Waar ben je naar opzoek?

Ik kreeg een miskraam…

1 minuut lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Ik kreeg een miskraam…

Mijn man hoeft maar naar mij te kijken of ik ben zwanger. Zo’n ‘geval’ ben ik. Ik dacht er nooit over na dat er iets mis kon gaan. Dat zou mij niet overkomen. Maar het krijgen van een miskraam is fysiek en emotioneel zo heftig. Dat realiseerde ik me pas toen het mij overkwam…

Onbezorgd zwanger zijn

Ik ben zo iemand die supersnel zwanger is, zonder gedoe. Daar heb ik geluk mee, want ik realiseer mij dat het niet vanzelfsprekend is. Om mij heen zie ik genoeg vrouwen die wel veel moeite moeten doen of zelfs onvruchtbaar zijn. Het niet kunnen krijgen van kinderen lijkt mij heel, héél moeilijk. Ik voel me daarom best wel eens schuldig dat ik bij al mijn kinderen al bij de eerste poging zwanger was.

Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik ook wel eens een miskraam kon krijgen. Dat zou mij niet overkomen, maar het overkwam mij wel. Ik kreeg een miskraam…

>> Eerder schreef ik al een blog ‘Hoe ga je om met een miskraam?‘. 

Taboe

Ik vind dat er een taboe rust op het krijgen van een miskraam. Ook de reacties van naasten kunnen vies tegenvallen. Simpelweg omdat ze niet weten wat ze ermee moeten.

Over het krijgen van een miskraam schreef ik een blog voor Ouders van Nu en WAUW… wat een reacties! Super dat zoveel vrouwen vertellen over hun ervaringen. Hoe moeilijk dan ook!

>> Lees de reacties van andere vrouwen. 

Heb jij een miskraam gehad? Ik zou het zeer op prijs stellen als je je eigen ervaring hieronder wil delen. Hoe moeilijk ook! Ook hoe je ermee om bent gegaan en hoe de reacties van je omgeving waren. Sterkte!

Een miskraam en een leeg babybedje

Foto: Bill Lenner 

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • LadyBlack zei

    Eerste zwangerschap bleekt pas slecht bij eerste echo… je bent op de roze wolk en verwacht je “baby” te zien en dan zie je maar zwarte vlek, vruchtzak zonder zichtbare vruchtje, mijn “baby” was al heel pril overleden…Maar lijf in de war en vol hormonen. Wachten voor daadwerkelijke miskraam was echt een trauma.
    Redelijk vroeg daarna goede zwangerschap en resultaat gezonde baby boy. Maar soms moet ok toch denken aan “Mijn eerste baby” en hoe ik hem mis. En dan voel ik me beetje schuldig want dan zou ik nooit mijn zoontje krijgen… miskraam in zomer en weer zwanger geraakt in winter.

  • Anne zei

    Ik heb ook mijn kindje verloren. Als ik de woorden kan ik het nog niet geloven……ik heb mijn kindje al zo gekoesterd zo lief gehad en zoveel gegund. Maar het mag niet zo zijn. Ik voel me nu zo verdrietig en zo leeg. Ik mis haar….zo kort in mij geleefd, ze was zo welkom. En ze was er, hoe klein. Jouw mama houdt van jou

  • eva zei

    Hoi caroline,
    Wij hebben precies hetzelfde meegemaakt. Ik ben afgelopen week ook met 15 weken bevallen van een kindje wat een ernstige afwijking had waardoor de zwangerschap is afgebroken. Hoe voel je je nu?

  • Caroline zei

    Hi Linda, bedankt voor je bericht. Het leven met deze ziekte zal zeer zwaar voor het jongetje worden en dus hebben wij de keuze gemaakt om de zwangerschap af te breken. Verder zit er voor nu alles op en er aan dus het maakt het zo moeilijk, maar er is geen genezing of medicatie mogelijk.

    Het doet zoveel pijn en we vallen straks weer in een zwart gat.

    Nogmaals bedankt voor jullie steun en ervaringen .
    Caroline .

  • Caroline zei

    Hallo allemaal,
    Allereerst heel veel sterkte en wat dapper dat jullie je verhaal vertellen.

