Waar ben je naar opzoek?

Als je spijt hebt van je kind…

4 minuten lezen linda-bosscher Linda Bosscher
Als je spijt hebt van je kind…

spijt van je kind

Misschien kun je je er niets bij voorstellen (of wel) maar ze bestaan wel degelijk. Mensen die echt spijt hebben. Van hun kinderen bijvoorbeeld. Veel dingen in het leven kun je met enige inspanning gewoon ongedaan maken of veranderen. Baan niet meer leuk? Huis niet leuk? Uitgekeken op je partner? Dan ga je op zoek naar iets anders. Maar… Wat als je voor kinderen hebt gekozen en het ouderschap valt tegen. Zo erg dat je echt spijt hebt van je keuze en jezelf diep ongelukkig voelt. Je kunt het nooit meer terugdraaien. Ik bedoel, je kunt ze ook niet wegdoen ofzo.

I hear you

Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die spijt hebben van het krijgen van kinderen. Ik meen dit serieus! Het ouderschap is een ingrijpende verandering waarvan je de gevolgen niet altijd van kunt overzien. Je weet toch helemaal niet waar je aan begint? Verhalen van een ander zijn ook niet echt betrouwbaar. De één vindt het geweldig, de ander vindt kinderen krijgen higly overrated en weer een ander vindt het er net iets tussenin. Laten we het nog maar niet hebben over al het relatie gedoe wat het op kan leveren, juist doordat er kinderen zijn gekomen.

Laatst sprak ik iemand die op onderzoek uitging om zo een antwoord te krijgen op zijn vraag: wel of geen kinderen? Hij vroeg mensen wat er nu zo leuk was. Iedereen keek hem verbaasd aan. Wat zou jij antwoorden als iemand je deze vraag zou stellen?

Nee, het mag niet…

Tegenwoordig wordt alles rondom het ouderschap ook zo opgehemeld. O wee als je iets zegt wat afwijkt van de standaard. Je moet nu eenmaal ‘dankbaar’ zijn voor het geschenk wat je hebt gekregen en weet ik het wat nog meer. En ondanks dat we allemaal ons mond vol hebben over ‘eerlijkheid en respect naar elkaar toe’ mag je dit toch echt niet zeggen. Mensen worden boos, misselijk, kriegel. De nekharen gaan meteen overeind staan. Maar waarom eigenlijk? Omdat de een zich iets niet voor kan stellen mag de ander het dus niet voelen, laat staan uitspreken? Ja, laten we het met zijn allen verbieden om er iets over te zeggen dan lijkt het net alsof het niet bestaat.

Het is maar hoe je het bekijkt

Zeggen dat je spijt hebt van de gemaakte keuze staat volgens mij voor velen gelijk aan zeggen dat je niet van je kinderen houdt. Maar zeg je dat ook echt dat je niet van je kinderen houdt als je spijt betuigt? En kan het juist ook niet heel sterk zijn om het eerlijk uit te spreken als je echt spijt hebt? En als je zegt dat je het in een volgend leven allemaal heel anders zou doen. Is dat dan ook een soort van spijt?

Ja, het mag…

Wat mij betreft mag iemand het best zeggen. Je geeft gewoon een gevoel weer. Wat kan daar nu mis mee zijn? Je gevoel uitspreken zegt (in de meeste gevallen) helemaal niets over wat voor soort ouder je bent, je opvoedkundige kwaliteiten of gevoelens die je hebt voor je kind. Zolang je gewoon je verantwoordelijkheid neemt en je kinderen liefdevol opvoedt is er toch niets aan de hand?

Wat als?

We hebben toch allemaal wel eens van die dagen dat je het liefst je koffer zou pakken en even zou willen vertrekken uit je leven? Naar een tropisch eiland bijvoorbeeld. Ver weg van alle verantwoordelijkheden en het woord ‘mama’. In je fantasie laat je dan al je dromen uitkomen die je met kinderen (in je buurt) niet kan vervullen. Volgens mij is zo’n ‘wat als’ moment heel normaal. Net zoiets als ‘wat zou ik doen als ik een miljoen zou winnen?’

Ik vertrek!

