Waar ben je naar opzoek?

Actiever beleid

5 minuten lezen Shirley
Actiever beleid
26 weken zwangerschap in het ziekenhuis
Bron beeld: Pixababy

Shirley ligt in het ziekenhuis. Ze is 20 weken zwanger, heeft een mooie echo gehad maar opeens krijgt ze bloedingen. Veel te vroeg natuurlijk voor een bevalling. Uiteraard moet ze blijven…
Het gaat de weken daarna ook niet echt lekker. Ze heeft al zakken bloed gekregen door vele bloedingen en ‘kennisgemaakt’ met de verloskamer. Voor het geval dat…

Shirley blogt over deze spannende tijd. Inmiddels heeft ze een gezonde dochter maar dat had ze toen niet kunnen weten.

> Lees ook de vorige blog van Shirley: Nieuwe mijlpalen.

Zaterdag, 23 juni 2012 – 26 weken

Een nieuwe dag en een nieuwe mijlpaal. 26 weken. Vanaf nu gaan de overlevingskansen voor onze kleine meid per week met grote sprongen vooruit. Het “grijze” gebied zoals het bijna drie weken geleden omschreven werd hebben we doorstaan met z’n tweetjes.

Vandaag wordt ook de eerste CTG gemaakt. De artsen gaan nu voor het actievere beleid. De CTG ziet er keurig uit. Als de zaalarts langs komt om de status door te spreken heeft ze het opeens over een keizersnede. Eigenlijk valt dit me rauw op mijn dak. Ja, het is ter sprake gekomen. Maar het klinkt nu alsof het een vastgesteld iets is.

 Aan het einde van de middag zijn mijn man en kinderen er. Ik ben zo blij ze weer even bij me te hebben. Boef loopt rond alsof het WKZ van hem is. Stoelen worden versjouwd en spelletjes gespeeld. Meneer regelt het wel. Diva is wat stiller, maar ook zij vindt het ziekenhuis steeds normaler. Het blijft moeilijk om uit te leggen dat mama echt niet naar huis mag.

Zondag, 24 juni 2012 – 26 weken en 1 dag 

Bij het wakker worden voel ik me al niet happy. Het wil allemaal niet. Weinig slaap, zorgen en onzekerheid. Vervolgens lig ik ruim een uur met de CTG. De arts komt langs met de mededeling dat deze niet “stralend” is, een dat ze ‘m nog even een kwartier aan wil laten. Uiteindelijk is de CTG ‘goed genoeg’, maar moet hij in de middag opnieuw.

Ik krijg mee dat ik me niet druk hoef te maken. Yeah, right… niks kunnen ze met zekerheid zeggen, alles is afwachten, maar hier hoef ik me niet druk om te maken? Ik kan het allemaal moeilijk geloven.

Ik krijg de vraag of we al voorlichting gehad hebben over een keizersnede en dat zet de sluis aardig open. De verpleegkundige krijgt alles over zich heen. Ze noteert een aantal zaken die ze gaat navragen. Onder andere of ik eens van de afdeling af mag. Dit blijkt wel te mogen onder voorwaarden. Ik ben zo blij als een klein kind met het vooruitzicht dat ik heel eventjes van de afdeling af mag.

De tweede CTG is perfect. Samen met mijn man en de kinderen ga ik, in een rolstoel, naar het restaurant. Hier blijven we een half uur. Ik ben helemaal gesloopt, maar wat is het fijn om van mijn kamer te zijn.

Maandag, 25 juni 2012 – 26 weken en 2 dagen 

De dag start met de Glucose Tolerantie Test. Gelukkig slaag ik met vlag een wimpel. Daarna door voor de groei-echo. Dus hoppa in een rolstoel en naar beneden.

Volgens de echoscopiste zou Annie maar 40 gram gegroeid zijn in 10 dagen. Te weinig! De echoscopiste komt echter niet zeker over en uitspraken van haar collega die mee keek tijdens de echo maken dat ik me afvraag of de metingen wel goed uitgevoerd zijn.

De CTG is perfect vandaag. Het bloedprikken verloopt zowaar een beetje normaal… Dus ondanks een heel druk programma en het nieuws over mindere groei mogen we niet echt klagen. “Annie” trapt me van binnen helemaal bont en blauw. Een klein stemmetje in me zegt dat het juist goed met ons gaat. Dat is hoop.

