Waar ben je naar opzoek?

Hoe zit het met emancipatie van moeders?

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Hoe zit het met emancipatie van moeders?

Gisteren kwam ik een blog tegen op het internet. Een moeder doet een boekje open over dat heel wat moeders zich moederziel alleen voelen als het gaat om zwanger zijn, kinderen krijgen, opvoeden, werken, het huishouden, je sociale netwerk. Het moet allemaal draaiende gehouden worden, alle ballen moeten in de lucht blijven. Maar eigenlijk is dat onmogelijk!

working-mom

Geen roze wolk

Ik ben er heel erg voorstander van om op mijn blog niet alleen maar te bloggen over ‘de roze wolk’. Als ik in mijn omgeving vertelde over een zwangerschap die verschrikkelijk was (te hoge bloeddruk, bekkeninstabiliteit, slapeloze nachten, gewoon kapot zijn) en een bevalling die echt niet rooskleurig was dan werd dat vaak overheen gepraat.

Daarna kwam de borstvoedingsperiode en die moest ook leuk zijn. Maar ook dat vond ik dus niet leuk. Mijn kinderen hapten niet goed aan en doordat ik een lichte huid en rood haar heb schijnt deze extra gevoelig te zijn. Misschien kun je je er wat bij voorstellen hoe mijn borsten eruit zagen… Ik hield het minimaal 5 maanden vol omdat het goed was en het ‘moest’. Vreselijk! Ik stapte over op de fles en ik was een ander mens. Mijn kinderen ook trouwens. Zwanger zijn, bevallen, opvoeden, het is niet alleen maar leuk. Maar waarom durven wij moeders daar niet voor uit te komen?

Je denkt dat je alles hebt gehad

En wat dacht je van de periode na je zwangerschap? Opvliegers, zweten, moeheid, nog steeds bekkeninstabiliteit, emotioneel, een lichaam wat uit vorm is, een baarmoederverzakking. Je denkt dat je alles hebt gehad maar dan begint het hele ontzwangeren. Negen maanden op, ruim twee jaar af (is mijn ervaring).

Weer aan het werk

En dan heb je een kind, of misschien al meerdere kinderen. Je verlof zit erop en je gaat weer aan het werk. Hoera! Dat is toch een makkie, om dat te combineren? Mensen feliciteren je als je weer aan het werk mag. Heerlijk, even ‘tijd voor jezelf’. Kids naar de opvang en jij gaat weer heerlijk aan de slag. Of niet?

In de blog lees ik wel wat anders. Heel herkenbaar trouwens! Ik ging na een extra lange verlofperiode ook weer aan het werk. Verschrikkelijk! Ik was alleen maar aan het plannen en nadenken en ik was doodmoe. Moest dit leuk zijn? Ik liep alleen maar achter de feiten aan. Mijn lichaam begon meteen te protesteren en ik werd al snel ziek. Echt beter werd ik ook niet maar ik ging toch maar weer aan de slag want ja, ik was al zo lang weggeweest. Kon ik mij toch niet meteen weer ziek melden?

Nadat de tweede was geboren hebben mijn man en ik een beslissing genomen; ik ging mijn eigen bedrijf verder uitbreiden, ik stopte met mijn baan, en ik bleef fulltime thuis. Hoe geëmancipeerd? Niet! Geen gedoe meer over de opvang, ik kon het wat rustiger aan doen (ze gingen nog niet naar school) en alle problemen waren uit de wereld. Het viel gewoon niet te combineren. Zeker niet met de onregelmatige werktijden van mijn man. Tijdens de slaapjes en in de avonduren, of als mijn man thuis was, kon ik werken. Dat klonk een stuk aantrekkelijker! En de ervaring leert; dit is de beste keuze die ik ooit gemaakt heb. Ik vond het heerlijk!

Ik ben het er ook mee eens; fulltime werken en het combineren van een gezin is niet te doen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Maar toch blijf ik erbij; ideaal is het nooit.

Wat een herkenbare blog van schrijfster Ilse Ceulemans…

“Dat is nu bijna tien jaar geleden. Ik heb die keuze gemaakt vanuit mijn hart. Heel plots, heel instinctief. Niet om wat de juf had gezegd. Wel omdat ik het al veel langer wist, maar niet wilde toegeven: een fulltime job combineren met een gezin, ik kon het niet. Of nee, ik moet hier toch nuanceren: ik kon het wel, maar het was niet gezellig. Het had niets meer te maken met de droom die ik ooit had. Ik zou een warme moeder zijn, we zouden elke dag heerlijk eten, mijn kinderen zouden altijd zoetjes braaf zijn. De realiteit was: ik was doodop. En samen met mij was iedereen bij ons thuis moe. Zelfs te moe om in te zien dat we dit moe waren.”

Bron: Charliemag.be 

Powermama

Werken vanuit huis

Sindsdien ben ik er een leukere moeder door geworden. Relaxter en ik merk dat het de kinderen ook goed doet. Maar alleen maar fulltime voor de kinderen zorgen kan ik niet. Ik ‘moet’ wat voor mijzelf hebben. Daarom blog ik. En start ik een webwinkel. Dit doe ik dus de hele dag!

Emancipatie van moeders; er is niks voor jou geregeld!

Maar moeders zijn een ondergeschoven kindje. Er zijn geen toeslagen voor moeders die ervoor kiezen minder te werken en hun kroost op te voeden, moeders komen weer slecht aan de bak na jaren parttime werken of helemaal niet werken, ze bouwen geen pensioen op. Je hebt geen keus, je moet wel werken want er is niks voor jou geregeld als je ervoor kiest om de boel de boel te laten op je werk en je te richten op je huis en kids. De overheid zorgt alleen maar voor je als je werkt. En als je volledig stopt met werken, of parttime gaat werken lever je in.

Volgens Ilse Ceulemans koop je als moeder dure tijd als je besluit het roer om te gooien. Je koopt tijd om te zorgen en om na te denken. Ze vindt dat elke vrouw voor zichzelf een 45-jarenplan moet maken. Verdeel 45 jaar naar eigen inzicht. Haar 45-jarenplan kun je in haar blog lezen. Een 45-jarenplan is een aflossing van de wacht.

“Dit 45-jarenplan is eigenlijk een aflossing van de wacht. Moeders die dat willen, krijgen de kans om een soort van deeltijdse ‘family sabbatical’ te nemen, terwijl de jonge wolvinnen die (nog) geen gezin hebben, de fakkel van hen overnemen, samen met de veertigplussers die niet meer zo hoeven te zorgen voor hun gezin.”

Bron: blog Ilse Ceulemans

Ze gelooft in haar experiment. Alleen gelooft de maatschappij daar ook in? Willen die ons, moeders, een kans geven? Zet jij de klok gelijk met je hart?

Moeten kwetsbare jonge ouders nog meer onder druk gezet worden of krijgen ze de kans om uit hun hart te kiezen? En daarna verder te gaan met hun leven?

Ilse Ceulemans: “Je zult zien; het loont. En wat nog meer is: onze kinderen zullen u dankbaar zijn”.

Ik heb de keuze gemaakt om niet meer te hoeven rennen en vliegen. Ik maakte de keuze om vanuit huis te werken. Ook dat is pittig maar ik kan mijn eigen tijd indelen en verdelen en ik zit niet meer omhoog met de opvang of zieke kinderen waarvoor ik thuis moet blijven.

Wat zou jij, als jonge moeder, het allerliefste willen? 

Met kinderen, zonder kinderen

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 36 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 12, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is. Op dit moment wonen wij voor minimaal 6 maand op Curaçao.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Sinterklaas

Surprises maken: wist ik veel dat mijn kind dit zelf moet doen…

  • 9 uur geleden
  • 2 minuten lezen
Kids & Media

De beste spelcomputer kind: Welke is kidsproof?

  • 9 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Sinterklaas

Sinterklaas surpise idee: wat kan je maken?

  • 2 dagen geleden
  • 2 minuten lezen