Waar ben je naar opzoek?

Hier doen we het voor!

6 minuten lezen Shirley
Hier doen we het voor!

keizersnede bevalling 29 weken

Shirley ligt in het ziekenhuis. Ze is 20 weken zwanger, heeft een mooie echo gehad maar opeens krijgt ze bloedingen. Veel te vroeg natuurlijk voor een bevalling. Uiteraard moet ze blijven… Met 27 weken zwangerschap ligt ze er nog. In de vorige blog is Shirley ingestort. 

Shirley blogt over deze spannende tijd. Inmiddels heeft ze een gezonde dochter maar dat had ze toen niet kunnen weten.

> Lees ook de vorige blog van Shirley: Van ongeloof naar geloof.

Zaterdag, 14 juli – 29 weken

De nacht verloopt redelijk rustig. Mijn buik voelt nog steeds geïrriteerd aan. Het bloed verlies is echter wel iets minder en zal dit gedurende de dag ook blijven.

Het CTG duurt wat langer vanwege de haast bekende dipjes. Toch is de kleine dame heel actief in de buik. Eigenlijk vanaf vrijdagmiddag al. Alsof ze wilde compenseren voor mijn gevoelens en lusteloosheid.

Facebookupdate, 14 juli 2012:

“Vandaag 29 weken… dit was bijna 6 weken geleden nog ondenkbaar. We’ve come a long way!”

Zondag, 15 juli – 29 weken en 1 dag

De nacht is redelijk goed verlopen. Wel weer het nodige bloedverlies, maar een en ander is goedgemaakt met een prachtig CTG. Er wordt Hb en kruisbloed geprikt.

Manlief heeft het duidelijk zwaarder gehad. De kinderen waren om vier uur ‘s nachts wakker en hadden duidelijk geen zin om verder te slapen… In de middag komt hij samen met de kinderen langs. Hoewel we in eerste instantie bedacht hebben dat we wel even naar buiten gaan, blijven we uiteindelijk op de kamer. ‘s Avonds heb ik een gesprek met hem over dat de “echte” wereld nog zo onwerkelijk lijkt.

Maandag, 16 juli 2012 – 29 weken en 2 dagen

Vannacht weer het nodige bloedverlies. Pas als ik ‘s ochtends naar het toilet ga, merk ik dat ik bij het opstaan leeg lijk te lopen. Bij het tandenpoetsen voel ik me heel naar. Ik geef het aan bij de verpleegkundige. Omdat ik dan gelijk naar de echo door moet word ik in een rolstoel gezet. De echoscopiste die we al vaker gezien hebben maakt de echo. Alles lijkt in orde. Over de doppler doet ze wel wat langer dan anders. Verder lijkt er meer vruchtwater meetbaar te zijn. Ik vraag me hardop af of dat geen bloed zou kunnen zijn. Dit is niet haar verwachting.

Terug op de kamer geef ik aan dat ik eerst naar het toilet wil. Zowel slip als verbanden zijn doorweekt. Dit is niet goed. Ik besluit zelf om nuchter te blijven en word aan het CTG gelegd. Ondertussen wordt het bloedverlies bij de artsen ter beoordeling neergelegd.

Om 9 uur bel ik mijn man op verzoek van de artsen. Het is nog niet duidelijk wat er gaat gebeuren, maar wel dat het serieus is. Als hij er is komen de artsen al vrij snel langs. Het besluit is genomen, de kleine meid wordt gehaald via een keizersnede.

Wat ik voel? Opluchting, angst voor de kleine, angst voor mezelf, spanning…. alles tegelijk. Ze geven een status A. dit betekent binnen vier uur, maar doen gelijk het verzoek aan de planning om er korter tussen te laten zitten.

Manlief pakt nog wat spullen uit de auto, nu is daar tenminste nog tijd voor, en ik word klaar gemaakt voor de OK. Katheter, OK-shirt, de laatste instructies, we kopen een SD-kaart zodat we de camera van het ziekenhuis kunnen lenen voor foto’s. Dan krijgen we te horen dat we om 11 uur op de OK mogen zijn. We wachten af en een van de artsen is om kwart voor elf al bij ons om “af te tellen”.

Op de OK-afdeling krijgt Manlief een mooie groene overall aan, compleet met sloffen en muts. Naast mijn bed staat een grote couveuse (met reanimatiekit onderin). Het wordt nu wel heel erg echt.

