Waar ben je naar opzoek?

Afscheid nemen van zwanger zijn

2 minuten lezen Shirley

l2bm afscheid van zwanger zijn - vanishing twin syndrome

Na twee prachtige kinderen en redelijk goede zwangerschappen waren we er een paar jaar geleden over uit. We wilden heel graag een derde kindje. Gestopt met de pil, gestart met foliumzuur, en na een eerste menstruatie aan de ‘klus’.

Raak!

De eerste keer was gelijk raak. Een prachtig mooie test hield ik in mijn handen en uit ongeloof ook nog een tweede. De spanning van in afwachting zijn van dé tweede streep. Wat een mooi, geweldig iets is dat toch als deze daadwerkelijk verschijnt. Het besef dat je (weer) moeder en vader wordt.

Geen zin om de familie te foppen dus die wisten het al vrij snel. Pas na de termijnecho zouden we de rest van de wereld inlichten. Gespannen zaten we in de wachtkamer bij de verloskundige. Zou ook dit kleine wezentje het goed hebben in mijn buik. De verloskundige gaf snel het verlossende woord. Één van twee wel. Huh? Één van twee? Ja, een tweelingzwangerschap en gelijk de diagnose “Vanishing Twin Syndrome”. Er werd een nieuwe afspraak ingepland voor twee weken later en we gingen naar huis met het advies om vooral niet te googelen.

De conclusie bij de nieuwe echo bleef gelijk. Ik zou wat bloedverlies kunnen krijgen, maar verder zag ons plakkindje er goed uit qua groei.

Prenataal onderzoek

Naast de combinatietest hebben we ook de 20 weken echo gehad. Alles werd gecheckt en op de echo’s werden geen afwijkingen gevonden. Met een goed gevoel en de wetenschap dat we een klein meisje in ons gezin zouden verwelkomen verlieten we het ziekenhuis.

Tot 23 weken en 2 dagen. Met bloedverlies kwam ik in het ziekenhuis terecht en na de eerste paar dagen werd het duidelijk, ik zou het ziekenhuis niet zwanger verlaten. De placenta was aan het loslaten. Ons leven werd op z’n kop gezet. Het onwaarschijnlijke gebeurde, zes weken lang ben ik patiënt geweest en met 29+2 werd onze “Annie” geboren. Zij heeft toen nog twee maanden in het ziekenhuis gelegen voor ze mee naar huis mocht.

Afscheid van het zwanger zijn

Ik had deze zwangerschap, mijn laatste zwangerschap, zo anders willen beleven. Samen met mijn man en onze oudste kinderen het grootse wonder mee willen maken. Pretecho’s willen maken en nog één keer willen genieten van alles waar zwangere vrouwen zo van kunnen genieten. Het was niet weggelegd voor ons.

Ik ben dankbaar voor hoe het is gelopen met onze inmiddels ondernemende, eigenwijze, pittige peuter. Het had ook heel anders kunnen gaan. Maar toch heb ik lang dat gevoel van rouw gehad, ben ik verdrietig geweest en heb ik echt afscheid moeten nemen van het zwanger zijn.

Ons gezin is echt compleet nu. Gelukkig kan ik inmiddels weer genieten van vrouwen in mijn omgeving die het wonder morgen beleven en al helemaal van die verse baby’tjes. Maar heel soms bekruipt me toch het gevoel van ‘dat had ik ook zo graag nog één keer gewild’.

Reacties
  • Aafke zei

    Shirley, wat klinkt dat bekend. Zo voelt het inderdaad. En hoewel je gezegend mag zijn met drie mooie kinderen, blijft het zwanger-zijn een open eind 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Blogs over opvoeding en ontwikkeling

Wanneer je kinderen ruzie maken: grijp je in?

  • 4 uur geleden
  • 2 minuten lezen
Blogs over mamma’s en lifestyle

Mama kan niet slapen… Tips gezocht!

  • 7 uur geleden
  • 2 minuten lezen
Psyche & Mind

Doe ik het wel goed als vrouw?

  • 7 uur geleden
  • 2 minuten lezen