Waar ben je naar opzoek?

Het verhaal van mijn prematuur Aapje

5 minuten lezen Shirley
Het verhaal van mijn prematuur Aapje

prematuur baby 29 weken

De afgelopen weken hebben jullie kunnen lezen over mijn zwangerschap. Een heleboel lezers waren meelevend. Jullie hebben mijn hart verwarmd met de reacties, de tips en het meeleven. Velen hebben mij gevraagd hoe het nu gaat. Hoe de afgelopen jaren geweest zijn. Dit is niet meer mijn verhaal, maar het verhaal van onze jongste dochter. Een meisje dat na een zwangerschap van 29+2 weken als extreem prematuur geboren is.

Net geboren

Bij de geboorte weegt Annie (fictieve naam) 1.090 gram en hoewel er geen beademing nodig is, is ondersteuning van de ademhaling (CPAP) wel fijn. De CPAP zorgt ervoor dat er wat druk achter blijft in de longetjes. Zo kan elke nieuwe inademing makkelijker genomen worden. Wat heel gunstig is, is dat er geen extra zuurstof nodig is. Natuurlijk ligt Annie aan de monitor om constant te kunnen zien hoe de hartslag en ademhaling is.

Verder heeft Annie een maagsonde. Deze gaat via de neus en keel naar het maagje. Elk uur wordt ze gevoed. In eerste instantie is dat prematuren-voeding, maar zodra ik door kolven de melkproductie op gang heb gekregen wordt dat gemengd met moedermelk tot het uiteindelijk alleen maar moedermelk is.

Omdat Annie wat geel ziet wordt ze onder de lamp gelegd. Een klein poppetje aan allerlei snoeren, slangen en draadjes met een zonnebril. In het naveltje zit een infuuslijn. Alle benodigde voedingsstoffen, zoals eiwitten, vetten en glucose, worden zo toegediend.

Als laatste is daar de arterielijn. Een ‘lijn’ waaruit bloed afgenomen kan worden om het prikken tot het minimum te beperken. Deze arterielijn is ook aangesloten op de monitor en geeft de bloeddruk van Annie weer.

Op de momenten dat we bij haar zijn, leggen we alleen onze hand op haar. Vooral ook niet aaien, zo gevoelig voor prikkels als ze is.

Aapje

Als Annie twee dagen oud is mag ik voor het eerst buidelen. Met bed en al op de NICU. Onder de dekens. Huid tegen huid. Het is dan dat Annie’s buiknaam veranderd in een bijnaam: ‘Aapje’. Als een klein aapje ligt ze op mijn borst. Circa 32 centimeter van haar kruin tot aan haar teentjes. Ze is zo sterk geweest de afgelopen weken. Het kan niet anders dan dat zij, gezond en wel, mee naar huis komt. Een ander toekomst scenario is ondenkbaar.

Flowsnor

Aapje wil graag laten zien hoe goed zij het wel niet kan. Na vier dagen wordt overdag de CPAP vervangen door een flowsnor. Dat gaat heel goed! De dagelijkse hoeveelheid voeding met vier dagen is 24x 2 ml. Elk uur krijg ze een minivoeding, een minivoeding die haar buikje goed vult!

De lieve verpleegkundigen hebben Aapje’s voetjes door de verf gehaald en ik vind afdrukjes terug in haar boekje.

Na acht dagen wordt een gehoortest afgenomen. Ook hier blijkt alles dik in orde. Eigenlijk zou ze al naar een High Care (HC) afdeling mogen, maar net nu is Aapje wat koortsig. De artsen nemen het zekere voor het onzekere en blazen de verhuizing af. Gelijktijdig krijgt ze antibiotica. De infuuslijn in de navel is verwijderd en de artsen willen een ontsteking voorkomen.

Van intensive care naar high care

Uiteindelijk verhuist Aapje op de tiende dag naar de HC-afdeling in een ander ziekenhuis. Samen met haar ga ik in de ambulance. Mijn man rijdt achter ons aan. Eenmaal in de nieuwe couveuse slaap ze snel. Compleet uitgeput van alle prikkels. Gelukkig verloopt de eerste week op de high care voorspoedig. Tot de tweede week…

RS-Virus

Zo steriel en schoon alles en iedereen moet zijn op de afdeling Neonatologie, toch is er soms een ongewenste bezoeker. Aapje krijgt, nog geen maand oud, het RS-virus. Ze heeft daar flink last van.

