Waar ben je naar opzoek?

Ik kan geen ‘nee’ zeggen…

4 minuten lezen Joanne de Vries
Ik kan geen ‘nee’ zeggen…

Ik dacht altijd dat ik mijn mannetje wel kon staan. Als er iets niet klopt op het Albert Heijn bonnetje ga ik terug. Als vreemden mij iets willen verkopen en ik wil het niet, sla ik beleefd af. Als ik zie dat de man die naast me parkeert zijn deur tegen mijn autodeur aanslaat zeg ik er zeker iets van. Als ik in een hotel een oude kleine kamer krijg, ga ik terug om een andere te vragen. Maar ik merkte laatst dat ik toch ook vaak dingen slik, meestal bij bekende die ik niet teleur wil stellen of ruzie mee wil hebben.

Ik wring mij in tien bochten zodat ik toch even naar die verjaardag kan, ik ruil mijn lastige  dienst zodat ik mee kan met die vriendin. En ik verzin smoesjes om niet naar die familie bijeenkomst te moeten, in plaats van gewoon eerlijk te zijn en geen zin te hebben.

Ik beaam een uur lang op die verjaardag dat het dochtertje het geweldigste mensje is van de klas en het leukste jurkje draagt, want ja dat vindt mijn nicht zo leuk om te horen. Ik maak een aardig praatje terwijl ik haast heb met de eenzame buurman en snel naar de volgende afspraak moet. Laat ik toch maar even een bloemetje meenemen voor die afspraak, ze is altijd zo aardig. “Wat een leuk jurkje”, complimenteer ik, maar eigenlijk vind ik er niet veel aan. Zal ik mijn luie aannemer van ons klushuis nou eindelijk eens een uitbrander geven na de mededeling dat het nog langer gaat duren? Nee want misschien stopt hij er dan helemaal mee of pakt ons terug op de rekening. Er belt een vriendin met een verdrietig verhaal en blijf 45 minuten aan de lijn terwijl ik over 10 minuten een afspraak heb…

Ik wil aardig gevonden worden door de mensen die ik ken, daar doe ik alles voor, zij doen dat immers ook altijd voor mij. Ik ga mee een ochtend winkelen maar ik vind winkel in en uit vreselijk, maar anders zie ik die vriendin nooit. En ik ben echt oprecht als ik dingen met en voor ze doe. Dat moet je gewoon over hebben voor de mensen van wie je houdt. Klinkt logisch toch? Maar ik hou toch ook van mijzelf? Of ik moet toch ook van mijzelf houden om dit te kunnen doen?

Als ik er bij stil sta ben ik toch heel vaak niet assertief genoeg naar mijn eigen wensen en behoeften. Iets wat me met de paplepel ingegoten is! Mijn oma was verzorgende na de oorlog en hielp tientallen mensen in benarde situaties, mijn moeder heeft vriendinnen en kennissen die ze dagelijks spreekt en helpt zelfs met boodschappen en de was. Als ik stil sta op de A20 net voor een tunnel is mijn vader er binnen 15 minuten om te helpen en is mijn zus er om me mentaal bij te staan. Ik heb zulke lieve en attente mensen om mij heen, daar kan ik gewoon geen nee tegen zeggen. Ik vind het lastig om gewoon nee te zeggen als ik niet kan of niet wil, of mensen teleur te stellen, en mijn mening te geven over iets wat een ander mooi vindt. Ja ik ben toch wel een enorme pleaser!

Ik ben bang er anders niet bij te horen. Maar als ik dadelijk overspannen ben kan ik geeneens meer ja zeggen of wat leuks en ben ik opgebrand, kan ik niet meer genieten van de dingen en willen de mensen mij niet meer zien. En dus is de conclusie: zorg goed voor jezelf en wees eerlijk naar jezelf, zeg nee, en gewoon nee, ook geen smoesjes verzinnen.

Je hoeft helemaal geen reden op te geven van het verstek laten gaan. Maar ik vind een goede reden altijd het nee zeggen wel meer acceptabeler maken. Lastig hoor, ik kan het allemaal wel goed opschrijven maar nu nog doen. Een goede vriendin zegt altijd; wat is nou het ergste dat er kan gebeuren als je nee zegt? Zullen ze nooit meer bellen? Zullen ze je in de steek laten en doen vergeten? Zullen ze woedend worden en je nooit meer willen zien?

Nee dat geloof ik niet maar ze zullen wel teleurgesteld zijn en dat gevoel maakt het ondragelijk voor me. Maar als ik een keer nee krijg ben ik toch ook niet gelijk teleurgesteld in de ander? Of vind ik die gene dan een verschrikkelijke trut? Kortom ik daag mijzelf uit, meer nee zeggen en meer rekening houden met wat mijn behoefte is op dat moment. Zo krijg ik meer tijd en veel betere gesprekken als ik mijn dierbaren zie. Zit ik niet op de klok te kijken waneer ik naar de volgende afspraak moet, en voel me dan niet schuldig als ik een avondje op de bank hang.

Goh dat schrijven gaat me makkelijk af nou alleen nog even doen. Sorry mensen ik kan niet want ik heb een afspraak, een afspraak met mijzelf. Mag dat wel?

Reacties
  • Henrieke zei

    Wat goed dat je hier wat bewuster over nadenkt. Voor mij is het ook een groot struikelblok waar ik niet altijd even bewust van ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Mama

7 redenen waarom er geen vierde kind komt

  • 1 week geleden
  • 3 minuten lezen
Kinderwens

Bestaat er medicatie om sneller zwanger te worden?

  • 2 weken geleden
  • 3 minuten lezen
Mama

Hoe trek ik als dove ouder de aandacht van mijn kinderen?

  • 2 weken geleden
  • 2 minuten lezen