De Helikoptermoeders

‘Helicopter Moms’, ik trek dit type moeder vrij slecht. Ik geloof oprecht dat zij, elke keer wanneer zij niet tegen hun kinderen optreden (en dat is tè vaak), de wereld van over 20 jaar een stukje verzieken. Voor wie het gemist heeft; Helikoptermoeders zijn moeders die zichzelf of TBK (Ter Beschikking gesteld aan het Kind) hebben opgelegd (meerderheid), of hun tijd kennelijk uitstekend kunnen verdelen tussen een eigen leven en 24/7 hun kind in de gaten houden (minderheid).

24/7

Helikoptermoeders verliezen hun kind geen moment uit het oog. Helikoptermoeders zorgen dat alle obstakels, gevaren en tegenslagen ruim voor een mogelijke confrontatie met hun kind uit de weg geruimd zijn. De kinderen van Helikoptermoeders denken dat de wereld een soort Truman Show is. Of wacht nee, in de ogen van omstanders is hun leven een Truman Show. De Helikopterkinderen zelf hebben geen idee natuurlijk.

Ik weet nu even niet waar de concentratie Helikoptermoeders groter is, in de VS of in Nederland. Nederlandse mama’s neigen iets meer nuchterheid in de opvoeding te gooien. Maar hoewel we in Nederland graag roepen hoe stom die Amerikanen af en toe zijn, hoeven we alleen maar terug te blikken op de geschiedenis om te zien hoe goed wij zijn in het kopiëren van het gedrag van die ‘gekke Amerikanen’ (met obesitas aan kop).

De Helikoptermoeders zijn overal. Watch out…

De afgelopen 4 jaar in New York heb ik ze goed kunnen bestuderen, die Helikoptermoeders. In de speeltuin, de kinderafdeling van de Barnes & Noble, kindermusea. Ik herinner me nog die moeder die bijna door de speeltuin vloog om op tijd haar zoontje (6, flink, enorme behoefte om eens goed te rebelleren) te kunnen waarschuwen dat hij niet op de wip mocht staan. “You’re gonna hurt yourself,” siste ze, terwijl ze het verbaasde ventje van de wip af trok. Ik herinner me ook dat die zelfde moeder bijna over haar eigen voeten struikelde om mij te waarschuwen dat mijn zoontje (toen 7, flink en vrij) zijn leven riskeerde door, net als haar zoon destijds, midden op de wip te balanceren. Ik antwoordde, tot grote verontwaardiging van de moeder met “Oh don’t worry, we have great insurance”. We hadden niet lang daarvoor al 4 uur op de ER doorgebracht, omdat zoonlief al rennend tegen een klimrek was aangerend en met dezelfde snelheid een glijbaan was afgedonderd. Ik geef toe dat ik me toen doodgeschrokken ben, omdat hij een paar seconden ‘out’ was. Maar ja, wat had ik dan moeten doen, de hele speeltuin met hem mee moeten rennen? Hij kijkt nu wel goed uit tijdens het rennen. Een enorme opluchting moet ik zeggen.

Iemand vertelde me over een gezin dat tijdens de zomervakantie zou verhuizen. De hele school was op de hoogte, behalve het kind zelf. De ouders wilden ‘het goeie moment’ afwachten. Dat ‘goeie moment’ was een weekend voor de verhuizing. Daar moet ik wel bij vermelden dat het kind slechts de halve waarheid te horen kreeg. Ze zouden de nieuwe woonplaats namelijk even ‘uitproberen’ en kijken of ze het wel leuk vond. Really?

Geen snoep!