Het verhaal van die 40 gram, het, in mijn ogen, gestuntel van de betreffende echoscopiste, het fijne maar heldere commentaar van de tweede echoschopiste die aanwezig was op nummer één. Het zit me helemaal niet lekker. Uiteindelijk doe ik tegen de verpleegkundige mijn mond hierover open. We spreken mijn twijfels door. De uitspraken van de zaalarts, het niet opnieuw meten, de goede doorbloeding, de waarde van 25 weken en 5 dagen die ik op het scherm heb zien staan.

Gelukkig word ik serieus genomen en wordt er een aantekening in mijn dossier gemaakt. Morgen moet de arts hier op terugkomen. Ik val in slaap met het gevoel gehoord te zijn.

Dinsdag, 26 juni 2012 – 26 weken en 3 dagen

De gegevens van de echo worden opnieuw beoordeeld. Er zal geen nieuwe meting plaats vinden ondanks twijfels van mijn kant. Wel kan ze eventueel een nieuwe groeiecho plannen over tien dagen in plaats van over veertien dagen. Ik kan niet veel meer dan hierin berusten.

De verpleegkundige geeft verdere info. De artsen zullen de tweede longrijping gaan bespreken. Auw… Ik voel het nu al aan mijn billen. Verder blijk ik opeens een afspraak te hebben met de anesthesie voor een post-operatieve screening (POS). Morgen om half twee mag ik me op die afdeling melden.

Dit sterkt me eigenlijk steeds meer in het idee dat een natuurlijke bevalling uitgesloten wordt. Ondanks dat alles en iedereen om me heen blijft beweren dat natuurlijk nog steeds een mogelijkheid zou kunnen zijn.

In de middag komen de artsen komen langs met de herbeoordeling van de echo. De echoscopiste heeft de waarde van de buikomtrek ingevuld bij de hoofdomtrek. Dit geeft een verschil van 60 gram. Uiteindelijk blijkt “Annie” dus gewoon 100 gram in tien dagen gegroeid te zijn. Dit is nog steeds niet heel veel, maar ook echt niet te weinig! Al met al een heleboel stress en ongerustheid terwijl dat niet nodig bleek. Mijn gevoel zit gelukkig ook nog wel eens goed!

Woensdag, 27 juni 2012 – 26 weken en 4 dagen 

Manlief komt samen met de kinderen langs. Diva en Boef nemen mijn bed in beslag. Boef wil weten wanneer ik mee ga naar huis. Als ik zeg dat dat nog niet kan wil hij hier blijven slapen. Hoe lief…

Vanavond hebben we de rondleiding op de NICU.

Als het zover is ben ik gespannen. Toch zie ik er niet echt tegenop. Het gesprek dat we hebben en de informatie die we krijgen voelen goed. De mogelijkheden zijn indrukwekkend. Echter om ons kleintje in die omgeving en situatie te plaatsen, dat gaat mijn voorstellingsvermogen echt te boven.

De gesprekken van vandaag en eerder deze week krijgen langzaam een plekje en ik begin te geloven dat een en ander misschien toch nog wel een tijd goed zou kunnen gaan. Niets is uitgesloten toch?

Facebookupdate 23 juni 2012:

“‘Annie’s’ eerste CTG… trappen tegen de sensor en ter afwisseling verstoppertje spelen. Maar ’t ziet er goed uit!”

Facebookupdate 26 juni 2012  

Delen van wat ziekenhuishumor. Het hield het verplegend personeel een tijdje zoet:

“Een nieuw mysterie om de hersenen niet geheel te laten verweken. Om 8 uur had ik nog twee slippers. Nu nog maar een… Waar o waar? #opsporingverzocht”

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ook leuk

Sinterklaas

Hoeveel cadeaus kan ik mijn kinderen geven voor Sinterklaas?

  • 2 uur geleden
  • 3 minuten lezen
Blogs over speelgoed voor baby’s en kinderen

29 toffe cadeaus voor jongens vanaf 6 jaar

  • 5 uur geleden
  • 5 minuten lezen
Blogs over zwanger worden & zwangerschap

COVID-19 en zwangerschap: Waar moet je rekening mee houden?

  • 4 dagen geleden
  • 3 minuten lezen