Waar ben je naar opzoek?

Één maand voorbij

6 minuten lezen Shirley
Één maand voorbij

Shirley ligt in het ziekenhuis. Ze is 20 weken zwanger, heeft een mooie echo gehad maar opeens krijgt ze bloedingen. Veel te vroeg natuurlijk voor een bevalling. Uiteraard moet ze blijven… Ze heeft meerdere groeiecho’s gehad die achteraf niet blijken te kloppen.

“Ik krijg mee dat ik me niet druk hoef te maken. Yeah, right… niks kunnen ze met zekerheid zeggen, alles is afwachten, maar hier hoef ik me niet druk om te maken? Ik kan het allemaal moeilijk geloven.”

Shirley blogt over deze spannende tijd. Inmiddels heeft ze een gezonde dochter maar dat had ze toen niet kunnen weten.

> Lees ook de vorige blog van Shirley: Een actiever beleid.

Zaterdag, 30 juni 2012 – 27 weken

Een mijlpaal. Ik ben enthousiast en post net na middernacht een bericht op Facebook. Ik dommel wat ik tot één uur en realiseer me dat een en ander dan niet zo goed meer voelt.

De verpleegkundige komt erbij en ik geef aan bloedverlies en harde buiken te hebben. Om half twee word ik aan het CTG gelegd. De arts komt erbij. Ze blijft bij me zitten, voornamelijk om in te schatten wat mijn huidige conditie is en hoeveel last ik van harde buiken heb. We komen eigenlijk samen tot de conclusie dat het niet waarschijnlijk is dat ik vannacht nog zal bevallen. Wel krijg ik de eerste spuit ten behoeve van de longrijping. Na tweeëneenhalf uur mag ik van de CTG af.

Om kwart over negen uur word ik aangesloten voor de dagelijkse CTG. Blijkbaar wil iedereen me graag aan bed gekluisterd hebben. Ook dit is weer een lange zit. Na twee uur ben ik het wel beu. Voel me inmiddels een studie object en aardig gefrustreerd.

Ik zal er wel als een vaatdoek uitzien. Volgens manlief in ieder geval dan wel ZIJN vaatdoek. Da’s dan wel weer heel lief.

Zondag, 1 juli 2012 – 27 weken en 1 dag

Weer word ik wakker met pijn aan de rechter- en onderzijde van de buik. Ik laat de verpleegkundige komen en algauw lig ik weer aan de CTG. De arts wordt ingelicht over mijn klachten, zeker gezien de avond ervoor. De arts maakt een echo maar kan eigenlijk geen bijzonderheden ontdekken. Ik begin ondertussen harde pijnlijke buiken (weeën) te krijgen. Deze trekken door naar mijn rug…

Een uur later is de stekende pijn weg, maar de pijnlijke harde buiken blijven. Bij het naar de toilet gaan tussentijds merk ik dat mijn buik echt aan het werk is. Alle spieren protesteren bij het opstaan. Het artsenteam moet in de ochtend eerst in overleg. Tot die tijd wil de arts dat ik nuchter blijf.

Rond negen uur komt het artsenteam, met de opper-gynaecoloog, binnen. Er wordt nogmaals een echo gemaakt en de situatie wordt onderling en met mij besproken.

Morgen wordt besproken wat de grens zal zijn. De artsen willen een spoedsituatie voorkomen, maar de baby ook zolang mogelijk laten zitten. De psychologische grens is 28 weken. Ga ik dit nog zes dagen volhouden?

Ik ben er dan wel klaar mee. Inmiddels lig ik ruim 6 uur aan het CTG, heb nauwelijks geslapen, niks kunnen drinken of eten. Ik zit op het punt dat ze de kleine dame mogen gaan halen. Gelijktijdig voel ik me daar al weer schuldig over.

Halverwege de ochtend mag ik los van het CTG. En nog fijner, ik mag weer wat drinken en licht eten. Mijn Hb-gehalte is 6,2. Aardig gekelderd weer, maar nog net acceptabel. Er volgt geen bloedtransfusie dit keer.

In de avond heb ik hele gesprekken met de verpleegkundige. Ik ben bang om te gaan slapen.

