Waar ben je naar opzoek?

VROEGÂH… was alles beter!

5 minuten lezen Carol Rock
VROEGÂH… was alles beter!

“Toen ik jouw leeftijd had…”

Heb je dat ook weleens, dat je je mond opendoet en dat jouw moeder eruit komt? Die momenten waarop je een zin begint met “Toen ik jullie leeftijd had…”? Weet je nog hoe erg je het haatte wanneer jouw ouders jou erop attendeerden hoe makkelijk het allemaal niet was, vergeleken met hun Calvinistische jeugd? Aarrggh! Nu ik zelf volwassen ben, zie ik wel wat mijn ouders destijds zagen. Onze kinderen hebben het wel heel erg makkelijk. En hoe komt dat? Juist, door ons. We doen dat allemaal helemaal zelf.

> Lees ook: 12x buitenspeelspelletjes die wij vroeger deden.

Gekke Henkie

Afgelopen jaar nog tijdens Halloween. De oudste wilde verkleed als Darth Vader. Ik hoorde mezelf nog iets mopperen in de trant van “ik ben geen gekke Henkie om elk jaar een nieuw pak voor je aan te schaffen”. Toen hij dus toch maar dat Star Wars kostuum van vorig jaar aanpaste en ik zag dat die broekspijpen wel heel ruim boven NAP wapperden, wist ik dat Gekke Henkie wederom zijn intrede had gedaan. Ik stelde nog wel als voorwaarde dat hij een goed rapport moest hebben, maar diep van binnen wist ik dat ik die strijd net zo goed kon opgeven. Dat rapport kwam er, beter dan ooit… Dan was carnaval begin jaren ’80 wel wat anders. Ik herinner me nog hoe mijn moeder letterlijk van alles uit haar eigen kast gehaald had, om mij om te toveren in een echte heks. Het resultaat was verbluffend, zo erg dat ik in tranen uitbarstte toen ik mezelf in de spiegel terug zag. Ja, ik was een echte heks en het had ons geen cent gekost. De jaren erna ging ik elk jaar als ballerina, in mijn eigen balletpakje uiteraard. Op school struikelde je over de Zorro’s, Indiaantjes en boertjes, jaar in, jaar uit. De kostuums gingen immers jaren mee, van broer naar zus, van neef naar nicht.

“Vroeger was ik de vaatwasser!”

Hebben jouw kinderen taakjes in huis? Die van mij wel, als ik het niet vergeet. Elke zaterdag moeten hun bedden verschoond, pas dan krijgen ze zakgeld. Nu ik dit opschrijf, klinkt het zo mooi en pedagogisch verantwoord. Hoe komt het dan toch dat ik elke week zelf die lakens in de wasmachine prop?

De vaatwasser uit mijn jeugd deed pas in 1990 zijn intrede, tot die tijd was ìk de vaatwasser. Als ik het ’s avonds niet deed (zonder gegronde reden) lag de voltallige vaat me de volgende ochtend vol enthousiasme op te wachten. Toen ik een keer, na het skippen van mijn avond taak, een stuk ui tegenkwam in mijn boterham met hagelslag, wist ik dat ik die fles Dreft na het avondeten voortaan beter niet meer kon negeren. Discussie had weinig zin en aan onderhandelen deden ouders in mijn tijd überhaupt niet.

Als ik mijn kinderen nu, met enig drama, vertel hoe ik vroeger avond aan avond boven de wasbak stond te ploeteren, kijken ze me vol ongeloof aan. Ongeloof, geen medelijden. Ze kunnen zich namelijk totaal niet voorstellen dat elke avond met water en sop ‘spelen’ een marteling is.

