Eerste hulp bij eerste keren… Mijn eerste blog!

Het schrijven gaat mij altijd makkelijk af maar het is toch anders als je weet dat je blog gelezen wordt door een groot publiek. Ik heb dus best wel een beetje last van ‘gezonde spanning’. Het is niet zo dat ik om woorden verlegen zit, integendeel. Maar persoonlijke zaken delen in een blog heb ik nog nooit eerder gedaan. Het leven is vol van eerste keren… Dit is dus mijn eerste blog!

Alle eerste keren…

Er zijn ongetwijfeld mensen die er nooit last van hebben, maar bij alle eerste keren voel ik toch wel enige nervositeit. De eerste keer op een podium tijdens de schoolvoorstelling; ik scheet zeven kleuren, terwijl ik alleen maar één keer op een trommel hoefde te slaan. 

De eerste keer naar de middelbare school, waar ik in een klas kwam met veel onbekenden; ik deed geen oog dicht. 

Mijn eerste sollicitatiegesprek, ik was blij dat ik zat zodat mijn trillende knietjes niet zo opvielen (geen onbelangrijk detail: aangenomen!). 

De eerste rijles; ik snapte niet dat iedereen dat zo leuk vond. En zo kan ik nog wel even doorgaan… 

Lees ook: Kinderen en hun eerste mobiel

Mijn kids doen het anders

Ik ben blij te zien dat mijn twee zoons van 12 en 9 jaar hierin gelukkig niet op hun moeder lijken. Zij gaan met nieuwe dingen toch een stuk relaxter om dan hun moeder destijds. De oudste van 12 is net begonnen op de middelbare school. Ik voelde met hem mee op de eerste ochtend van de introductie. Hij daarentegen… geen enkele spanning, alleen heel veel zin om aan dit nieuwe avontuur te beginnen. Waarom zou hij zich druk maken voor dingen waarvan hij toch niet wist hoe ze gingen lopen? Dat vond ik een goede mindset. Recht in de roos ook! Ik ben zo blij voor hem dat hij dat zo kan. En ik zou willen dat ik daarin iets meer van hem had. 

Zijn jongens relaxter?

Misschien is het ook wel een verschil tussen jongens en meisjes? Of zijn de tijden ondertussen veranderd? Om maar weer mijn oudste zoon als voorbeeld te nemen, hij is heel relaxt aan zijn middelbare schooltijd begonnen. Drie dagen introductie om de klas, de leraren en de school te leren kennen. Met aan het einde de ‘musical’ Grease, waar hij stond te stralen op het podium, dansend en zingend. Dat deden alle brugpiepers, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Ze hoorden er al bij; brugpiepers bestaan niet meer echt volgens mij.

Lees ook: Stop met het twin shamen van tweelingmoeders

Terug naar deze blog. Mijn eerste blog. Spannend dus! Want wat als… Nee, ik stop daarmee, want ik kan niet invullen wat er nu gaat gebeuren. Het goede nieuws is: die eerste blog hebben we nu gehad. De kop is eraf en nu kan ik weer ‘gewoon’ gaan doen.  

Photo by JESHOOTS.com from Pexels

Mandy Braakhekke

Hoi, ik ben Mandy (40), jongensmama van Diede (12) en Pèpe (9) en getrouwd met Eddie. Woonachtig in de mooie Achterhoek. Als specialist leesbevordering en mediawijsheid probeer ik de kinderen op de basisschool aan het lezen te krijgen. Je leest het goed: ik ga de uitdaging met de PlayStation niet uit de weg. Naast deze geweldige baan waar ik mijn liefde voor jeugdliteratuur kwijt kan, werk ik freelance als tekstschrijver. In mijn spaarzame vrije tijd vind ik het heerlijk om met de jongens te ravotten, het liefst buiten in het bos. Maar ook tennissen, hardlopen, fitness, koken, wintersporten en afspreken met vrienden geven me veel energie.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.