    Vandaag is de grond onder onze voeten gezakt.
    Ik ben 14 weken in verwachting van een jongetje en hij heeft helaas een zeer ernstige afwijking.
    Helaas wisten we dat de kans hierop 50% was.
    Zelf heb ik ook deze ernstige ziekte en dus hebben we 2 weken geleden een vlokkentest gehad.
    Vandaag kregen we het slechte nieuws te horen.
    Ik zal volgende week bij 15 weken gaan bevallen.
    Ik ben volledig in paniek en heb al zo’n band met het kindje. We hebben al ontzettend veel echo’s gehad namelijk .

    Na 3 jaar proberen zijn we begin dit jaar eindelijk in verwachting geraakt, na IUI.
    Ik ben al 36 jaar en we hebben nog geen kinderen.

    Bedankt voor jullie ervaringen en steun.

    Liefs,
    Caroline

    • Hoi Caroline wat ontzettend erg voor jullie. Dit lijkt mij ontzettend verschrikkelijk. Misschien een rare vraag maar is hij helemaal niet levensvatbaar of kan hij niet leven met deze ziekte? Ik wil je ontzettend veel sterkte wensen!

  • nancy zei

    7 sept 2010 kreeg ik me eerste miskraam met 20 weken beviel ik van een meisje omdat m baarmoedermond uit t niets open was gegaan. 22 februari 2012 kreeg ik mijn tweede miskraam was 28 weken zwanger dus 7maanden. De avond ervoor was alles goed en de volgende ochtend had ik een raar gevoel voelde m heel vreemd en ja hoor ik stond op en t leek dat m vliezen gebroken waren maar was alleen maar bloed. Ik raakte helemaal in paniek nu onderweg na t ziekenhuis en mij toestand verslechterde heel snel ik schreeuwde t uuit van de pijn en wat bleek me placenta had losgelaten dus de baby kreeg geen zuurstof en dat is geen goed teken en eindstand verkeerd mij lichaam nog in schok waarop er bijna een conclusie werd getrokken ik of de baby maar gauw genoeg kwamen ze erachter dat de baby al te lang geen zuurstof had gehad dus ze lieten haar doodgaan in m buik en probeerde mij leven te redden want het ging goed mis. Uiteindelijk na alle ellende kreeg ik een ruggeprik en moest ik alsnog gewoon bevallen van me levenloze kindje. Het heeft m emotioneel kapot gemaakt m leven overhoop gehaald. Maar had na deze emotionele ervaring wel weer een poging gemaakt om weer zwanger te worden en dat was een hele spannende zwangerschap met wekelijkse controle en 6mei 2013 ben ik bevallen van een gezond meisje.

  • Dorien zei

    Jeetje wat veel reacties en wat veel lijken er op mijn verhaal! In 2006 voor het eerst moeder geworden van een prachtig meisje dat met net 36 weken geboren werd. Na twee jaar wilden we graag een broertje of zusje voor ons meisje. Zwanger worden is het probleem niet bleek later, het vasthouden wel. Vijf miskramen, met een windei, een curettage en heftige bloedingen maakte mij van een vlotte moeder een wandelend wrak. Ziekenhuis opnames en onderzoeken volgden. En toen plots nogmaals zwanger en zonder veel vreugde bleef het deze keer week in week uit goed gaan. Pas na 20 wkn durfden we er in te gaan geloven dat het deze keer wel goed zou gaan! Vier dagen over tijd is onze zoon geboren in juli 2009. Ons gezin is compleet, we knijpen in onze handjes met deze twee boefjes!

  • henriet zei

    Na 2 lieve kinderen willen wij nog graag een derde kindje. Helaas al bijna een half jaar moeten wachten tot mijn cyclus op gang kwam na stoppen met de pil. In juni 2014 een pos test, helaas is dit geeindigd in een missed abortion na al weken in spanning te hebben gezeten met af en aan een beetje bloedverlies. Middels een curretage is dit kindje bij me weggehaald. Begin nov. Opnieuw een pos test, helaas ook weer steeds bloedverlies en een paar dagen na sinterklaas is dit een spontaneiskraam geworden. Nu weer zwanger en weer iedere keer wat bloedverlies…kan wel janken, ben zo bang dat het weer misgaat dit keer. Heb echt een ‘faal’ gevoel, waarom kam ik niet gewoon zwanger zijn. Heb zelfs gedachten als ‘ben ik dan een slechte moeder, dat ons dit derde kindje niet gegund wordt..’ weet dat het vaak gebeurd maar het voelt zo oneerlijk. Het is op dit moment echt leven tussen hoop en vrees, maandag probeer ik de vlk te bellen, hoop snel meer duidelijkheid te hebben.

