Help, deze mama moet op zakenreis!

Nog snel neem ik een hap van mijn cracker met jam en ren door de woonkamer om de tandenborstel van mijn zoon te pakken. ‘Lieverd, je moet je tanden nog poetsen’, roep ik naar Jayce, die op datzelfde moment alleen oog heeft voor Pokémon op Netflix. ‘Mama komt zo echt te laat hoor’ probeer ik nog, maar zonder effect. Onze ochtenden bestaan vaak uit een hoop gerace waarbij we gelukkig ook veel lol beleven (bijvoorbeeld een wedstrijdje aankleden). Mama moet op zakenreis dus het is allemaal best hectisch. 

Schatje, mama moet op zakenreis

De planning voor vandaag geeft me echter al vanaf de eerste minuut na het opstaan om 07.00 uur veel druk. Dat is onder andere te merken aan het tempo waarin we ons klaarmaken voor de dag. Zodra Jayce de hoek omloopt in de gang kijk ik in zijn grote donkerbruine ogen en ontdek een felle glinstering. Een golf van moederliefde schiet door me heen, ik leg mijn mascara neer en til hem op. Eigenlijk zou ik nu, precies in dit moment, de tijd stil willen zetten. Extra genieten van de connectie die we hebben samen!

Lees ookHé mama’s! Stop met oordelen en steun elkaar!

We begrijpen elkaar zonder woorden

We trekken onze jas aan en ik controleer ondertussen alles wat we mee moeten nemen. Een school rugzak met lunchpakket, mijn laptop, handtas en kleine koffer sjouw ik naar beneden vanaf ons appartement op de eerste verdieping. We rijden eerst naar de VSO, gelukkig maar op twee minuten afstand. Na een flinke knuffel en kus loop ik naar beneden, om bij het raam even te zwaaien naar mijn zoon. Met een voor de wereld onbekende gebarentaal probeert hij mij via het raam nog wat liefdevolle boodschappen door te geven. Ik lijk ze na enige ervaring direct te begrijpen en sein automatisch terug. 

Het is gelukt

Dan loop ik terug naar de auto en zodra hij uit beeld is veranderd mijn mama modus naar ‘zakenvrouw.’ Vandaag staan meetings in Parijs op de planning, dus ik rijd direct door naar het centraal station. Zodra ik mijn auto parkeer in Q-park gaat mijn telefoon. ‘Waar ben je nu?’ klinkt het door mijn speakers. Het is mijn directeur die al onderweg is vanuit Zuid-Holland met de Thalys. Ik stel hem gerust dat ik de trein zal halen en begeef ik me richting het perron voor de reis naar Parijs Gare du Nord. Onderweg ben ik meteen wat e-mails aan het wegtikken en stel ik de lancering voor een nieuwe marketing campagne in voor een aankomend event. 

Ik voel me soms best schuldig…

Soms voelt het als multitasken niveau 10, echter geniet ik van ieder moment en het geeft me een boost aan energie. Ook moet ik bekennen dat mijn gedachte, ik gok ieder uur, voor zeker tien minuten afdwaalt naar mijn zoontje. Wat zou hij nu op school aan het doen zijn? Ik controleer of ik geen oproepen of berichten gemist heb. Een schuldgevoel over de afstand bevangt me en ik reset mijn gedachten om er niet in te blijven hangen. 

Weer naar huis

Eenmaal aangekomen in Parijs (cq. 3 uur later) ontmoet ik mijn directeur en samen starten we met het eerste klantbezoek. Ik begeef me een groot deel van de dag in interessante meeting rooms of ubers en bespreek daarbij nieuwe projecten. Om half vier neem ik de Thalys terug naar Breda, met uiteraard een ready-to-go diner in mijn tas. Ik heb tijdens de terugweg geen zin om mijn laptop nog open te klappen en bel direct met het thuisfront. Op de dagen dat ik moet reizen halen mijn ouders om 15:30 uur mijn zoontje van school of om 17:00 uur bij de NSO.

Voor het slapen thuis

Jayce zijn stem galmt door de coupé ‘Mama ben je al bijna thuis?.’ Ik sluit mijn ogen en antwoord ‘Ja schat mama is er zo’, maar besef me dat ik nog tweeëneenhalf uur onderweg zal zijn. Een voldaan gevoel over de dag maakt langzaam weer plaats voor een verlangen naar mijn zoon. Ik hoop dat er geen vertraging zal zijn, zodat ik nog even met hem kan spelen en een verhaaltje kan voorlezen voordat hij gaat slapen. 

Onvoorwaardelijk

Het zijn dagen zoals deze, dat mijn gevoelens heen en weer schieten, soms totaal uit balans lijken en direct weer op zijn plek vallen wanneer ik mijn zoon weer in mijn armen sluit. Maar ook geven deze dagen mij inzicht in onvoorwaardelijke liefde, in dat wat telt in het leven en waar je alles voor doet. 

Herkennen jullie deze gevoelens?

Photo by Ree from Pexels

Amanda Touw

Hallo! Mijn naam is Amanda, ik ben 30 jaar en trotse mama van een lieve zoon (nu 5 jaar oud). Ik werk als Marketing, Communicatie & Business Development Manager en houd van dansen, lezen, sporten en lekker eten.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.