Waar ben je naar opzoek?

Op de grens van levensvatbaarheid

4 minuten lezen Shirley
Op de grens van levensvatbaarheid
vroeggeboorte
Bron beeld: Pixababy

Shirley ligt in het ziekenhuis. Ze is 20 weken zwanger, heeft een mooie echo gehad maar opeens krijgt ze bloedingen. Veel te vroeg natuurlijk voor een bevalling. Uiteraard moet ze blijven…

Shirley blogt over deze spannende tijd. Inmiddels heeft ze een gezonde dochter maar dat had ze toen niet kunnen weten. 

> Lees ook de vorige blog van Shirley: Daar lig je dan met je goede gedrag…

Dinsdag, 5 juni – 23 weken en 3 dagen

In de nacht heb ik weer een bloeding. Ondanks dat mijn paniek heel groot is verlies ik ‘maar’ 90cc. Het verlies beperkt zich gelukkig tot mijn bloed (mijn kant van de placenta) en niet die van onze meid. Ik krijg een echo en zie een actief baby’tje met een mooi kloppend hartje.

Van de verpleegkundigen krijgen we een hoop informatie deze dag. Naast alle controles die voor mij noodzakelijk zijn krijg ik één keer per twee weken een groeiecho. Pas vanaf een zwangerschapsduur van 25 weken zal er dagelijks een CTG (hartfilmje) van “Annie” gemaakt worden. Heel hard gezegd, maar dat heeft nu geen toegevoegde waarde.

Bij het artsbezoek krijg ik informatie over vroeggeboorte, risico’s, levensvatbaarheid, kwaliteit van leven, longrijping enzovoorts. We zullen op voorhand al een afweging in allerlei keuzes moeten maken. Keuzes die we hopelijk nooit echt hoeven te maken. In dit stadium zal moeder voor het kind gaan qua eventuele uitvoer van een keizersnede. Het ijkpunt van behandeling is hoe het met mij gaat.

Alles in mij verzet zich hiertegen. Hoe kan dit? Hoe ben ik hier in terecht gekomen?

Woensdag, 6 juni – 23 weken en 4 dagen

00:30: Na even geslapen te hebben word ik wakker. Het voelt helemaal niet goed. Ik blijk zo’n 225 cc aan bloed verloren te hebben. De dienstdoende gynaecoloog wordt erbij geroepen.

De angst voor verlies van ons baby’tje slaat langzaam om naar angst voor en om mijzelf. Wat moet mijn gezin als mij nu iets gebeurd? Als ik niet gered kan worden? Het vertrouwen dat ons meiske het zou kunnen halen is weg. Ik voel me zo enorm verraden door mijn lichaam. Waarom kan ik niets doen?

De gynaecoloog zet een tweede infuuslijn bestemd voor een eventuele transfusie / operatie. Ik krijg stollingsmiddel toegediend. Mijn angsten deel ik. Het is voor mij belangrijk dat deze arts alles weet. Dan slaat het besef in dat er ook nog een kans is dat de kleine meid doodgeboren zal worden.

Vooralsnog zal ik prioriteit nummer 1 blijven. Het kindje zit op een termijn dat het ook geen nut heeft om het anders te doen. De arts maakt duidelijk wat het protocol zal zijn om in te grijpen. Dit ingrijpen zal in eerste plaats bestaan uit een bloedtransfusie. Maar heel reëel… dweilen met de kraan open heeft geen nut en zal leiden een spoed sectio.

Uiteindelijk zal ik over de gehele dag bijna 700 cc aan bloed verliezen. Het grootste gedeelte, circa 650 cc verlies ik tussen half 1 en half 6 ’s nachts. Een bizar grote hoeveelheid.

Mijn man is ‘s nachts opgeroepen en tot laat in de middag bij me gebleven. De kinderen heb ik niet gezien, maar het was waardevol om deze dag samen door te komen.

Donderdag, 7 juni – 23 weken en 5 dagen

Manlief komt samen met Diva en Boef langs. Wat fijn om ze weer even bij me te hebben. Diva heeft haar eerste zwemles vandaag. De hele week heeft ze zich hier al druk om lopen maken.

Pas aan het eind van de middag heb ik weer bloedverlies. Emotioneel een zwaar moment. De dag is heel positief geweest, maar hierdoor verdwijnt de glans langzaam. Het eten dat later gebracht wordt smaakt me voor geen meter. Uiteindelijk stopt het echte vloeien wel weer, maar toch…

Vrijdag, 8 juni – 23 weken en 6 dagen

Vroeg in de ochtend word ik wakker. Bij het opstaan voel ik dat ik weer vloei. De realisatie dat het bloedverlies tot op zekere hoogte “normaal” begint te worden is hard.

Ik krijg een kop thee en krijg te horen dat ik zal verhuizen naar een twee persoonskamer. Ik zie als een berg op tegen dikke buiken van anderen, maar misschien valt dat mee. Ik geniet nog even van mijn thee en “Annie” die binnenin een eigen verhuizing door probeert te voeren.

Voor maandag staat er een echo gepland. Er zal gekeken worden naar de hoeveelheid bloed die eventueel nog te zien is. De groeiecho zal pas aan het begin van de 25ste week gemaakt worden.

Ik vraag na of de tweede infuuslijn niet teruggeplaatst hoeft te worden. Dit is echter niet noodzakelijk. Dinsdag op woensdag was het blijkbaar op het randje en hadden ze de tweede lijn gezet voor een spoed sectio. Reality check!

Zaterdag, 9 juni – 24 weken

24 weken, de grens van levensvatbaarheid. Een mijlpaal! Ik wil nog veel mijlpalen in de vorm van weken voor dat “Annie” in mijn armen ligt.

Zondag, 10 juni – 24 weken en 1 dag

Bezoekuur! Ik ben zo blij om Diva en Boef te zien. Diva gaat aan mijn voeteneind zitten en komt niet meer van haar plekje. Boef wil ook op bed en kruipt lekker tegen me aan. Daar blijft hij heel lang zitten. Blij dat hij bij mij is. En ik? Blij dat ik me weer even compleet voel.​

Statusupdate Facebook op 9 juni:

“24 weken, fase van levensvatbaarheid buiten de baarmoeder. Onze eerste mijlpaal. Dat er nog veel zullen volgen in de vorm van weken voordat ik Annie in m’n armen houd. Verder doorwaakte nacht. Wederom een bloeding. Nu vooral heel erg moe…”

Beeld: Pixababy

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook leuk

Wonen op Curacao

Naar Curacao met kinderen: pas hiervoor op!

  • 3 maanden geleden
  • 7 minuten lezen
DIY & Knutselen

Happy stones: steentjes schilderen en verstoppen

  • 3 maanden geleden
  • 3 minuten lezen
Wonen op Curacao

Half jaar Curacao: dit moet je weten!

  • 3 maanden geleden
  • 12 minuten lezen