  • Linda zei

    Bedankt dames voor jullie eerlijke verhalen. Bedankt voor de openheid!

  • Mirella zei

    Na 3 prachtige kinderen, 2 meiden en een zoon wilde we nog graag een wonder om ons gezin compleet te maken!
    De oudste heeft 3 maandjes geduurd voor dat ik zwanger was, 2de 2 maandjes en bij de 3de dacht ik in februari ik stop met de pil en in maart was ik al zwanger!
    van dichtbij zag ik hoe moeilijk het kon zijn om niet gelijk zwanger te worden!
    ook ik had soms een schuldgevoel!
    Begin 2014 dachten we we gaan er voor, in april was ik dan eindelijk zwanger maar helaas na 10 weekjes verloor ik het, er volgende nog 3 miskramen deze waren allemaal in de weken net na de test, 7de week ongeveer… Hoe kon dit nou dacht ik!
    Ik begon ontzettend af te vallen en kreeg een hoop stres hier door… kijkend naar mijn kindjes bedacht ik me dat we misschien al ontzettend gezegend waren met 3 wonders en dat we het er bij moesten laten!
    in een keer kreeg ik een rust gevoel en het was oké zo!
    We lieten het er gewoon even bij een keken wel waar het schip zou stranden… de liefde moest terug komen, want die was ondertussen wel weg door al dat het moeten nu deze maand gedoe!
    Iets er na voelde Ik me anders en ineens zei me zoontje van nog geen 3, mama baby buik! Hij is gevoelig en het leek wel of hij het aanvoelde, ook de hond bleef maar achter me aan lopen.
    mijn ongesteldheid uit en we besloten een test te gaan doen! ZWANGER… maar hey, wat was dat gevoel, ik kon niet blij zijn! De angst overheerst en dit gevoel bleef ik houden tot de 15de week!
    Inmiddels ben ik nu 23 weken in verwachting, ik voel het schoppen op dit moment dat ik het schrijf en ik kan me eindelijk intens gelukkig voelen, maar de angst om het te verliezen zit er nog wel en dat gevoel had ik nooit toen ik zwanger was van een van onze andere kindjes.

    Ik deel mijn verhaal om inderdaad het taboe op miskramen te doorbreken.
    ik hoorden ook wel eens dat zeg je toch niet, maar gelukkig was de steun die we kregen groter! Het gevoel is zo pijnlijk om te verliezen en na 4x had ik het gevoel, er is iets mis met mij! Door steun van naasten kon ik hoop houden en was ik blij dat ik het deelde met hen.

  • michelle zei

    1e keer onverwacht zwanger maar zeker wel gewild, met 7 weken kreeg ik een miskraam. Had al een paar dagen het gevoel dat het mis Was maar wil het natuurlijk niet aan mezelf toegeven. Ik Was al tegen “hem” aan het praten en over “hem” aan het fantaseren. Op 11 oktober 2013 lag ik in bed had nergens zin meer in, het Was nog niet bevestigd door de verloskundige maar ik wist het al. Die nacht waren wij in het ziekenhuis, niet voor mij maar voor mijn schoonzus die net Was bevallen van haar zoon. Wat een verschikkelijke dubbele gevoelens, blij voor hun maar voor het nieuwe leven wat zij op de wereld heeft gezet, zo veel verdriet voor het leven wat wij hebben verloren. De intense verdriet wat niet te beschrijven valt. Ben er altijd open over geweest tegen iedereen omdat ik er over eens ben dat er over praten de verdriet niet weghaalt maar wel makkelijk te dragen maakt.
    2 maanden later ben ik weer zwanger geraakt en heb ik nu een praktijk zoon van 8 maanden

  • michelle zei

    1e keer onverwacht zwanger maar zeker wel gewild, met 7 weken kreeg ik een miskraam. Had al een paar dagen het gevoel dat het mis Was maar wil het natuurlijk niet aan mezelf toegeven. Ik Was al tegen “hem” aan het praten en over “hem” aan het fantaseren. Op 11 oktober 2013 lag ik in bed had nergens zin meer in, het Was nog niet bevestigd door de verloskundige maar ik wist het al. Die nacht waren wij in het ziekenhuis, niet voor mij maar voor mijn schoonzus die net Was bevallen van haar zoon. Wat een verschikkelijke dubbele gevoelens, blij voor hun maar voor het nieuwe leven wat zij op de wereld heeft gezet, zo veel verdriet voor het leven wat wij hebben verloren. De intense verdriet wat niet te beschrijven valt. Ben er altijd open over geweest tegen iedereen omdat ik er over eens ben dat er over praten de verdriet niet weghaalt maar wel makkelijk te dragen maakt.

  • Madelon zei

    Soms denk ik wel eens als alle miskramen een gezond kindje waren geworden hadden we nu een half voetbalelftal. Ik kan nu eindelijk zeggen dat ik mama ben en ben daar enorm dankbaar voor. Maar de kindjes die we verloren zijn, het verwerken zal nog veel tijd nodig hebben.

  • Melissa zei

    Mijn man en ik hebben een zoon van bijna 9 jaar en we wilden toch wat leeftijd tussen het eerste en tweede kindje. In november 2014 bleek ik,na 3 maanden proberen,zwanger te zijn. Helaas heeft het niet lang mogen duren. 7 weken was ik toen ik plotseling bloed verloor. Na 3 uur wachten in de spoed kregen we te horen dat het een miskraam was. Een week later moest ik terug naar de gynaecoloog. Die vroeg me of ik een curretage wilde of het opwekken met vaginale pilletjes. Ik had besloten die pilletjes te nemen,ik had net een vrije dag. Ik dacht dat ik er vrij goed mee om ging. Ik hield me sterk. Zei constant tegen mezelf :”ach,je was maar 7 weken”. De gynaecoloog zei dat het best was om dat weekend thuis te blijven maar dat vond ik niet nodig. Er gebeurde eerst niet veel met die pilletjes,pas ’s avonds kwam alles op gang. Hevige weeën maar geen bloedverlies. Toen ben ik mijn goede moed verloren. Ik kon de volgende dag niet gaan werken door de krampen. Toen ik maandag terug aan het werk ging was mijn baas razend dat ik me had ziek gemeld. Met vele tranen heb ik hem toen verteld dat ik een miskraam had. Hij heeft zich dan wel meerdere malen verontschuldigt. Ik heb toen een maand lang bloedverlies gehad. Vreselijk ! Nu is het 5 maand geleden en mijn cyclus is allesbehalve normaal. Voorheen kon ik zeggen wanneer mijn eisprong was en was ik tot op de dag stipt. Nu heb ik een cyclus van 38 dagen ipv 28. Erg vervelend vind ik dit. Al bij al vind ik dat ik er nog “goed” mee omga. Ik heb veel steun van mijn man en ik kan er met hem altijd over praten. Maar vergeten,dat doe je in mijn ogen nooit.

  • Miranda van Laar-Dirkzwager zei

    Ik heb in november 2006 na 11 weken en 5 dagen een miskraam gehad. Ik was op dat moment 25 jaar. Wij gingen de eerste echo maken en rekende ons al rijk. Ik was tenslotte bijna 12 weken zwanger. De grond sloeg onder me vandaan toen bleek dat het kindje met 8 weken al was gestopt met leven. Ik mocht naar huis en werd verzocht het ziekenhuis te bellen als ik daar klaar voor was. We zijn naar mijn ouders gereden en hebben het daar verteld. Het ergste op dat moment vond ik dat mijn vader begon te huilen. Op vrijdag kreeg ik tabletten in gebracht in het ziekenhuis en ’s avonds ben ik het vruchtje verloren. Wat ik het aller ergste vond is dat iemand uit mijn familie tegen mij zei toen ik vertelde dat ik het kindje verloren was, dat het nu los had gelaten. Ik moest me eigen niet zo aanstellen want het was beter zo het kon niet anders. Ik was woest omdat van iemand te moeten horen die dit zelf niet mee heeft gemaakt. Mensen zeiden telkens het is beter zo, of ach je bent nog zo jong je kan nig wel 10 kinderen krijgen. Natuurlijk wist ik dat het beter was. De natuur doet zijn werk, maar toch wil je dat niet horen. En waarom omdat ik nog zo jong ben komt het wel goed?? Als ik 35 was geweest was het dan wel erg geweest??? Mensen weten niet goed wat ze moeten zeggen. Zelfs nu ik het zelf weet vind ook ik het moeilijk om mensen te troosten die dit mee moeten maken. Want het is niet te troosten je kan er alleen maar voor iemand zijn en naar iemand luisteren.

