Waar ben je naar opzoek?

Het leed dat bevallen heet

10 minuten lezen Monica

De dosis wee opwekkers is verdubbeld en dat merk ik duidelijk. Tijdens de bevalling van Noah bouwden de weeën zich langzaam op. Ik ben ervan overtuigd dat dit min of meer zo ‘geregeld’ is zodat je kunt wennen aan het gevoel van de weeën. Ook de persweeën werden toen langzaam zwaarder en heftiger. Dat was volgens mij ook de enige reden waardoor ik de persweeën toen bijna drie kwartier weg heb kunnen puffen. De weeën die ik nu heb zijn minstens zo heftig als hoe ze tijdens de bevalling van Noah waren toen ik een uur later persweeën kreeg. Behoorlijk heftig dus en dat terwijl ik een paar minuten geleden nog niet eens echt weeën had en de weeën die ik wel had hoefde ik niet echt weg te puffen.

Er hangt een draad tussen mijn benen van de schedelelektrode, ik heb een infuus in mijn arm en ik draag een soort stretch onderbroekje van gaas met een mega maandverband daarin. Doordat een gaatje in mijn vliezen geprikt is, verlies ik druppelsgewijs steeds wat vruchtwater, vandaar dat broekje en dat verband. Oh, ik voel me zo charmant. Maar goed, niemand heeft ooit gezegd dat bevallen charmant is. Shit, ik sta met mijn rug naar de deur in mijn broekje van gaas en iedereen die binnenkomt kijkt me zo tegen mijn zo goed als blote kont aan. Oké, ik ben hier aan het bevallen en ik maak me druk over mijn blote kont in een broekje van gaas?? Louis maakt er ook nog maar even een foto van, hebben we wat om te lachen als we straks weer thuis zijn met onze twee zonen. Ach ja, wat maakt het uit. Hij laat de foto aan me zien en we schieten beiden in de lach. “Ow, gelukkig heb ik niet zo’n hele dikke kont.” Ik sta hier in een broekje van gaas, met mijn kont naar de deur, voorover gebogen leunend op het bed en ik zeg “gelukkig heb ik niet zo’n dikke kont?”

Kwispelen
Ik vang de weeën, net als tijdens de bevalling van Noah, staand op omdat dit voor mij de enige manier is waarop dat lukt. Klaske heeft me verteld dat het kan helpen als ik tijdens de weeën met mijn heupen heen en weer blijf wiegen. Kwispelen noemt ze het. Het kan ontspannend werken voor mij en de baby, de ontsluiting kan er iets sneller door gaan omdat je door te bewegen de pijn beter aan kunt en de weeën zijn misschien iets beter op te vangen. Prima, ik kwispel me suf. Ondertussen kijkt Louis de zoveelste herhaling van “deadliest catch” op Discovery Channel. Hij heeft al ontelbare keren gevraagd of hij iets voor me kan doen. Rug masseren, nat doekje op mijn hoofd, of ik in zijn hand wil knijpen, maar ik wil niets. Louis weet dat hij me maar beter ‘gewoon’ mijn gang kan laten gaan. Ik zie aan hem dat hij zich ontzettend nutteloos voelt en zich duidelijk ongemakkelijk voelt over het feit dat ik zoveel pijn heb. Ik heb pijn en dat doet hem pijn. Ik voel me schuldig dat hij niets voor me kan doen. Oké, niet op letten denk ik, ik moet me concentreren op de weeën om de pijn weg te kunnen puffen. Klaske rent van de ene naar de andere verloskamer. Mijn buurvrouw en ik zijn geloof ik tegelijk begonnen. Ik vind het eerlijk gezegd niet erg als er af en toe even verder niemand in de kamer bij ons is. Ik kan er duidelijk niet tegen als er tegen me gepraat wordt tijdens de weeën. Doordat ik me volledig op de weeën wil kunnen concentreren reageer ik toch vrijwel niet, dus kunnen ze beter allemaal gewoon hun mond houden en me met rust laten. Klaske is weer terug en is achter me gaan staan. Ik heb precies op dat moment een heftige wee. Klaske houd mijn heupen vast en zegt dat ik moet blijven wiegen met mijn heupen. Ik reageer niet, maar denk bij mezelf “Dat doe ik toch!! Adem in, adem uit, ze bedoeld het goed. Niet boos worden, zij kan er ook niets aan doen dat je pijn hebt.” Ik verbaas mezelf erover hoe rustig ik blijf, ondanks de pijn. Ik heb inmiddels vrijwel alleen maar weeën zonder tussenposes. Af en toe zakt een wee weg zodat ik heel even normaal adem kan halen. De baby drukt enorm op mijn blaas waardoor ik continu het gevoel heb dat ik enorm moet plassen en dat doet op de een of andere manier enorm zeer. Klaske zegt dat als ik moet plassen ik het gewoon mag laten lopen, ik heb toch een enorm verband in mijn mooie gaasbroekje zitten. Dan doen we er gewoon daarna even een schone in. Ik puf de ene na de andere heftige wee weg en het is inmiddels half twee. Anderhalf uur geleden begonnen deze vreselijke weeën en ik ben er zo ongelooflijk klaar mee! Ik heb inmiddels al minstens vier keer gezegd dat ik dit NOOIT meer wil doen. Dit doet zoveel meer pijn dan ik me van mijn vorige bevalling herinner. Ik heb pijn. En dan niet de pijn die je hebt als je in je vinger hebt gesneden, je enkel hebt verstuikt, probeert te lopen terwijl je voet of been slaapt en ook niet de pijn als je net je grote teen keihard tegen de tafel hebt gestoten. Dat stelt allemaal geen reet voor! Ik heb een hoge pijngrens, maar dit is echt niet leuk meer. Ik zit er zo doorheen dat ik even alleen maar kan huilen. Wat voel ik me zielig. Shit, zelfmedelijden… En als ik ergens een hekel aan heb… Zucht..

