Waar ben je naar opzoek?

Van ongeloof naar geloof

5 minuten lezen Shirley
Van ongeloof naar geloof

Shirley ligt in het ziekenhuis. Ze is 20 weken zwanger, heeft een mooie echo gehad maar opeens krijgt ze bloedingen. Veel te vroeg natuurlijk voor een bevalling. Uiteraard moet ze blijven… Met 27 weken zwangerschap ligt ze er nog. Ze zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken maar dat vindt ze natuurlijk nergens op slaan.

Shirley blogt over deze spannende tijd. Inmiddels heeft ze een gezonde dochter maar dat had ze toen niet kunnen weten.

> Lees ook de vorige blog van Shirley: Eén maand voorbij.

Zaterdag, 7 juli 2012 – 28 weken

De dag verloopt rustig. Geen bezoek op de planning behalve mijn gezin en ’s avonds mijn Tapas-avond.

Als manlief er is nemen we de kinderen mee naar boven naar de speeltuin op het dakterras. Een groot succes. Ik eindelijk weer eens wat frisse lucht en wat zon en de kinderen vinden het helemaal geweldig zo’n mooie speeltuin.

Mijn diner is heerlijk. Wat smaakt dat super zeg. Het eerste echt vers klaargemaakte voedsel sinds weken en dan ook nog met lekkere kruiden. Ik geniet volop! Als de chefkok’s weggaan laten ze mij heel dankbaar achter.

Zondag, 8 juli 2012 – 28 weken en 1 dag

’s Nachts heb ik wat meer bloedverlies. Hierdoor moet ik aan het CTG. Uiteindelijk alles gelukkig goed. Als ik m’n ontbijt op heb ga ik wederom aan het CTG. Deze laat een flinke dip zien. Ik krijg het vriendelijke verzoek, drie kwartier nadat ik mijn ontbijtje op heb, om niet meer te eten en drinken tot nader order. Nog zo’n dip betekent waarschijnlijk ingrijpen. Mijn reactie naar manlief… “daar gaan we weer”. Ik voel me fysiek prima, en hoewel ik weet dat zo’n dip in de hartslag een teken van benauwdheid kan zijn geloof ik er vandaag niet zo in. Manlief springt maar onder de douche voor het geval dat. Je weet het tenslotte nooit. Uiteindelijk komt om tien uur het verlossende woord. Ik mag weer los. De CTG was uiteindelijk mooi.

Aan het eind van de middag stort ik opeens redelijk in. Huilen, slapen en weer huilen. De verpleegkundige schrikt van me en krijgt me uiteindelijk zover dat we samen een blokje gaan lopen / rollen. Even de buitenlucht in. Dit doet uiteindelijk wel goed. Ik krijg iets meer kleur (i.p.v. lijkbleek gewoon bleek).

Dinsdag, 10 juli 2012 – 28 weken en 3 dagen

Onrustig geslapen, gelukkig schijnt het zonnetje als ik de gordijnen open trek. Als ik iets niet fijn vind, dan is het zo’n grijze grauwe regenbui bij het opstaan. Het lijkt of ik hier in het ziekenhuis daar nog gevoeliger voor ben dan thuis.

Woensdag, 11 juli 2012 – 28 weken en 4 dagen

Zowel van de verpleegkundige, als van de Chef de Clinique krijg ik complimenten over het feit dat we alweer op 28 en een halve week zitten. Fijn dat ze dat doen, hoewel ik merk dat ik met een steeds zwaarder gemoed wakker word en de tranen steeds hoger komen te zitten. ’s Middags komt mijn man samen met de kinderen. Ik heb wel wat buikpijn en overleg met de verpleegster. Ze laat het aan mij over of ik van mijn kamer af wil. In welke mate vertrouw ik het? Ik besluit toch even een frisse neus te halen. Met de kinderen gaan we naar het dakterras en hier kunnen ze zich even goed uitleven. Na 20 minuten begin ik het aardig zat te worden. Blijkbaar is dit echt niet mijn dag, ik kan er maar moeilijk van genieten.

Donderdag, 12 juli 2012 – 28 weken en 5 dagen

Een “goede” nacht. Ik heb aan één stuk door geslapen. Een absoluut unicum. Wel 60cc bloedverlies. Onze kleine meid is druk en het CTG ziet er prima uit. Het bloedverlies blijft de hele dag meer dan normaal. En mijn buik voelt niet prettig aan. De reactie die ik van de verpleegkundige en de arts krijg is dat het bloedverlies met een geïrriteerde buik te maken heeft en andersom. In een reactie naar mijn man laat ik weten dat ik het een briljante conclusie vind. Ik word steeds cynischer ten opzichte van artsen en verpleegkundigen.