Maandag, 2 juli 2012 – 27 weken en 2 dagen

De dag begint gelijk met een echo voor de doppler en het vruchtwater. Alles blijkt hetzelfde als vrijdag. Weinig vruchtwater, maar een goede doorbloeding. Aaneengesloten word ik aan het CTG gelegd en deze staat er binnen een half uur prachtig op. Blijkbaar kan ons dametje het wel…

De artsen geven aan dat ik echt moet gaan slapen. In de avond moet ik een inslaper gaan gebruiken. Alles om ervoor te zorgen dat ik mijn rust ga krijgen waardoor ik overdag beter functioneer. Aangezien het weer rustig is schuiven ze een eventuele planning voor een keizersnede weer op de lange baan. Zolang het goed gaat proberen ze nog steeds de balans te vinden tussen wat goed is voor de kleine en wat goed is voor mij.

Dinsdag, 2 juli 2012 – 27 weken en 3 dagen 

De artsen vertellen me vandaag dat de groeiecho voor vrijdag gepland staat. Aan de hand daarvan zullen ze kijken of ze het beleid aan gaan passen. Ergens hoop ik dat er een datum voor een keizersnede uitkomt. Dit afwachten en de onzekerheid is dusdanig slopend. Daarbij ga ik me lichmelijk steeds beroerder voelen. Het lijkt alsof het nog amper reserves opbouwt. Dit is iets dat me zorgen baart. Aan de andere kant is elke week extra in de baarmoeder waarschijnlijk beter voor de kleine dame. Mijn gevoel is zo ontzettend dubbel.

Woensdag, 3 juli 2012 – 27 weken en 4 dagen

Één maand in het ziekenhuis…

In de middag komt manlief met onze twee aapjes langs. Ze gaan niet naar de gang om te spelen, maar blijven dicht bij mij in de buurt. Ik geef ze nog een lekkere dikke knuffel. Alles blijkt maar relatief. Al het materiële in de wereld kan niet op tegen die vijf kwartier waarin ik mijn gezin weer bij me heb.

Donderdag, 5 juli 2012 – 27 weken en 5 dagen

Stiekem wapen ik me al voor het feit dat de artsen verder af willen wachten. Ik weet ook niet hoe ik dit geestelijk op zal vangen. Eigenlijk ben ik er wel klaar mee. Aan de andere kant zoals het nu rustig blijft houd ik het nog vol. Alleen niemand kan voorspellen hoe lang zo’n rustige periode zal duren.

In de avond komt een vriendin langs. Inclusief een Magnum en een krentenbol. Als ze weggaat loopt het tegen tien uur. Wat is het heerlijk om gewoon weer even lekker te kletsen met haar. Ze doet de belofte zaterdag mijn avondeten te verzorgen. Tapas in het ziekenhuis!!! Wat een verwennerij.

Vrijdag, 6 juli 2012 – 27 weken en 6 dagen

Om 11:40 word ik beneden verwacht voor de groeiecho. Ze bekijken alles weer goed inclusief doppler en vruchtwater. Uiteindelijk is weinig veranderd, behalve dat onze dame op haar lijn goed gegroeid is. Het geschat gewicht is nu 940 gram.

De afgelopen week heb ik mezelf voorgehouden dat het ook zomaar kan zijn dat de artsen verder af willen wachten. Helemaal nu het alweer even rustig is. Ondanks dat is de klap groot als ik bij het artsbezoek hoor dat ik weer naar het wachtbankje gebonjourd word. Ik weet dat het allemaal eigenlijk heel positief is. Blijkbaar doet “Annie” het hartstikke goed. Maar voor mijzelf en m´n gemoed is dit wel een megaklap. Manlief is ook aangedaan. Het gezin is inmiddels compleet ontwricht, hij is zelf doodop, de zorgen voor mij en voor “Annie”. Het kan toch niet zo zijn dat ze dit eindeloos door blijven rekken?

Morgen is er weer een nieuwe dag en zal ik proberen om mezelf even een mentale schop onder m’n kont te geven. Vanavond mag ik me onder mijn deken verstoppen. Dit is de afspraak die ik met mezelf maak.

Facebookupdate 4 juli 2012:

“Fijn hoor! Man met kids weer langs geweest, heerlijk. Mennn, na een maand in het zkh zie je dingen wel in het juiste perspectief qua belangrijkheid. #wakeupcall”

Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ook leuk

Wonen op Curacao

Naar Curacao met kinderen: pas hiervoor op!

  • 3 maanden geleden
  • 7 minuten lezen
DIY & Knutselen

Happy stones: steentjes schilderen en verstoppen

  • 3 maanden geleden
  • 3 minuten lezen
Wonen op Curacao

Half jaar Curacao: dit moet je weten!

  • 3 maanden geleden
  • 12 minuten lezen