  • Sarina zei

    ik was nog vrij jong en kreeg in 1 jaar 3 miskramen, het stomme is dat ik het gewoon wist. Ik weet nog dat ik de eerste keer de vk belde voor een afspraak en vroeg wat ik zou moeten doen als het fout ging.. Beetje rare vraag natuurlijk maar blijkbaar wist mijn hoofd al wat mijn hart niet wilde weten. De mensen om me heen maakte opmerkingen als ach je bent nog jong, of zoveel vrouwen krijgen de eerste keer een miskraam. Van die opmerkingen waar ik wurgneigingen van kreeg.. De laatste vond ik het heftigst. We waren met 7 weken voor een vroege echo geweest en zagen een mooi kloppend hartje. Ik was zo gelukkig! 4 weken later was mijn vriend jarig, die dag overleed zijn opa. S’avonds toen zijn beste vriend naar huis reed met de auto kreeg hij een ongeluk en raakte zijn zoontje van 2 in een coma. Ik lag in bed toen we telefoon kregen en weet nog dat ik dacht, al het slechte komt in 3e. En ik ben nummer 3… En dat klopte. Ik ging naar de wc en begon weer bloed te verliezen. Dat was het moment dat ik wist dat mijn relatie ook over was. Dit gingen wij niet een derde keer overleven… Ik belde huilend mijn vader op en vroeg of hij me astjeblieft kon zeggen dat het wel goed zou komen en dat mijn kindje dit keer wel gezond was. De volgende dag naar het ziekenhuis waar we bijna 2 uur hebben moeten wachten, er was geen hartactiviteit meer. Ik begon te huilen en te schreeuwen en zei dat ik toch wel een heel slecht mens moet zijn geweest dat ik dit allemaal mee moest maken. Op de begrafenis van zijn opa verloor ik mijn baby. Wat deed dit me zeer, maar ik had gelijk. Onze relatie was over…

    Uiteindelijk kreeg ik een nieuwe vriend en we waren pas een jaar samen toen ik er achter kwam dat we zwanger waren. Ik was zo bang.. Tot de dag van de bevalling heb ik niet geloofd dat ik met een gezond kind naar huis mocht gaan. Maar het is echt zo. Hij is nu al 6mnd!

  • Laura zei

    Lieve Dames en Meiden. De kans op een zwangerschap was erg klein en ben in 4 jaar 3 x zwanger geweest, waarvan 2 miskramen. Dat was zuur maar pakte mezelf snel weer op .. dacht ik. Pas in mijn zwangerschap merkte ik wat voor klap dat is geweest. Ook nu als moeder ben ik soms bang dat mijn kindje wat overkomt of vind ik het lastig om echt heel streng te zijn. Een vervelende eigenschap vind ik. Het heeft me veel pijn gedaan en merk dat ik dat nu pas een plekje begint te krijgen. De meest bijzondere opmerking van andere vond ik;’ ach je bent jong’. Vaak is het ook dat mensen niet goed weten wat te zeggen. Ik ben wel superblij dat we uiteindelijk een heel mooi lief meisje hebben mogen krijgen en gelukkig kan ik ook echt genieten van het moederschap :-).