De Chef de Clinique, die ook de keizersnede uit zal voeren, komt er al snel bij en uiteindelijk is het wachten op de zaalarts en de arts in opleiding. Er zijn allemaal mensen die zich voorstellen (anesthesisten). Als ik het later terug hoor blijken er minimaal 14 man in de OK aanwezig geweest te zijn. Bizar veel!

Als iedereen er is word ik naar binnen gereden. De grote oversteek van bed naar operatietafel wordt gemaakt. Wat is dat enorm smal.

Ik krijg het verzoek om rechtop te gaan zitten en voorover te buigen. Manlief mag zijn handen op mijn schouders zetten. Waarschijnlijk om me zowel te steunen als tegen te houden.

Het zetten van de ruggenprik verloopt niet soepel. Op een gegeven moment voel ik me naar worden alsof mijn bloeddruk keldert. Ik geef het aan bij de anesthesist en via het infuus krijg ik medicatie om de bloeddruk op te peppen. Dit lijkt wat te helpen. Gelukkig, niemand heeft er wat aan als ik nu onderuit zou gaan.

Na drie keer prikken lukt het eindelijk om de verdoving goed te zetten. Ik mag gaan liggen. De arts komt met jodium, of een variant daarop, en waarschuwt dat het koud is. Nu voel ik dat hij het erop smeert, maar dat het koud is, dat voel ik dus niet meer. De verdoving doet zijn werk goed.

Al snel beginnen ze met de operatie. De tafel word scheef geplaatst. Later begrijp ik dat dit is om de druk van de grote slagader weg te halen waardoor het bloed makkelijker kan blijven stromen. Mijn armen worden vastgezet. De anesthesist komt er dan achter dat mijn infuus subcutaan is. Met andere woorden, de vloeistof / medicatie loopt in de arm in plaats van in de ader. Op een later tijdstip in de operatie voel ik het ook echt weer uit mijn arm lopen. Een van de anesthesisten voert ook pressie uit op mijn arm om dit te laten gebeuren. Het is beter om een gedeelte van de medicijnen op deze manier af te voeren.

De leidinggevende anesthesist van dat moment probeert snel een infuus te prikken in mijn hand, wat behoorlijk pijnlijk is. Later zie ik dat hij drie pogingen heeft gedaan en de laatste pas gelukt is. Een van zijn collega’s doet niet wat hij wil op dat moment en dat zorgt voor de nodige spanning onderling.

Ondertussen zijn de artsen begonnen met de uitvoer van de keizersnede. Als Aapje geboren wordt hoor ik een paar zachte keelgeluidjes. Ze heeft heel veel bloed en stolsels binnengekregen. De arts hoor ik zeggen dat er veel bloed ín de baarmoeder zit. Dit hadden ze geloof ik niet verwacht. Aapje wordt meegegeven aan de neonatoloog en haar vader loopt met haar mee. Daar wordt ze onderzocht en wordt haar bloedgehalte gemeten. Bloed in de baarmoeder kan van haar afkomstig zijn. Gelukkig is dat niet het geval!

Ondertussen zijn de artsen bij mij nog steeds druk bezig. Er worden wat biopten afgenomen voor onderzoek en de placenta wordt verwijderd. Het blijkt dat deze deels los zit en deels muurvast. Dat laatste is wel weer iets dat consistent is met mijn eerdere zwangerschappen. Ik ben dan ook benieuwd of en wat er uiteindelijk terug komt via de patholoog anatoom.

De hele buikholte wordt nagevoeld of alles goed is en wanneer door de kinderarts aangegeven wordt dat Aapje helemaal gezond is voeren ze gelijk een sterilisatie uit.

De kinderarts komt Aapje nog even bij me brengen voor ze naar de NICU gebracht wordt. Een heel goed teken is dat zij niet gelijk in de couveuse ligt. Ik kan haar echt voelen en ruiken. Zonder slangen van beademing. Dit zorgt voor de nodige tranen.

Hier, voor dat moment, hebben we samen zo enorm geknokt in de afgelopen weken…

Bron beeld: Pixababy

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Spina Bifida: het verhaal van Veda (2)

  • 2 weken geleden
  • 9 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

Baby met open ruggetje: het verhaal van Veda (1)

  • 2 weken geleden
  • 8 minuten lezen
Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

Vtech Action Cam review: geweldige kindercamera!

  • 3 weken geleden
  • 2 minuten lezen