Waar ben je naar opzoek?

Gelukspijn: de nieuwe welvaartsziekte?

4 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Gelukspijn: de nieuwe welvaartsziekte?

Zo nu en dan overvalt het me opeens. Pijnlijk, beangstigend, sluipend en totaal onverwachts.
Ik voel het aan de lichte duizeling in mijn hoofd, de knoop in mijn maag. Volledig onvoorbereid, alsof ik op een zonnige dag zonder jas ineens kletsnat geregend word. Dwars door mijn dunne zomerbloesje heen. Nat tot op het bot. Terwijl de dag zo stralend begon….



Tot voor kort kon ik dit nare en vaak ook nog eens pijnlijke fysieke gevoel niet benoemen, maar laatst kwam ik er bij toeval achter dat er een naam is voor deze gemoedstoestand: gelukspijn!
Ken jij dit gevoel ook? Het komt om de hoek kijken op de meest ongelukkige momenten. Terwijl ik met Evy mijn hardloopschema afwerk. Wanneer ik staar naar mijn boodschappenlijstje in de supermarkt. Of als ik mijn dochters dat laatste kusje op hun warme, slapende hoofdje druk voordat ik zelf mijn bed in duik. 
Totaal nergens op gebaseerd en toch verstoort het regelmatig mijn vrolijke bui. Als een sluipmoordenaar in de nacht.

Het begint met een enorm geluksgevoel.
Ik overdenk waar ik nu sta. Laat me je meenemen in mijn leven op dit moment:

Ik ben intens gelukkig met een geweldige vent die ik ooit heb mogen leren kennen als mijn prille jeugdliefde. Samen zijn wij de ouders van twee prachtige, gezonde meisjes. 
Ik heb een ontzettend leuke baan als stewardess en krijg mede daardoor de kans om deze wereld te ontdekken in al haar mooie en minder mooie facetten. Ik mag en kan mijn grote hobby en uitlaatklep – schrijven en fotograferen – invullen zoals ik dat wil. Vrijheid van meningsuiting is mijn grootste recht. Ik leef in een vrij land in ons net gekochte droomhuis. Ik heb lieve vriendinnen en mijn beide ouders leven nog. Ik ‘hoor’ gewoon heel erg gelukkig te zijn. Toch?

En dan, als donderslag bij heldere hemel loert om het hoekje weer die angst. Ik voel hoe mijn maag worstelt met een dikke knoop die steeds strakker lijkt te worden aangetrokken. Een lichte duizeling in mijn hoofd maakt plaats voor mijn grootste vijand: migraine. En ineens huil ik om alles wat mis zou kunnen gaan.

Stel dat vandaag mijn vriend een ernstig auto-ongeluk krijgt en ik hem kwijt raak?
Of dat mijn dochter ’s middags in een onbewaakt moment door één of andere gek ontvoerd wordt uit de speeltuin achter ons huis?
Wat als die honderden vlekjes en sproetjes op mijn toch al gevoelige huid toch niet zo onschuldig blijken te zijn?
En zo gaat het maar door.
Het achtervolgt me zelfs in mijn droom. Ik zie gepantserde voertuigen bruut onze vredige woonwijk inrijden om ons onze vrijheid te ontnemen. Vreselijk!

Gelukkig weet ik inmiddels dat ik niet de enige ben die zich regelmatig laat overvallen door deze vervelende angst. Zo noemde Kim van Kooten het tien jaar geleden al eens in een interview in de Volkskrant. Zij zei daarin: “Ik ben nu gelukkig, maar hoe lang blijft dat zo?” En ook jonge moeders Renate Verbaan en Chantal Janzen lieten zich in verschillende interviews uit over hun vrees. Niet alleen angsten maken zich van hun meester, maar ook fysieke klachten als rug –en hoofdpijn. Als reactie daarop werden zij bijna afgeschoten op verschillende Social Media. Jonge vrouwen die alles hebben en gaan zeiken over dat ze tè gelukkig zijn. Are you serious? Dit was duidelijk dè ‘kwaadmaker-van-de-dag’.

Toch begrijp ik ze dus wel. Helaas. En jij?
Is dit de nieuwe welvaartsziekte die nu in ‘ons’ Westen opspeelt? Het zelfmedelijden Ebola van de 21ste eeuw?

