Waar ben je naar opzoek?

Hoe bereid je je kinderen voor op de dood van een dierbare?

3 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Hoe bereid je je kinderen voor op de dood van een dierbare?

Kinderen voorbereiden op de dood van een dierbare

Hoe bereid je kinderen voor op de dood van een geliefde? En hoe leg je ze het uit als je het zelf niet echt kan doorgronden? Het is een realiteit waar ik helaas de laatste weken mee bezig ben. De opa van mijn lief is de strijd met het leven langzaam aan het verliezen. De wil is er nog maar het lijf werkt niet meer mee. De tijd is het enige wat nu rest om deze strijd te beslechten. Maar hoe verdrietig het ook is, we kunnen en mogen afscheid nemen. Bij leven en niet in alle onverwachtheid. Dat verzacht een hoop al verwacht ik dat het echte verdriet nog zal komen.

Mijn lief en ik besloten enkele weken geleden dat we onze kinderen nu niet met de onrust van het naderende einde wilde belasten tot het moment daar is.

Maar kinderen lijken over onzichtbare antennes te beschikken. Lichaamstaal en zorgvuldig verborgen boodschappen blijken toch te worden onderschept. In telefoongesprekken of onderlinge korte zinnen tussen mijn lief en mijzelf. Ze zijn er zo goed in, daar kan menig inlichtingendienst nog een voorbeeld aan nemen. En dus kwam de onlosmakelijke vraag van onze kleine spionnen wat er met hun opappa aan de hand is.

En daar zit je dan opeens. Voor het blok. Met een aardappel in mijn keel die er net nog niet zat. Ik moet opeens in enkele seconden te bedenken wat ik nu moet zeggen. Een boodschap waar ik al een tijdje op aan het broeden was maar er nu niet meer vloeiend uit komt. Ik besluit de eerlijke weg te kiezen. Nou lieverds opappa is heel erg oud en nu is hij erg ziek geworden. En opappa gaat waarschijnlijk snel in slaap vallen. En als dat gebeurt wordt hij niet meer wakker en dan gaat hij dood. Ik zie verwarring in de onervaren ogen van mijn vijfjarige meid. En na die twijfel komen de woorden: “Maar pappa, dat wil ik helemaal niet.” En ze geeft me een knuffel.

Nee lieverd, dat wil pappa ook niet. Maar zo gaan die dingen soms. Soms gebeuren er dingen die we niet willen maar waar we niets aan kunnen doen. Ik slik de brok in mijn keel weg en geef haar een knuffel. Haar gezicht klaart op. “Nou ja pappa, die dingen gebeuren he?.” En ze gaat door met spelen. Nu ben ik degene die in verwarrende staat achterblijft. Ga ik hier nu op door of is deze boodschap voor nu genoeg? Ik besluit het even te laten voor nu omdat de realiteit voor mijn kinderen alweer plaats heeft gemaakt voor hun fantasie .

Enkele dagen later vraagt mijn grote kleine meid wat er nu eigenlijk gebeurt als je doodgaat. Het nieuws heeft kennelijk enige tijd nodig gehad om te bezinken. We hangen thuis geen geloof aan waarmee ik haar enige troost kan bieden. Dus ik zeg dat sommige mensen denken dat je naar een mooiere plek gaat als je dood gaat maar pappa dat niet zeker weet. Ik besluit te zeggen dat als opappa dood gaat je hem niet meer kan zien of met hem kan praten maar dat je wel naar de begraafplaats kan om met opappa te praten omdat ze hem daar in een kistje in de grond leggen. Die harde realiteit stuurt een koude rilling over mijn rug. Deze eeuwenoude traditie voelt opeens bar koud aan.

“Maar pappa, als opappa niet meer terug kan praten, dan praat je dus alsof met hem?” Ja, lieverd daar lijkt het wel op. “Nou dan kan ik ook thuis met hem alsof praten, dan hoef ik niet naar die plek.” Ik moet lachen. Zo jong maar toch zo wijs. Opvoeding, het werkt twee kanten op.

Mijn vraag aan jullie, hoe ga jij als ouder met dit onderwerp om? En hoe ver ga je in de uitleg? Ik hoor graag van jullie.

Dit is een blog van Walter Luitwieler van demandiekokenkan.nl

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 36 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 12, 10 en 8 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is. Op dit moment wonen wij voor minimaal 6 maand op Curaçao.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Mijn broer (hun oom) is destijds onverwacht gestorven. Mijn dochter was toen 2,5. We hebben haar toen verteld dat hij een sterretje in de hemel was geworden en dat hij ons op die manier kon blijven zien. In de maanden daarna zei ze altijd spontaan als ze esn ster zag:”kijk, oo Koen!”.

  • greet zei

    Bijzonder hoe kinderen kunnen reageren. Onze oude tante zou overlijden, na een pijnlijk ziekbed. Dat ze pijn had was ook onze dochter wel bekend…en iedereen had haar verteld dat als iemand dood gaat ze geen pijn meer hebben. Toen oudtante overleed en iedereen huilend rondliep, reageerde dochter dan ook verbaasd met: “Waarom huilen jullie? Ze heeft nu geen pijn meer, dat wilde iedereen toch?”

  • Chantal S. zei

    Mijn opa is nu Bijna een jr geleden overleden door ziekte. Wij gaven aan dat opa al erg ziek is en dat wij niet wisten wanneer hij naar oma zou gaan in de hemel.. Ook de mijne (6jr) moest nadenken en het een plek geven, o het moment dat het heel slecht ging kon zij op haar manier alles observeren en verwerken. Ook toen wij naar het Z-H gingen waar hij was overleden wilde zij perse naar opa om afscheid te nemen.. Nu bijna jaar verder denkt zij nog steeds aan opa en mist zij hem.. Zij heeft het goed opgepakt.

  • Barbara zei

    Dit blijft een lastige. Maar fijn dat het wijze meisje het al zo goed kan plaatsen. Sterkte voor jullie allen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Postnatale depressie

Postnatale depressie herkennen en hulp zoeken

  • 5 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Kids & Media

Educatieve spelletjes iPad tip: De Osmo Genius kit

  • 6 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over opvoeding en ontwikkeling

ADHD kind: medicatie of natuurlijke oplossing?

  • 2 weken geleden
  • 4 minuten lezen