Watje?
Ik ben toch zeker geen watje! Wat een gezeik dit zeg. Sta ik hier in mijn gaasbroekje te kwispelen als een hondje en te janken als een klein kind van wie net een snoepje is afgepakt. Dit slaat toch helemaal nergens op! Louis antwoord dat het helemaal niet erg is, ik geen watje en geen klein kind ben en dat hij het knap vind hoe ik het opvang. Shit, zei ik dat net dan hardop? Ja zegt Louis, maar dat geeft niets. Oh, oké gelukkig.. En ik snotter verder… Ik hoop zo dat ze zo komen kijken of ik al mag persen. Ik hoop het zo! Ik kan nu al niet meer. Hoe kan dat nou! Ik ben toch eigenlijk nog maar net begonnen. Waarom heb ik nu al zoveel moeite met die stomme rot weeën? Waarom ben ik zo’n watje? Waarom kan ik alleen maar huilen? Ik wil dit niet meer Louis, hij moet er gewoon uit. Dan is het klaar. Dan hebben we twee mooie jongens en dan wil ik nooit meer bevallen. Een stroom van vragen en klachten komen mijn mond uit en ik besef me eigenlijk pas wat ik zeg en vraag nadat ik het er al uitgeflapt heb. Het is tien voor twee en gelukkig komt Klaske samen met de verloskundige binnen lopen om te kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik nu heb. De verloskundige verteld me dat ik vijf centimeter ontsluiting heb. WAT!!?? Vijf centimeter maar?! Dat meen je niet…. Volgens Klaske kunnen de laatste vijf centimeter ineens heel snel gaan. Ik geloof er geen reet van en probeer ondertussen weer te gaan staan. Klaske verteld me dat ze nog even naar mijn buurvrouw gaan, maar daarna snel weer terug zullen komen. Nu ik weet dat ik pas vijf centimeter ontsluiting heb na bijna twee uur achter elkaar weeën te hebben gehad stort ik even volledig in. Dacht ik dat ik hiervoor al een dipje had, nu brak ik. Ik vang al twee uur achter elkaar wee na wee op waarbij ik tussen de weeën vrijwel geen rust of adem pauze heb. Ik zit midden in een weeënstorm en vraag me af hoe ik dit nog langer vol moet houden. Ik ben op en heb geen energie meer over. Ik hoor Louis me moed in praten, maar het dringt totaal niet tot me door. Volledig in mezelf gekeerd begint de stroom met vragen en klachten opnieuw.