Nu is het geval dat ik iemand ken die de daad écht bij het woord gevoegd heeft. Diep ongelukkig en daarom gekozen voor het eigen geluk. En zoiets gaat nog verbazingwekkend makkelijk kan ik je vertellen. Je stapt in het vliegtuig en weg ben je. ‘Sorry schat, ik kan niet anders. Lever jij ze maar af want ik heb spijt van ze. Had ze nooit moeten krijgen. Ik vertrek naar een beter leven op een tropisch eiland.’

Als ik het over kon doen

Ja echt. Je kunt dus zomaar geen zin meer hebben in het ouderschap en er op elk moment gewoon mee kappen omdat je spijt hebt. En alles goed geregeld hebben betekent uiteindelijk helemaal niets voor degene die achterblijft. Gezag? Mijn reet… Nou, daar word ik nou boos van. Misschien zou er dus juist wat meer aandacht en openheid moeten zijn over dit aspect wat het ouderschap met zich mee kan brengen. Laten we het taboe doorbreken en het omarmen. Op die manier kunnen misschien een hoop problemen voorkomen worden. Wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten maar als ik alles van te voren had geweten…

Deze blog is anoniem geplaatst.

Linda Bosscher

Joe! Ik ben Linda, 35 jaar en getrouwd met Mike. We hebben drie kinderen van 11, 9 en 7 jaar waarvan één al aan het pre-puberen is.

Op de bank ben ik tien jaar geleden mijn blog Love2BeMama gestart wat mijn vierde kindje is. Het is mijn passie waar ik (meer dan) fulltime aan werk. Hier deel ik eerlijke verhalen over het moederschap en kun je lezen (en volgen) wat wij allemaal meemaken. Samen met mijn man run ik het bedrijf DutchFamilyWorks.

Reacties
  • Eltanin zei

    Ik zou zeggen bezint eer ge begint. En spijt hebben, ja natuurlijk mag dat. Hoewel ik het me niet kan voorstellen schijnen er toch mensen te zijn die spijt hebben van het krijgen van kinderen.

    Praat daar over met lotsgenoten. Niet met je kinderen.

    Mag je dat dan ook gewoon maar uiten? Vind je?
    Naar je kinderen? Die je daarmee voor het leven tekend?

    Ik vind dus van niet. Want hun eerste gedachte zal inderdaad zijn dat de persoon die het zegt niet van hen houd. En ik snap die reactie.

    Openheid en Eerlijkheid over je gevoelena is prachtig, maar wat dacht je van Verantwoordelijkheid, Mededogen, Compassie en Gezond verstand? Je bent een volwassene, toch?

    En je hebt dus de verantwoordelijkheid dat gezonde verstand te gebruiken en met compassie en mededogen(zo niet liefde) met je kinderen om te gaan. Daar hoort ze psychologisch schaden met jouw issues dus niet bij mijns inziens.

    Boosheid is ook een emotie. Heeft die bestaansrecht? Zeker! Mag je die uiten? Natuurlijk! Geeft je dat het recht iemand zijn hersens in te slaan, en je er dan van af te maken met… ja maar, dat voelde ik zo. NEE NATUURLIJK NIET!

    Dat je er over moet kunnen praten (met andere volwassenen) zonder veroordeeld te worden…in een ideale wereld is dat misschien zo. Maar in deze wereld waarin veel mensen ongewenst afscheid moeten nemen van hun baby of kind, hoeft deze “mening” dit “gevoel” meestal niet op veel bijval te rekenen.

    Als er met de gevoelens van de ” spijthebber” rekening gehouden dient te worden, dient omgekeed hetzelfde respect en begrip ook van zijn of haar kant gedeeld te worden voor ouders met een heel ander gevoel.

    Die kloof is denk ik te groot. Dus…Hulp van een professional lijkt me iig een goed plan. Want bij spijt van je kinderen ligt dat in het gross van de gevallen bij de ouder en niet bij het kind/de kinderen.

    • Gertje zei

      Zowel als ongewenst kinderloze, en psychosociaal therapeut zeg ik; 100% eens met Eltanin! Niets aan toe te voegen…

  • Kim zei

    Ik vind het een mooi geschreven artikel! Zoiets mag inderdaad gewoon gezegd worden, maar men is bang om zulke uitspraken te doen. Ik denk dat het juist goed is, zodat mensen er beter over nadenken dat hun leven drastisch verandert zodra er kinderen komen.