  • Charlotte zei

    Zwanger worden was voor ons al niet vanzelf sprekend begin 2009 gingen wij voor een kindje wat dus niet via de natuurlijke manier ging, waardoor wij de medische malle molen in moesten en dan wel via icsi. Maart 2011 was ik zwanger dol gelukkig maar helaas zo voorbij want precies op de sterfdag van m’n schoonvader kreeg ik een miskraam met 6 weken. We waren kapot van verdriet en boos en teleurgesteld in ons zelf. Ondanks het nog zo pril was was het voor ons wel ons kindje, maar helaas krijg je niet de steun die je eigenlijk wel verwachtte gelukkig hadden we veel lieve mensen om ons heen. Maar kregen ook zeker te horen…” Ach het was nog niets en nog zo pril, zet je je er maar overheen en ga maar weer verder jullie krijgen nog wel kinderen” o ja? Was dat zo? Mensen weten helaas inderdaad niet wat ze moeten zeggen en kwetsen je dan onbewust. Gelukkig hebben wij inmiddels ook via icsi twee prachtige zoons van 2012 en 2014 (de jongste was precies op dezelfde datum uitgerekend als wat ons 1e zou zijn geweest.) Maar vergeten doen we het natuurlijk nooit. Maar dan nog mogen wij daar nog steeds niet bij stil staan. Want ach we hebben nu toch twee kinderen hoe durf je dan te klagen?…. Word helaas nog steeds gezegd of zie je ze dat denken…

    Onderschat en miskraam nooit hoe vroeg die ook was of juist niet…iets verliezen waar je zo naar verlangt is een intens verdriet… Wat ja je kan ook missen wat je nooit hebt gekend.

  • Ik ben met 15 weken bevallen van ons kindje. Het had sirenomelie, het zeemeerminsyndroom. Ik weet dus helaas ook hoe het is om iets te verliezen wat zo gewenst was. We hadden net iedereen ingelicht en moesten de week erna al vertellen dat het niet levensvatbaar was. Toen hoorde ik ineens van zoveel vrouwen wat zij hadden meegemaakt. Ik wist wel dat het gebeurde, maar niet dat het zo vaak gebeurt.

  • Daiva zei

    Net voor ons huwelijk ben ik gestopt met de pil. We dachten het duurt wel ff toch. We zijn boven 30 en waarschijnlijk hebben we minimaal 6mnd nodig om zwanger te worden. Na heg huwelijk gaan wij op ons huwelijksreis in Tunesië.
    Tijdens onze vakantie bedenk ik dat ik nog niet ongesteld ben geworden en ik zou al moeten zijn. Helaas daar loop ik een grote voedselvergiftiging op, met gevolg flauwvallen, bewusteloos zodra ik maar naar wc ga. Na een week denk ik echt dat ik zwanger ben. Geen wijn meer en oppassen met eten. Zodra ik terug naar NL ben, maak ik een test en yes, positief. Na een week zie ik bloed, en weet het dat het echt mis is. 3 dagen later meer bloed en we gaan naar het z-huis. Dag later krijg ik miskraam. Alles stort in voor mij. Ik was pas 5,5 week zwanger, maar het blijft pijnlijk. Zelfs naasten begrijpen dat niet (beter nu, dan later, zo’n uitdrukkingen). Ik ben ook iemand die erg snel zwanger raakt. Dus gelukkig na een maand ben ik weer zwanger, maar tot de 20e week ben ik bang geweest. Alleen vrouwen die ook miskraam hadden, kunnen je begrijpen. Nu heb ik een mooie dochter van 5jaar, maar ik denk nog steeds over mijn eerste zwangerschap. Dat wil geen vrouw meemaken. Het maakt niet uit hoe ver je zwanger bent, het is je kind en het doet veel pijn als je een miskraam krijgt.

  • Mijn man en ik besliste, nadat ik lang de boot af hield, eind vorig jaar om voor een baby te gaan. Ik was er klaar voor, maar erg bang om er achter te komen dat ik niet vruchtbaar zou zijn. Niets bleek minder waar. Ik was meteen zwanger, de vreugde was groot. Maar wat de eerste echo moest worden, werden de eerste traantjes. Mijn vruchtje was veel kleiner dan wat de gynaecoloog verwachtte op 8 weken. Twee maal bloed laten trekken om mijn HCG-waarden na te kijken, en die bleken niet genoeg te stijgen. Een stille miskraam. Dan krijg je de opties: wil je wachten, pillen nemen of een curretage. Ik koos voor het laatste. Toen ik met dat lelijk ziekenhuiskleed aan werd weg gereden naar de operatiekamer, zag ik dat mijn echtgenoot het ook besefte: we zijn ons kleintje kwijt. Zo jammer dat er nog zo’n taboe over heerst. Ik heb er meteen heel openlijk over gepraat, en het aan alle vrienden en familie laten weten. Het is een vreemde sensatie, je bent zwanger, en opeens niet meer. Ik hoop dat het bij deze ene keer blijft, want het is zwaar om dragen. Maar het idee van een volgend, gezond kindje houdt me recht. Het overkomt zoveel vrouwen.