Peptalk
Ik kan dit niet! Mijn energie is op. Ik ben zo moe. Ik wil niet meer. Waarom gaat het zo langzaam? Waarom heb ik alleen maar weeën? Waarom ben ik een watje? Natuurlijk, ik moet bevallen en ineens stort ik in. Louis, ik vind dit echt niet leuk meer hoor. En jij zit daar maar naar dat stomme Discovery Channel te kijken. Ik heb die afleveringen toch al 100 keer gezien en jij ook! Als dit nog twee uur gaat duren vind ik het echt niet leuk meer hoor… En dan kan ik mijn plas niet meer ophouden en plas ik zo van me af. Ik barst in huilen uit. Leuk hoor, nu plas ik ook nog zo van me af. Zie je wel, ik ben een klein kind… En zo ga ik nog even een minuut of vijf door. Louis reageert bewust niet. Hij weet dat dit zo weer over gaat. Oké, ik vloek niet tijdens het bevallen, ik geef niemand de schuld van mijn pijn en ik schreeuw ook niet. Ik ben gewoon alleen even niet zo aardig en realistisch geloof ik. Volgens Louis kan het nooit lang meer duren. Hij verteld me dat ik tijdens de bevalling van Noah ook even zo deed als nu en dat het daarna nog hooguit een uur duurde. Volgens hem ben ik nu zo aan het persen. Natuurlijk! Zal best, ik geloof er weinig van. Maar dan ineens na nog wat klagen en zeuren slaat mijn klagen, vragen en zeuren om. Ik mopper flink tegen mezelf. Wat zeik je nou mens, je bent toch al een keer bevallen, dan kun je het nu echt wel nog een keer hoor. Ik ben toch geen watje! Kom op zeg! Zo ken ik mezelf helemaal niet. Nu niet meer janken, zeiken en piepen, je kunt dit best!! Oké, ben ik mezelf nu een peptalk aan het geven? Blijkbaar…. Louis kijkt me aan en zegt alleen maar “Natuurlijk kun jij dit!! Kom op Moon, nog even. Je doet het super goed!!!” Ik denk dus weer hardop? Fijn… En opnieuw zucht ik de ene na de andere wee weg en kwispel ik van links naar rechts.

Persen, NU!
Er komen twee dames binnenlopen die zich aan me voorstellen als verloskundige en assistent geloof ik. Ik krijg er weinig van mee en versta alleen dat ze tegen Louis zeggen dat ze de wee opwekkers lager zetten. Knap dat ze het zo volhoud zonder pijnstilling en met deze hoeveelheid weeën achter elkaar hoor ik ze tegen elkaar zeggen. Dat de wee opwekkers nog niet eerder lager zijn gezet snap ik niet, hoor ik de ene tegen de ander zeggen. Het interesseert me op dit moment weinig, ik hoop alleen dat het nu bijna zover is dat ik mag persen. Ineens staat Klaske weer naast me en ineens besef ik me dat ik ongelooflijke persdrang krijg. Zo ineens van het ene op het andere moment is daar het gevoel dat ik enorm nodig moet poepen!! “Ik moet persen, NU! Is het enige wat ik uit weet te brengen. Dan gaan we je nu op bed leggen antwoord Klaske. Ja maar… Niets ja maar, we gaan nu gewoon lekker op bed liggen en zorgen dat jullie baby snel geboren wordt. Ow, oké… Ik lig, de verloskundige zit ineens aan het voeteneind van mijn bed terwijl ik niet eens wist dat ze alweer terug was. Bij de volgende wee neem je een flinke hap lucht en mag je mee persen, je hebt volledige ontsluiting. Het is tien over half drie. Ik pers, pers, pers en pers. Tijdens de vierde perswee hoor ik het ctg apparaat naast me eerst op hol slaan en daarna ineens wel hele gekke geluiden maken. Het dringt niet helemaal tot me door wat ik precies hoor. Ineens hoor ik de verloskundige zeggen dat ze tijdens de volgende perswee een knip zal gaan zetten. Ow nee, niet weer die vreselijke knip denk ik bij mezelf. Het is niet anders. Doe maar, zeg ik. En tijdens de vijfde perswee is het zover. Met nog een keer heel hard persen en een flinke knip wordt dan onze tweede zoon, ons tweede wonder, onze tweede knappe kanjer op mijn borst gelegd. Deze pijnlijke, zware bevalling is achter de rug en ik ben alle pijn eigenlijk op dit moment gelijk al even helemaal vergeten. Hallo lieverd, eindelijk ben je er, onze mooie zoon Levi Dean.

© Geschreven door Monica

Deel deze blogpost via onderstaande media. Daar doe je ons een groot plezier mee!  Of praat mee via je Facebook account. Laat hieronder simpel en snel een reactie achter.

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Sinterklaas

Budgettips Sinterklaas vieren: tips voor een goedkope pakjesavond

  • 2 dagen geleden
  • 4 minuten lezen
Sinterklaas

Sinterklaas knutselen: 5 inspiratietips voor knutselwerkjes

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen
Sinterklaas

Sinterklaasgedicht maken: met deze 5 tips dicht je als een pro!

  • 2 dagen geleden
  • 3 minuten lezen