Als ik er nu zo bewust bij stil sta, besef ik dat ik op mijn vele reizen nog nooit, in bijvoorbeeld arme delen van Afrika, iemand ben tegengekomen die zich druk maakt om zijn of haar geluk. Deze mensen leven om te overleven. Ze zijn blij met elke “goede dag” die zij hebben. In arme landen heb je veel minder burn-outs, depressies, dertigersdilema’s of anorexia. Elk nadeel heeft zijn voordeel zullen we maar zeggen.

En is het ook niet zo dat wanneer je meer hebt, je ook veel meer hebt te verliezen? Zo voelt het in elk geval wel. Voor mij is deze gelukspijn dan ook reëel. Want mooier dan dit wordt het leven niet. Ik ben uit de luiers en slapeloze nachten maar heb nog geen grijze haren op mijn hoofd. Ik ben veel zelfverzekerder dan in mijn studentenjaren, maar kan (als ik een beetje mijn best doe) nog steeds als 25-jarige doorgaan in mijn oude studentenkroeg.
Daarnaast zijn mijn vrienden en familieleden nog in (redelijk) goede gezondheid en zien mijn kinderen mij vooralsnog als de allerleukste moeder van de hele wereld. Ja, ik moet er nog maar even van genieten zolang als het nog duurt.
Carpe diem! Per slot van rekening: Your vibe attracts your tribe.

Lijden kan altijd nog als het lijden daar ook daadwerkelijk is.

Deze blog is geschreven door Rianne van de Wetering.

ik ben gelukkig

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Sophia zei

    Zo herkenbaar! Heel mooi verwoord.
    Liefs, Sophia

  • Eef zei

    WoW wat goed omschreven. Heel herkenbaar ook zonder kinderen.

  • Cicely zei

    Wow, Rianne wat een geweldige blog! Er is dus een naam voor de ‘aandoening’ waar ook ik aan lijdt…
    Thank you! X

  • Ariétte zei

    Lieve Rianne,

    Een mens lijdt dikwijls het meest
    Door het lijden dat hij vreest
    Doch dat nooit op komt dagen
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft

    Dit versje hing ingelijst aan de muur bij mijn oma.
    Misschien helpt het ??

    Liefs Ariétte W

  • Marieke zei

    Mooi geschreven, Rianne! Ik ben me er sinds ik mama ben ook elke dag van bewust hoe kwetsbaar ik ben geworden. Er is zo’n groot geluk in ons leven gekomen met de geboorte van onze zoon..dat ik er niet aan moet denken het te verliezen. Toch probeer ik er zoveel mogelijk van te genieten. Er zijn zoveel geluksmomenten die mij elke keer weer overvallen. En dat is zo bijzonder! X

  • Dorien zei

    Daarom hebben mannen een “nothing box”. Lijkt me heerlijk….zucht…
    Mooi en herkenbaar Rianne!

  • Astrid Siekman zei

    Erg mooi geschreven en heel herkenbaar !

  • Kim zei

    heel mooi geschreven echt prachtig

  • Och zo herkenbaar. Ook ik kan letterlijk huilen bij het idee dat dit geluk misschien eindig is.
    Dat er iets met de kinderen of mijn vriend gebeurd. Waarom gaat bij ons alles goed, hoe lang duurt het nog voordat…. Maar tot die tijd: genieten!

  • Marloes zei

    Wouw echt prachtig geschreven!

  • Merel zei

    Mooi geschreven! Wist je dat daar in 1986 al een kinderen voor kinderen al een liedje over geschreven is? http://youtu.be/_osp5Uv16Ts

  • Lucienne zei

    Heel herkenbaar…

  • Freja zei

    leuk geschreven en herkenbaar!

  • Sylvie zei

    Wt je schrijft doet me heel erg denken aan het liedje van Ali B. , waarin hij zingt dat hij zijn kinderen al mist nu ze nog bij hem zijn. Hij kreeg er bij DWDD praktisch de hele zaal mee aan het huilen. En ik deed hier thuis eventjes mee…

    • Rianne zei

      En dat is weer heel herkenbaar voor mij Sylvie! Ik heb de uitzending niet gezien, maar toen ik voor de eerste keer het nummer hoorde, kon ook ik de tranen niet meer wegslikken….!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over kinderen en ouderschap

Ik hou van mijn kinderen maar sommige dagen wil ik weg

  • 13 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over kinderen en ouderschap

Hoe kom je uit een muistroom?

  • 15 uur geleden
  • 4 minuten lezen
Blogs over kinderen en ouderschap

Rot op met je ‘samen spelen, samen delen!’

  • 2 dagen geleden
  • 5 minuten lezen