Op het ergste punt van de RS-infectie is het noodzakelijk om een bloedtransfusie te geven. Gelukkig knapt Aapje daar wat van op. Langzaam krijgt ze weer wat kleur en zijn de dips in de ademhaling niet zo extreem meer.

Één maand oud

Op dat moment weegt Aapje 1.710 gram. Ze krijgt een rompertje aan om haar aan kleding te laten wennen. Als Aapje eenmaal 1.850 gram weegt is het zover. Ze mag uit de couveuse en in een gewoon bedje. Een hele overstap. Door het RS-virus is de flowsnor lang in gebruik. Deze moet langzaam afgebouwd worden. Gelukkig maken we daar goede stappen in en duurt het niet lang voordat we afscheid nemen van de sprietjes in de neus!

Up’s en down’s

Met zeven weken laat het zelfstandig drinken uit de fles te wensen over. Aapje heeft moeite met de combinatie ademhalen en drinken. De monitor slaat met regelmaat alarm als ze een daling heeft. De maagsonde wordt weer in gebruik genomen. Zo kan ons dametje even wat rust krijgen. We krijgen advies van de logopediste over houding en komen zo te weten hoe Aapje het best kan drinken.

Een week later kan de maagsonde uiteindelijk verwijderd worden en de RS-test die op dat moment gedaan wordt geeft het sein ‘negatief’.

Op 13 september is Aapje twee dagen ‘incidentloos’ zoals dat zo mooi genoemd wordt. Tijd om met het Rijks Vaccinatie Programma te starten. De vaccinaties geven geen reactie op het moment van enten en gelukkig ook niet in de 24 uur daarna. Op 14 september is het dan zover dat er geen snoeren, slangetjes of stickers meer op of aan ons meisje zitten. Thuis staat de Maxi-Cosi klaar om haar op 15 september, twee maanden oud, eindelijk mee naar huis te nemen.

De eerste jaren

Helaas heeft Aapje nog een frequent aantal ziekenhuisopnames gehad in de eerste anderhalf jaar. Twee keer vanwege flinke RS-infecties, maar ook een simpele verkoudheid verloopt dusdanig explosief dat er medische ondersteuning noodzakelijk is. In totaal zijn er tussen september 2012 en december 2013 zeven momenten dat thuisdokteren niet meer verantwoord was. De opnames varieerden van een enkele nacht tot zelfs ruim tien nachten.

Hier is een verband tussen de prematuriteit en de RS-infecties. De longetjes van Aapje, onrijp als ze zijn, hebben zulke klappen gehad door de infecties dat ze extra gevoelig is op de longen.

Eind 2013 besluiten de artsen gebruik te gaan maken van een preventieve puf. Tweemaal daags krijgt ons meidje een dosis ontstekingsremmers toegediend om zo een echte infectie te voorkomen. En dit geeft rust. Zoveel rust dat we tot nu, mei 2016, geen ziekenhuisopnames meer gehad hebben.

Afgelopen week is Aapje door de kinderarts uitgezwaaid. Ze is zo gezond als een vis en er zo enorm aan toe om na de zomervakantie naar school te gaan. Het liefst wil ze naar een andere school dan haar grote broer en zus, want die twee… daar heb je alleen maar last van.

Voor ons als ouders blijft het dagelijks besef hoe gelukkig we mogen zijn met onze kerngezonde, eigenwijze, enthousiaste, lieve bijna-kleuter. Als moeder en mens zal ik nooit meer dezelfde zijn.

4 juni 2012, de dag dat ik opgenomen werd. Het is bijna vier jaar later. De cirkel is rond.

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over baby’s en opvoeden

Wanneer kan een baby zitten: Zelfstandig en in de wipstoel

  • 8 minuten geleden
  • 4 minuten lezen
Tieners & Pubers

Puber gedrag straffen: hoe kun je dit het beste doen?

  • 3 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over kinderen en school

3 jaar kleuteren: naar groep 3 of liever niet?

  • 6 uur geleden
  • 2 minuten lezen