Waar ben je naar opzoek?

Hokjesdenken

2 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Hokjesdenken

Nou weet ik het zeker.
Mijn dochter Ella van 8 kopieert mijn gedrag, help!
Mijn uitspraken zijn niet altijd even genuanceerd. Ik doe aan hokjesdenken. Ik geef de schuld aan mijn ‘Amsterdamse’ opvoeding.

Ik baal er zelf van dat ik mensen razendsnel beoordeel, in een hokje stop. Zo snel als een ADHD’er betaamt. En dan ook nog hardop. Mijn ADHD mag geen excuus zijn, maar soms denk ik dat daar wel een beetje aan ligt. Ik wil de wereld kunnen begrijpen, maar doe dat dus niet altijd subtiel. Laat ik voorop stellen dat ik wel erg ruimdenkend ben. De hokjes zijn dus groot genoeg. Op de camping kan ik mijn lol op. De hele dag loopt er volk in alle soorten en maten onze caravan voorbij. Waarom niezen Hollandse mannen zo luidruchtig? denk ik geërgerd. Een Duits gezin dat ons elke dag vrolijk gedag zegt, beticht ik van het uitlokken van de Tweede Wereldoorlog. Ja, hardop tegen mijn man en kinderen, maar wel met een lach. Mijn dochter snapt mijn vreemde grapjes al en lacht met me mee. Ze weet van mijn oorlogsfascinatie af.

“Mam, is de oorlog echt hún schuld?” vraagt mijn dochter met een serieus gezicht.

Oké, ik moet toch beter oppassen met wat ik zeg.

Twee campingvriendinnen van mijn dochter vind ik iets te vrijpostig als ze, tadaaaaaaa, spontaan in onze caravan staan. Ik lig verdorie nog in bed! Als ik ze voor mijn doen rustig naar buiten heb gedirigeerd, vraagt mijn dochter: “Mam, vind je hun écht stomme brutale meiden?” O nee, heb ik dat hardop gezegd? Niet tegen de meiden zelf, gelukkig.

“Mama, jij ergert je ook aan iedereen,” verzucht Ella.

“Kan die autist er echt niks aan doen dat hij zo is?” vraagt Ella even later geïnteresseerd, wanneer de Franse jongen in kwestie de boel bij elkaar schreeuwt. Mijn dochter is al erg wereldwijs omdat haar moeder haar (te)veel uitlegt. Autisme vind ik ook een interessant onderwerp, dus heb ik het daar wel eens met haar over.

Op deze vakantie in de Dordogne bezoeken we een aquarium, wanneer Ella op het terras naast de karpers haar oog laat vallen op een meid van een jaar of 20. Hoge hakken, kort rokje en mooi gekapte haren. Ik denk het en Ella zegt het: “Mam, kijk nou hoe zij er bijloopt, ze is in een dierentuin! Ze kan beter iets aan doen zoals…jij.”

Ik kijk omlaag naar mijn ‘aquariumjurkje’ en voel me toch enigszins beledigd.

Mijn dochter had haar oordeel snel klaar, nog sneller dan ik.

Het hooggehakte meisje gaat met drie anderen aan een tafeltje zitten en Ella bekijkt ze geïnteresseerd en is er zelfs even stil van.

“Mam, daar aan die tafel zitten: een tut, een nerd, een nozem en een punker.”

Serieus, dat zei ze! Ik weet dat ze het woord ‘nozem’ kent van de lessen wereldoriëntatie, maar de rest? Ik bekijk het groepje wat beter en constateer dat ze gelijk heeft.

Hier in het aquarium is sprake van een sterk staaltje hokjesdenken.
En wat doe ik? Ik kan niet meer stoppen met lachen.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 36 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 12, 11 en 9 jaar. Op dit moment wonen wij voor langere tijd op Curaçao.

Ik werk al 12 jaar met veel passie aan mijn blog Love2BeMama. Mijn passie is schrijven en content creëren. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) hoe wij leven op Curaçao.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook leuk

Wonen op Curacao

Naar Curacao met kinderen: pas hiervoor op!

  • 1 maand geleden
  • 7 minuten lezen
DIY & Knutselen

Happy stones: steentjes schilderen en verstoppen

  • 2 maanden geleden
  • 3 minuten lezen
Wonen op Curacao

Half jaar Curacao: dit moet je weten!

  • 2 maanden geleden
  • 12 minuten lezen