  • Deesje zei

    4 maart 2000….. mijn allereerste miskraam. Je vergeet het nooit meer. Na 15 weken een miskraam nadat een wk eerder een poliep verkeerd was weggehaald. Tenminste dat vermoed ik. Ik heb nog foto’s en we mochten nog uren met ons kindje zijn die net in mijn handpalm paste. De omgeving reageerde niet helemaal zoals ik wilde. Mijn schoonmoeder was nog verbaasd dat ik n jaar later nog steeds emotioneel werd als we t erover hadden. En een collega zei: och…maar dat is nog zo pril. Maar er lag toch echt n mini mensje op mijn hand. Alles erop en eraan….ben blij dat ik nog tastbare herinneringen heb. En elk jaar op 4 maart denk ik weer even terug aan ons eerste kindje.

  • Cindy zei

    mijn oudste is geboren in 2006. We wilde graag nog een broertje of zusje voor hem. Bij de eerste was ik ook heel snel zwanger, bij de tweede duurde het even. De eerste miskraam was net na de positieve test. Mag dat een miskraam heten? Gelukkig was ik al snel weer zwanger. Ik speciaal gewacht tot de verjaardag van mijn man om het hem te vertellen. We waren dolblij. Tot een week later het weer mis ging. Ik was denk ik 6 -7 weken. We hebben het nooit iemand verteld, omdat mijn zus de dag erna bevallen was van haar zoontje. Ik wilde geen schaduw werpen op haar kraamweek. Ik heb mezelf getroost met “gelukkig hebben we één gezond kind! Er zijn vrouwen genoeg die nooit een zwangerschap kunnen meemaken.” Inmiddels ben ik een trotse moeder van 2 gezonde mannetjes!

  • Lucanne zei

    Ik ben nu 26 en heb zelf 6 keer een miskraam gehad, 3 keer toen ik zelf niet wist dat ik zwanger was en toen bleek ik bij 1tje al 13 weken zwanger te zijn geweest daarnaast kreeg ik nog eens 3 keer een miskraam tussen de 7 en 11 weken! Het doet pijn en het kost veel tijd om het een plekje te geven. De jaren na de miskramen gebeurde er niks meer en men zei dit komt door je over gewicht. Nu net een jaar geleden een maagverkleining gehad en ben 42 kilo afgevallen. We zijn nu weer 5 maanden bezig en er gebeurt niets tot groot verdriet en frustratie.
    De angst is nu natuurlijk ook groot dat het weer eens mis zal gaan, en kan ik dat echt nog eens aan?! De omgeving reageert altijd mee levend maar hoe goed bedoelt ook is het niet altijd fijn. Wel ben ik van mening zowel je prille zwangerschap of miskraam te delen want op sommige momenten is de steun wel meer dan welkom! Heel veel sterkte xx

  • Helma keijzer zei

    Nov 2012 1e miskraam. Na 10 weken. Super verdrietig, echt een klap. Ik ben ook type van zo zwanger zijn. Bam daar gaat onze wens. Mei 2013 weer miskraam na 10-11 weken. Deze x kwam het niet zelf los, dus cutretage. heftig allemaal. Juli weer miskraam. Nu nog maar pril zwanger. Ik las toevallig artikel van vrouw over 7 miskramen. Ik dacht nog hoe overleef je dat..’?! Ik krijg daarna nog twee x een miskraam. Ik durfde het bijna niet meer te vertellen tegen mensen. Dankzy haptotherapie en.emdr heb ik geleerd om.door te gaan. Nu mag ik gelukkig zwanger zijn al 26 weken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Wonen

Verhuizen met kinderen? Is niet het einde van de wereld!

  • 24 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Nieuwsflits

Ouders hebben stress om kleien met kinderen

  • 1 dag geleden
  • 1 minuut lezen
Sinterklaas

Tip: Gratis bellen met Sinterklaas

  • 2 weken geleden
  • 2 minuten lezen