Waar ben je naar opzoek?

Dagboek deel 1: van zwangerschap na miskraam

5 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Dagboek deel 1: van zwangerschap na miskraam

missed abortion

Ik schrijf dit blog om mijn verhaal te doen. Om te vertellen dat een miskraam lichamelijk en emotioneel ontzettend heftig is. Het overkomt veel vrouwen (1 op de 4), maar er wordt niet veel over gepraat. Ik hoop dat andere vrouwen herkenning vinden in dit verhaal en dat andere mensen zo meer begrip voor het verdriet van deze vrouwen kunnen hebben.

20 Oktober 2015
We besluiten voor een 2e kindje te gaan! Onze zoon Tygo is nu ruim 1,5 en het begint te kriebelen. Ik gooi de pil weg en we gaan ervoor!

19 Februari 2016
3 dagen voor NOD, maar ik ben zoals altijd erg ongeduldig. Ik doe alvast een zwangerschapstest. Zie ik daar nu een 2e streepje?! Jaaa, ik ben weer zwanger! Ik huil van geluk! Ik haal mijn zoontje uit bed en vertel hem dat mama een broertje of zusje in haar buik heeft. Het is vrijdag, dus we moeten nog wel even geduld hebben voordat we het papa kunnen vertellen. Ik heb een shirt bij Tygo aangetrokken met ‘ik ben stoer, want ik word een grote broer!’ en ongeduldig wachten we op papa.
Papa is helemaal verrast door het grote nieuws.

22 Februari 2016
Ik bel de verloskundige op met het nieuws dat ik 4 weken zwanger ben van ons 2e kindje. We maken een afspraak voor een eerste echo; ik zal dan 8,5 week zwanger zijn. Wat spannend!

6 Maart 2016
Tygo is jarig! 2 jaar alweer! We trekken hem zijn shirt met ‘ik ben stoer, want ik word een grote broer!’ weer aan en wachten vol spanning op de familie. Wel vragen we iedereen nog om het stil te houden; ik ben pas 6 weken zwanger.

24 Maart 2016
Vandaag is het eindelijk zover! De eerste echo. En wat voel ik me zwanger. Ik ben af en toe misselijk, erg moe, grote en zere borsten en ik begin zelfs al een klein buikje te krijgen! Ik heb ook geen bloedverlies gehad, dus dan moet alles goed zijn, toch?
We kletsen bij de verloskundige even over mijn bevalling van Tygo. Dat deze erg vlot ging, maar eindigde in een flinke weeënstorm. We gaan het hier later in de zwangerschap nog wel over hebben, nu eerst een echo!

Ze probeert het eerst uitwendig. Ze kan zo niet echt iets vinden, dus de echo moet inwendig. Ik ga eerst even plassen. Wel raar, bij Tygo zag ik uitwendig meteen een kloppend hartje! Ze doet de echo inwendig. Ze geeft aan dat ik korter zwanger ben dan gedacht. Ze meet de vruchtzak op: 6 weken 3 dagen. Dat is raar, ik heb ovulatietesten gebruikt en wist dus wanneer ik zwanger ben geraakt. Ik krijg er geen goed gevoel over.

Ze vindt de dooierzak aan de grote kant en bekijkt alles goed. Het blijft ineens zo stil… ‘Ik vrees dat ik geen goed nieuws heb’ zegt ze. Ze kan geen foetus vinden. Het vruchtje is al pril afgestorven. Mijn lichaam heeft dat signaal gemist en is door gaan zwangeren. Een missed abortion. Ik val keihard van mijn roze wolk af. Ik weet even niks te zeggen en val dan snikkend in de armen van mijn vriend. Hoe kan dit? Ik voel me toch zo zwanger? Ik voel me zo belazerd door mijn eigen lichaam! Ze geeft aan dat we kunnen wachten tot mijn lichaam het vruchtje vanzelf afstoot of we kunnen naar de gynaecoloog gaan om medicatie te halen om de miskraam op te wekken. Ik geef aan dat we er een nachtje over gaan slapen. Ik moet het nieuws nog even verwerken. Ik besluit thuis al snel dat ik voor de medicatie wil gaan. Het vruchtje is al weken niet in leven en ik zie het niet zitten om dit nog langer af te wachten met alle zwangerschapskwalen.

Lees ook: 8x Hoe ga je om met een miskraam?

25 Maart 2016
Het Paasweekend staat voor de deur en gelukkig kan ik die vrijdagochtend meteen terecht bij de gynaecoloog. Ik leg ’s morgens uit aan Tygo dat het niet meer goed gaat met de baby in mama’s buik en dat mama daar erg verdrietig om is. Hij gaat deze ochtend gelukkig naar de peuterspeelzaal. Ik leg hem uit dat mama voor haar buikpijn naar het ziekenhuis gaat en dat papa Tygo straks weer komt ophalen. Wat ontzettend moeilijk om dit aan een 2-jarig kind uit te leggen, maar ik besluit eerlijk te zijn. De afgelopen weken had hij het er namelijk ook steeds over dat mama een baby in haar buik heeft.

Mijn moeder gaat mee voor wat steun. In de wachtruimte zitten allemaal zwangere vrouwen. Wat is dit ontzettend moeilijk! Ik krijg nog een extra echo ter controle. Hier is weer hetzelfde te zien als gisteren. Ik krijg 8 pillen mee. Ik moet er 4 vaginaal inbrengen en 2 dagen later weer. Waarschijnlijk komt de miskraam een paar uur na het inbrengen op gang. Ik zal ook wat stolsels verliezen. Ik krijg een telefoonnummer mee om te bellen mocht het toch niet goed verlopen. Thuis leg ik mijn zoontje op bed en besluit ik maar meteen de pillen in te brengen. Wat voelt dit verkeerd. Ondanks dat ik twee keer heb gezien dat de zwangerschap niet goed is voelt dit als het vermoorden van mijn kind…

3,5 uur na het inbrengen begin ik weeën te krijgen. Een half uur later voel ik iets groots zitten. Ik ga naar de wc en pers er een grote klomp vlees uit. Ik ben kapot van verdriet… Mijn partner verzorgt Tygo ondertussen. Ik loop af en aan naar de wc. Telkens verlies ik van die klompen vlees. Ik heb ook best last van de weeën. Tygo begrijpt er helemaal niks van dat ik zo verdrietig ben. ’s Avonds wordt het bloedverlies steeds erger. Als ik van de bank op sta dan gaat het zelfs door mijn broek heen over de vloer heen. Ik heb mij al drie keer omgekleed en kan alleen op de wc zitten, omdat ik anders alles onder het bloed heb.

Lees ook: Ik kreeg een miskraam…

We besluiten toch de afdeling verloskunde maar te bellen. We krijgen bevestigd dat dit niet normaal is. Ik moet met spoed naar het ziekenhuis. Ik voel me erg duizelig en slap. In het ziekenhuis stopt het bloeden. Helemaal. Ik verlies nog amper een druppel. Ik moet een nacht blijven ter observatie. Ik mag kiezen of ik de volgende dag nog een keer pillen in wil brengen of dat ik een curettage wil. Mijn hb gehalte is gelukkig nog hoog genoeg om het bloedverlies aan te kunnen. Ik besluit voor de curettage te kiezen. Ik zie nog een keer zo’n bloedbad niet meer zitten. Wat een hel deze miskraam. Ik zou willen dat alles voorbij was.

Lees hier deel 2 van Melissa’s verhaal.

Bron beeld: Pixababy

Dit is een gastblog van lezeres Melissa van den Berg.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • charlene zei

    Hier ook het zelfde meegemaakt. Alleen kon ik een knop om zetten. Dat ik gelijk weer door ging en niet rouwde erom. Sterkte met de 2e.

  • Ari zei

    Heftig verhaal. Heel goed dat je er open over bent. Je hoort er weinig over. Ik heb het zelf helaas ook ervaren. Zwanger van een tweeling. Na 6 weken kwam ik erachter dat er een niet verder groeide. Bij de ander een kloppend hartje. Na 9 weken kreeg ik een vreemd gevoel. Ik wist dat het niet goed was. Bij controle bleek dat het hartje gestopt was. Het kindje even groot als ik ver zou zijn. Afwachten vond ik heel emotioneel en koos voor curettage. Deze duurde nog 1,5 week. Wel een mooie echo foto waarop ons baby’tje te zien is. Heel duidelijk, maar ook moeilijk. Na de curretage bleef ik veel pijn houden. Zelf nacontrole aangevraagd. De curettage hebben ze niet goed gedaan. Er zat nog 5 cm. M’n lichaam probeerde het met weeën weg te krijgen, maar lukte niet. Ik werd diezelfde dag nog een keer gecurreteerd. Nu met echo begeleiding. Lichamelijk snel weer opgeknapt, maar geestelijk is nu ups and downs. Met verstand weet ik het. Gevoelsmatig niet. Het is ook pas 3 maanden geleden.
    Fijn dat je je verhaal hebt gedaan. Voelt emotioneel, maar denk wel dat het helpt om het op te schrijven. Sterkte

  • Mirjam zei

    Heftig, krijg ook weer tranen in mijn ogen. Heb hetzelfde gehad. Ik was zo misselijk en toch was het al afgestorven, bij 11 weken. En ik BLEEF misselijk. Ik kreeg ook die pillen maar ik werd opgenomen. na 10 uur voelde ik een bal naar beneden zakken. Ik wilde het niet zien. maar thuis kreeg ik na enkele dagen buikpijn en de placenta bleek er nog in te zitten. Dus alsnog een curettage, Ik heb nog nooit zoveel gehuild als het moment dat ik een roesje kreeg voor deze ingreep. Ik was er zo door van slag dat ik geen normale cyclus meer terug kreeg. Van de stress denk ik. Ik kreeg na 2.5 jaar te horen dat we niet vruchtbaar genoeg zijn….HUH?? Maar we hebben een dochter!!! Dus gestart met inseminaties die eigenlijk geen zin hadden. Daarna lang nagedacht over ivf. Dat was de enige mogelijkheid, volgens de statistieken. Inmiddels was ik bijna 40. We stonden op de wachtlijst, maar ik wist dat ik dit niet ging doen. Ik legde me erbij neer dat we met z’n drietjes bleven.
    Maar ineens rond kerst was ik toch wel lang overtijd….getest en ik was zwanger, maar bij 6 weken kreeg ik een spontane miskraam. De afspraak met de gynaecoloog voor ivf hebben we nooit opgezegd dus we gingen er in februari heen. Intussen had ik na de 2e miskraam nog geen menstruatie gehad. Ik dacht dat dat kwam door de miskraam. We kregen een intake en aan het einde vd intake wilde ik toch wel n keer ivf proberen. Ik kreeg daarom een echo, vooral om te kijken hoe het zat met die cyclus. En wat zat daar?? Mijn zoon, MET kloppend hartje!! Ik was 8 weken zwanger!! Ik was precies op dezelfde datum uitgerekend dan bij mijn dochter alleen 5 jaar later. Twee keer zwanger direct na elkaar, na zoveel jaren gedoe!
    Je ziet, dat de natuur niet te volgen en eigenlijk ook niet in statistieken te vangen!
    Sterkte allemaal!!!

  • Anoniem zei

    Ik herken compleet je verhaal en gevoel (los van een 2e zwangerschap, bij ons gebeurde het bij onze eerste zwangerschap). Ik heb ook gekozen voor de pillen en het voelde zo in en in slecht. Helemaal toen ik het “kleintje” opving en zag dat er wel een leventje gezeten had, maar niet door mocht groeien. Het voelde zo wreed en oneerlijk!

    Nu voor de 2e keer zwanger (35wkn), maar toch minder genoten van de eerste weken en het euforische gevoel bleef wel beetje uit. De angst het opnieuw te verliezen overheerste toch wel een beetje!

    Sterkte met het verlies, neem je tijd om het een plekje te geven. Het scherpe randje gaat er vanaf, maar slijt langzaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Mama’en: zorgen voor jezelf rondom het moederschap

  • 2 dagen geleden
  • 8 minuten lezen
Blogs over kinderen en school

Moeder van gepeste Suze deelt hartverscheurend bericht

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Even weg

10 tips onvergetelijke zomervakantie in de achtertuin

  • 2 dagen geleden
  • 7 minuten lezen