Wat eten betreft is deze stad de plek bij uitstek voor Helikoptermoeders. Tijdens een kinderfeestje zag ik hoe een moeder in paniek haar zoontje bij de snacktafel probeerde weg te houden. Een zeer vermakelijk tafereel. Het kind stuiterde als en dolle stier door de tuin en zijn gezicht was besmeurd met chocolade. De moeder vertelde me, half buiten adem, dat hij geen snoep mocht. Ik vroeg haar, licht geamuseerd, hoe ze dat dan deden met Trick or Treat tijdens Halloween. Dat bleken ze elk jaar over te slaan… Haar antwoord stelde me een beetje teleur. Ik had gehoopt dat ze zou opbiechten hoe zij elk jaar eerst langs alle trick or Treat deelnemers in hun gebouw ging om deze groep te voorzien van ‘organic-all natural-no artificial colors- sweetened with fruit juices’ snoepgoed, dat hun kind vervolgens bij zonsondergang nietsvermoedend weer kwam ophalen. In gedachten stopte de rebel in mij het jongetje tijdens een onbewaakt moment vol met knalblauwe snoepjes. Gelukkig heeft het nooit zo ver hoeven komen. Niet lang na die middag zag ik het mannetje op een ander feestje met zijn pappa. Pappa gaf de voorkeur aan opvoeden met beide benen op de grond en liet het kind volledig losgaan op alle lekkers dat beschikbaar was!

Voedselallergie

Weer een andere hysterische moeder vertelde ooit hoe zij en haar zoontje wegens allerlei voedselallergieën door een vage dokter op een onmogelijk dieet waren gezet. Het arme kind had op die dag lamskoteletjes mee als lunch. En voor je aan het Googelen gaat op zoek naar dit briljante dieet, bedenk dan dat het alléén lamskoteletjes waren, niks anders. Een vlugge blik op het jongetje leerde mij dat hij bijna gehalveerd was in gewicht en een (nog groter) monster was geworden voor iedereen die langer dan een half uur met hem moest doorbrengen. Zo ook tijdens een kinderfeestje waar de entertainer, een piraat, zich zichtbaar inhield om het mannetje, dat “You are fake,” bleef gillen, niet de feestzaal uit te knallen. Dat was trouwens het enige moment waarop moederlief niet ingreep, terwijl het op dat moment zeer gewenst was.

Ouders verpesten feestje

Al jaren wordt er in Colorado een Golden Egg Hunt gehouden voor kinderen. Ik herhaal: Voor kinderen! Dat laatste woord is een steeds groter wordende groep ouders helaas aan de aandacht ontsnapt. Met als gevolg dat het voor de kinderen elk jaar iets moeilijker wordt om eitjes te zoeken of zelfs maar op te rapen, omdat ze omver gelopen werden door uitgelaten, bloedfanatieke ouders. Jawel ouders (en her en der een doldwaze oom die ook weleens werd ingezet)!
Juist, Helikopterouders. Bang dat hun kind met een (half)leeg mandje zou achterblijven. Bang dat hun weerloze kroost een teleurstelling te verwerken zou krijgen. De organisatie heeft hierdoor maar besloten de Golden Egg Hunt niet langer voort te zetten. Dankjewel lieve ouders!

Een gewaarschuwd mens…

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de ouders die bij een openbaar toilet aan hun kind vragen: “Welk toilet zullen we eens kiezen?” Of die ouders die hun 7-jarige vergezellen tijdens een playdate. Of wat dacht je van die ouders die, tot grote frustratie van de leerkrachten, elke maand ijverig in de pen klimmen om weer eens te klagen over de gang van zaken in de klas (gymles te zwaar, opdracht te moeilijk, ‘vervelend’ klasgenootje, te koud voor ‘outdoor recess’). Al deze ouders zorgen dat hun liefjes opgroeien in een zeepbel. En die liefjes worden over een jaartje of 20 ‘poef’ lekker losgelaten in de samenleving. Dat zijn straks de collega’s van jouw en mijn kinderen. Met een beetje pech worden ze zelfs de baas van mijn kinderen (lieve help, nee). Als de goden je echt ongunstig gestemd zijn, komt jouw kind op een kwade dag met zo’n helleveeg (m/v) thuis of wordt zo’n Helikopterkind ineens premier. U bent gewaarschuwd!

Deze blog is geschreven door Carol Rock.

Helikoptermoeders

1 reactie

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.