Ik heb er de kracht niet meer voor

Oh en dan dat kamer opruimen. Mijn moeder hoefde alleen maar te dreigen dat zij het zelf ging doen, of mijn vader hoefde alleen maar naar zijn pantoffels te wijzen. Meer motivatie had ik niet nodig om naar mijn kamer te snellen om die binnen luttele minuten aan kant te krijgen. Als mamma die taak immers op zich nam, wist je dat een deel van jouw jarenlang bijeen gespaarde speelgoed na afloop in een grijze vuilniszak op de vuilniswagen lag te wachten. En nu? We hebben van alles geprobeerd; lief, Jo Frost, dreigen, schreeuwen, meer zakgeld. Het blijft een rotzooi in die kamer. Ik vroeg hem laatst of hij er geen last van had, waarop hij heel resoluut “nee” antwoordde en me daarbij aankeek alsof ik niet goed bij mijn hoofd was. Ik heb er de kracht gewoon niet meer voor.

Retro Stairmaster

Mijn moeder vertelde ooit dat mensen reageerden op het feit dat ze moeder was geworden van een meisje met “Wat mooi, dan kan ze je helpen in het huishouden!” Afschuwelijk vond mijn moeder dat. Maar laten we eerlijk zijn, onze ouders maakten maar al te dankbaar gebruik van ons overschot aan energie. Al die keren dat we die trap op moesten rennen om ‘even’ iets van boven te halen. Wij wonen nu nog heerlijk gelijkvloers, maar ik vrees het ergste voor ons toekomstige huis met trappen. No way dat ik onze monsters zo vaak naar boven kan sturen, zonder dat er een Euro per etage tegenover staat.

Scharrelkinderen vs Speeltuinmoeders

Ook buitenspelen is ineens veel ingewikkelder dan toen, helemaal als je in Amerika woont. De kinderen alleen naar buiten laten gaan in New York is een dikke ‘no go’ met al die losgeslagen taxichauffeurs en kamikaze fietskoeriers. Het is hier ook nog eens bijna altijd goed weer, dus het slecht weer excuus gaat helaas meestal niet op. Dag in dag uit zitten we daar dan, speeltuinmoeders. En natuurlijk gaan er altijd verantwoorde, doch lekkere snacks en water mee. Waarom echt? Onze moeders gooiden die deuren open en wij renden als dolle stieren de wijde wereld in. Om de haverklap naar binnenkomen, omdat je moest plassen, fiets halen, fiets terugbrengen en step halen, eten, of drinken? Je peinsde er niet over. “Als je nog één keer aanbelt, dan blijf je binnen!” Herken je deze zin nog? Dan maar plassen in de bosjes. De moeder uit de 21ste eeuw krijgt spontaan ademhalingsproblemen bij het idee dat haar kind in blote billen in een bosje verdwijnt. Onze ouders hadden geen idee waar we de hele dag uithingen. Boeien, zolang we ze maar niet voor de voeten liepen en zolang ze niet de hele dag vechtende broertjes en zussen uit elkaar moesten halen.

Ik laat nu gerust mijn moeder ‘uit mijn mond komen’

Zitten we dan met onze vooruitgang, onze boeken over verstandig opvoeden, electronisch vernuft en pappadagen. We zijn er met open ogen ingestonken. Zogenaamd hebben we het beter voor elkaar, maar onze ouders lachen zich rot wanneer ze onze kinderen na een weekend gruwelijk verwennen, weer bij ons afleveren. Al die opstandjes tegen onze ouders tijdens die roerige puberjaren. Wisten we toen niet zeker dat we het ‘wel effe anders en vooral beter gingen doen’, later?

Nou, ik ben dus wijzer geworden. Ik laat tegenwoordig met liefde mijn moeder ‘uit mijn mond komen’. “Omdat ik het zeg!” “Als je echt zo’n honger hebt, eet je gewoon die appel!” “Quod licet Iovi, non licet bovi!” Echt, opvoeden liep nog nooit zo gesmeerd!

Vroeger was alles beter - Opvoeden zoals vroeger

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over opvoeding en ontwikkeling

Ik ben het zat om de huiself van het gezin te zijn

  • 15 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over baby’s en opvoeden

Beste Kruidvat luiers van 2020

  • 20 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

5 jaar na de stilgeboorte van Lina

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen