m sorry dat jullie het gevoel hebben dat jullie vergeten worden, dat jullie onzichtbaar zijn. Ik doe mijn best om mensen om mij heen te vertellen over hoe het hier is, en dat het niet oké is wat hier gebeurt. Maar ik weet niet of er genoeg mensen zullen luisteren…

I’m sorry, maar er is niets nieuws te melden over de grens. Ik geloof echt dat de grenzen dicht blijven. Ik hoor je zeggen dat je je niet kan voorstellen dat Europa je zo in de steek laat – maar het spijt me, het is echt zo.

Marije Hamaker heeft dit op haar Facebookpagina geplaatst. Zij is in januari met een groep vrijwilligers naar Lesbos gegaan om daar te zorgen voor het broodnodige voedsel, kleding en onderdak voor vluchtelingen. Zij is nu teruggegaan samen met Anita Bos. Niet met een organisatie maar uit zichzelf. Ze hebben gezien hoe waardevol hun hulp was. Inmiddels is de situatie behoorlijk veranderd. Grenzen worden gesloten en er ontstaan grote opstoppingen. Naar aanleiding van wat ze daar ziet en meemaakt heeft ze bovenstaande bericht geschreven. Hierbij nog een oproep van Marije

Er is hier zo veel nodig! Help jij ons helpen?
NL53BUNQ2025233302
t.a.v. A Bos

Bron beeld en tekst: Marije Hamaker

vluchtelingen

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Spina Bifida: het verhaal van Veda (2)

  • 2 weken geleden
  • 9 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Baby met open ruggetje: het verhaal van Veda (1)

  • 2 weken geleden
  • 8 minuten lezen
Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

Vtech Action Cam review: geweldige kindercamera!

  • 3 weken geleden
  • 2 minuten lezen