Vrijdag, 13 juli 2012 – 28 weken en 6 dagen

Eerst de echo aangaande doppler en vruchtwater. Deze blijft ongewijzigd. Daarna aan het CTG. Na bijna anderhalf uur was de arts tevreden en mocht ik ervan af.  Als ik wil douchen vraag ik de verpleegkundige om me te helpen met het infuus. Dat ze me niet los wil maken vandaag is veelzeggend na de afgelopen dagen bloedverlies. Op dat moment ben ik er helemaal klaar mee. Ik doe alles wat de artsen willen, maar er zit een grens aan mijn incasseringsvermogen. Deze grens lijkt inmiddels dik overschreden en alle frustraties, woede, irritatie, wanhoop etc. komt eruit. De arme meid schrikt ervan, hoort mijn gescheld enzovoorts aan en zal het opnemen met de artsen. Onder de douche blijven de tranen stromen. Uiteindelijk eet ik met pijn en moeite mijn lunch en val daarna in slaap. Ik slaap lang en hou me het laatste half uur redelijk stil. Geen zin in een verpleegkundige of arts aan mijn bed. Ik voel me niet gehoord of begrepen.

Uiteindelijk ontkom ik er niet aan en de zaalarts komt vragen hoe het met me gaat. Weer komt alle ellende eruit… zullen die tranen ooit opgedroogd zijn? Ik geef aan dat ik af en toe haast op een goede bloeding begin te hopen. Dit zou betekenen dat de kleine “Annie” gehaald wordt en ik naar huis kan. Deze gedachte wordt gelijk afgestraft. Bijna een instant-schuldgevoel ten opzichte van die kleine meid die net zo hard vecht als ik. Hoe oneerlijk zou het voor haar zijn. De zaalarts geeft aan dat ze zo terugkomt.

Uiteindelijk zie ik haar niet meer, maar rond een uur of vijf komt de Chef de Clinique op mijn bed zitten. Zowel de verpleegkundigen als de artsen hebben laten weten dat ze zich nu toch wel ernstig zorgen om mij en mijn gemoedstoestand maken. Van alles wat hij zegt is er één ding dat echt weer een beetje hoop zaait. De omslag van ongeloof naar geloof is gemaakt. Bij 24 weken was het in sommige gevallen goed gegaan bij een vroeggeboorte. Nu met bijna 29 weken zitten we op het punt dat het in sommige gevallen niet goed gaat. Natuurlijk is het dan makkelijk om te denken dat dat bij ons zal zijn. Maar eerlijk gezegd voel ik dat niet. “Annie” is zo enorm aan het vechten geweest de afgelopen weken, ik kan me haast niet voorstellen dat zij niet gezond ter wereld zou komen. Met alle adviezen en tips die hij geeft is dit voor mij het meest waardevolle in het gesprek.

Facebookuodate, 9 juli 2012:

’t is weer maandag! Week 6 in het zkh start vandaag. Infuusje nummer 6 zal wrs vandaag vervangen worden door nr 7. Nette score, kreng heeft bijna 2 weken gezeten. Verder zitten alle onderzoeken er voor vandaag weer op. Mss vanmiddag ff luchten buiten.”

Bron beeld: Pixababy

Reacties
  • Dank je wel voor je openheid. Het blijft heftig. Nu bijna vier jaar voor mij. Bijna 10 jaar voor jou. En ik denk over 20, 30 of 40 jaar nog steeds.

    Die achtbaan… Je ‘went’ eraan, leeft ermee, maar soms zit je opeens weer in een vrije val. Knuffel!

  • Sietske zei

    Mooi geschreven zeg!
    Pff even borrelde de tranen omhoog.
    Je gevoel zo herkenbaar van alweer bijna 10 jaar geleden. Het raakt me!! Een achtbaan vol emoties waar je je soms geen raad mee wist.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Bevalling & Kraamtijd

Waarom ik kwaad werd van deze reactie op een geplande keizersnede…

  • 1 dag geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over mamma’s en lifestyle

HG schoonmaakmiddel: Stay at Home cleaning set

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Kids & Media

Waarom een tablet in huis onmisbaar is

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen