Waar ben je naar opzoek?

Welkom in de tropenjaren: De eerste slopende jaren met kinderen!

3 minuten lezen Kleintje Kleintje
Welkom in de tropenjaren: De eerste slopende jaren met kinderen!

Voor deze blog zoek ik eerst de definitie van het woord tropenjaren op. Ik kom in eerste instantie bij tropenjaar uit: “een jaar dat voor de berekening van pensioenopbouw voor twee telt.”. Nou, hierbij zit ik zeker niet goed, want met m’n 31 jaar zit ik nog ruim onder de pensioengerechtigde leeftijd. Gevoelsmatig klopt dat ‘voor 2 tellen’ van een jaar dan weer wel, want in de afgelopen 6 jaar ben ik er minstens 12 ouder geworden.

  Ik besluit verder te zoeken en stuit dan op de betekenis die ik zoek:

tro-pen-ja-ren (figuurlijk): bijzonder zware, slopende jaren. De eerste jaren met kinderen.

Van Dale

De tropenjaren: uitputtend!

Dit sluit beter aan. Hoewel het absoluut genieten is, kan ik wel beamen dat het slopende jaren zijn. Waar ik het bij Max eigenlijk best makkelijk had (die sliep overal en vooral ook lekker door, at goed en vermaakte zich prima), kreeg ik aan Sofie toch een hele kluif erbij (sliep nergens behalve in haar ledikant en vooral de nachten niet door, is een lastige eter en wil het liefst de hele dag met je in de weer zijn).

Mama als politieagent

En nu ze (over een paar weken) 4 en 6 zijn, hebben ze als een soort van ‘partners in crime’ elkaar helemaal gevonden. Dat leidt enerzijds tot het als twee ongeleide projectielen vrolijk gillend, zingend en springend rond racen in de woonkamer (waarbij de buren inmiddels weten dat er geen marathon wordt gelopen) of het winkelcentrum, speeltuinen of allerhande plekken, anderzijds vechten ze elkaar ook regelmatig te tent uit, waarbij het lijkt of we een soort van WOIII is uitgebroken. Sofie huilt en krijst uit woede in een voor zelfs google translate onbegrijpelijke taal, Max huilt en is stampt als een dolle stier rond. En ik ben politieagent, ambulancemedewerkster en tolk in 1.

Tijd voor mijzelf?

Het percentage tijd voor jezelf is daarbij doorgaans ook gereduceerd tot ‘vrij weinig/niks’. Als mijn collega’s op woensdagmiddag mij een fijn weekend wensen denk ik altijd: hier kom ik bij, werk is voor mij een soort van weekend. Ook alleen naar de WC gaan of douchen, zelfs alleen een boodschapje doen; het voelt inmiddels als een mini-vakantie. Wel zonder het hangmatje en de drank, maar ach. Het over die drank hebbende, snap ik de grappen over drank voor het middaguur inmiddels wel een stuk beter. Want als ik een shotje zou moeten nemen voor elke keer dat ik ‘mama mama mama’ hoor, stap ik tegenwoordig waarschijnlijk al dronken de deur uit. En als ze het dan nog vrolijk in een soort van canon doen, denk ik dat ik al lazerus op zou staan. Waaaaaaar is de wijn?!

Met mijn dikke billen de Rotterdam Marathon rennen

Sofie is nu 3,5 en sinds een maandje of twee is ze zindelijk. Hoewel ze best vaak nog op het potje wil plassen, gaat ze nu ook met enige regelmaat op de WC zitten. Ik help haar dan en hoop…

  • Kleintje

Neus-kusjes

Maar ach, het ‘je krijgt er zoveel voor terug’ klopt echt wel. Zo hebben Max en ik een soort van eskimo-kus, waarbij we eerst even neuzen-neuzen, en vervolgens beide wangen, oren, voorhoofd en kin aan de beurt komen. Onze manier om lachend de dag af te sluiten, als ik hem naar bed breng. Of hij komt lekker bij me zitten, als ik de gordijnen dichttrek om ‘in een bioscoop te zitten’.

De tropenjaren: Ik zou het nooit willen missen…

Met Sofie neus ik ook, maar geven wij elkaar smak-kusjes en wriemel ik nog even een paar keer door haar haren. En als ze rondhuppelt in een roze prinsessenjurkje over haar pyjama, met een kroontje in haar haar en een toverstaf in haar hand, en zegt dat zij prinses Kiki is en ik koning Frederik moet zijn en in een kasteel moet zitten (denk aan, een stapel kussens op de bank met een deken er overheen, waar je dan half de moord onder stikt omdat het zo lekker benauwd is), dan denk ik soms: blijven jij en max nog maar even lekker klein, want dit soort momenten zou ik nooit willen missen.

Sofie start eind februari 2020 met wennen op de basisschool. Max gaat inmiddels bijna naar groep 3. Is dit dan het einde van de tropenjaren? Het is in ieder geval ergens het begin van een hele nieuwe fase: geen kinderen meer thuis (ok, tot 14u dan)!

Kleintje

Ik ben Maaike. 31 jaar! Na de havo startte ik aan de pabo, maar dat maakte ik niet af. Ik begon bij een verzekeraar te werken en inmiddels zit ik daar alweer bijna 13 jaar. Ik ben moeder van Max (2014) en Sofie (2016). Daarnaast loop ik sinds 2011 hard en liep ik in 2019 de hele marathon van Rotterdam. Dit jaar staan de hele marathon van Rotterdam en Dublin op de planning. Als er tijd over is doe ik graag dingen met vriendinnen, puzzel ik graag en hou ik me graag bezig met fotografie.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Reviews

Review TIMIO interactieve audio- en muziekspeler voor kinderen

  • 2 weken geleden
  • 5 minuten lezen
Experts

Hoe zorg je voor rust bij je kinderen (en jezelf)?

  • 16 minuten geleden
  • 2 minuten lezen
School

Help! Mijn kind wil niets op school…

  • 8 uur geleden
  • 4 minuten lezen
Nieuwsflits

Leg ’s avonds je smartphone weg voor een goede nachtrust

  • 20 uur geleden
  • 1 minuut lezen