    Ik ben zelf 28 en heb geen kinderwens, maar ben wel op een leeftijd waarin iedereen constant vraagt wanneer er kinderen komen, maar als je dan zegt dat je geen kinderen wil wordt er soms zo afkeurend gereageerd en gevraagd waarom dan wel niet. Terwijl je aan mensen die wel een kinderwens hebben toch ook niet vraagt waarom wel? Ik heb genoeg neefjes en nichtjes en ben gek op ze, maar vind kinderen voor mezelf gewoon teveel gedoe. Gelukkig zijn er ook een hoop mensen die daar wel normaal op reageren en het snappen.

  • Marielle zei

    Ik herken mezelf. Ik hou intens veel van mijn kinderen en zou ze nooit in de steek laten en zal er altijd voor ze zijn.
    Maar als ik toen geweten had wat ik nu weet, had ik het niet gedaan. Ik ben sinds 5 jaar alleenstaand moeder van 2 bijzonderen kindjes, sta in de zorg voor hun alleen. Mijn ex stopt alles in de doofpot en ik ben de boe vrouw. Van mijn sociale leven is niets meer over want uit logeren kunnen mijn kids niet. Slapen bij papa doen mijn kids niet dus ooit eens weg of simpel weg op visite bij een vriendin zit er niet in. Zo kan ik nog wel even door gaan.

  • Judith zei

    Ik zag de kop van het artikel en was hierdoor gelijk getriggerd. Laat ik beginnen met zeggen dat ik het een interessant artikel vind, maar ik krijg ook gelijk de behoefte om te reageren. Ik ben op dit moment 35 weken zwanger van mijn eerste kind en vind het retespannend. In mijn omgeving bestaat er openheid en eerlijkheid over dat het opvoeden van kinderen niet altijd rozengeur en maneschijn is. Als voorbeeld ik weet nog hoe ik zelf als kind was en dat was lang niet altijd leuk. Toch zijn mij ouders er altijd voor mij, mijn broer, mijn zus en elkaar geweest. Een instelling die mijn vader mij heeft meegegeven is onder andere geef meer dan je krijgt dan ontvang je meer dan je verwacht. Ik wordt gelukkig van dit motto. Niemand is perfect, maar door er onvoorwaardelijk voor iemand te zijn is de kans groot dat deze dat ook voor jou wil doen. Binnen onze huidige maatschappij lijkt het soms wel alsof alles perfect moet zijn. We willen altijd gelukkig zijn en stellen enorm hoge eisen aan onszelf en de mensen om ons heen. Dit ergert mij! Het leven is niet altijd mooi. Er zijn tegenslagen en een mooi mens is voor mij iemand die daarmee om kan gaan. In plaats van mensen, net als spullen, als vuilnis achter te laten als het je niet meer zint lijkt het mij waardevol om op dat soort momenten juist te investeren en hulp te zoeken. Want het probleem ligt in bovenstaand blog niet bij de kinderen maar bij jezelf. Deels ben ik het dus eens met de schrijfster. Laten we ophouden met doen alsof alles perfect moet zijn en dat je faalt als je niet in deze trent meegaat. Maar laten we hier niet in doorslaan door het hebben van kinderen in het negatieve te trekken. Net als alles in het leven zitten er mooie en minder mooie kanten aan.

  • linda zei

    Ik snap het best, ik heb 5 kinderen en een stabile relatie, maar wat nou als het toch zo voelt.
    Er veranderd nl nogal wat en dat mag je best hardop zeggen. wellicht kan iemand je dan eens even ontlasten oid of gewoon naar je luisteren zonder oordelen (want daarin zijn we zo goed naar elkaar )…Het is goed als dit beter hardop uitgesproken wordt om erger te voorkomen.
    We zitten er nl allemaal wel eens dooreen en dan is het o zo fijn als iemand maar een half woord nodig heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Sinterklaas

Hoeveel cadeaus kan ik mijn kinderen geven voor Sinterklaas?

  • 4 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

29 toffe cadeaus voor jongens vanaf 6 jaar

  • 4 dagen geleden
  • 5 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

COVID-19 en zwangerschap: Waar moet je rekening mee houden?

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen