Alle kinderen zijn hetzelfde…

Ga ik dit echt doen? Deze vraag gaat keer op keer door mijn hoofd. Hier zit ik dan geïnstalleerd voor de laptop met een kopje thee en de kaarsen gezellig aan. Ben ik hier klaar voor? Het lezen van verschillende blogs deed ik al een tijdje. Lekker meelezen met andere mede-mama’s. Het stiekem gniffelen over de situaties en momenten die zij meemaken en die o-zo herkenbaar zijn. Als mama van een kleuter van vijf en een peuter van drie is het soms fijn om te merken dat jouw kinderen niet alleen zo zijn. Alle kinderen zijn hetzelfde…

Elke moeder doet het goed

Nu ben ik van nature niet een persoon die snel een ‘mening’ heeft als iemand het anders doet dan ik. Uiteindelijk kent elke mama (en vergeet de papa’s niet) haar eigen kind het beste. En ik ga er maar van uit dat elke mama wel eens uit haar vel springt. De ene in de supermarkt, waar anderen dan uiteraard weer wat van vinden en anderen doen dit thuis. Want laten wij eerlijk zijn met elkaar, het is soms ook gewoon heftig! Zeker als je net een paar nachten slecht geslapen hebt, er in de familie iets aan de hand is of gewoon omdat je kind al dagen in een rothumeur is. En jij dus inmiddels ook.

Lees ook: Vrouw krijgt support van supermarktmedewerkster na driftbui zoontje

Helaas zien wij het soms anders

Bij het lezen van de verschillende blogs kon ik in eerste instantie genieten van de eerlijkheid van de moeders. De kwetsbaarheid die gedeeld wordt met de lezer. In sommige gevallen zelfs pure gedachten en emoties op papier. Niet in alle verhalen kon ik herkenning vinden, maar ik kan mij wel degelijk inleven dat zo’n situatie pittig kan zijn voor iemand.

Tot mijn verbazing merkte ik de afgelopen jaren dat een persoonlijk verhaal steeds vaker een reden werd om een mening of negatieve reactie te plaatsen.

Ik las de vacature voor gastblogger en in een opwelling heb ik gesolliciteerd!
Verhalen genoeg en onzekerheden zijn er ook. Maar zit ik te wachten op mensen die een andere gedachten hebben en die ook graag uitspreken op een negatieve manier?

Maar toen dat moment….

Het keerpunt kwam toen mijn dochter zich van de week in de supermarkt weer eens van haar beste kant liet zien. Ik begrijp het ook wel, want je zou maar moeten leven met zo’n moeder die niet altijd doet wat jij nou net in je hoofd had! Het leven van een peuter is zwaar. 😉

Toen ik geduldig probeerde uit te leggen dat de cadeaukaarten geen speelkaarten waren die je zomaar mee naar huis mocht nemen, kwam het; een onwijs hoog geluid. Het toneelstuk werd voortgezet met luide snik om te vervolgen in een hartverscheurend gehuil. Het publiek werd alsmaar groter en mensen keken van haar naar mij. Ik begon mij steeds minder op mijn gemak te voelen. Wat moest ik nou doen? Volhouden en niet toegeven uiteraard, maar de blikken begonnen mij ook een ongemakkelijk gevoel te geven.

Alle kinderen zijn hetzelfde…

En ineens was daar een moeder die naar mij toe kwam en even een knipoog gaf. “Sterkte vandaag!”; zei ze en zo stapte ze over mijn dochter heen en liep door. Vanaf dat moment begon de menigte zich te verspreiden en ging iedereen verder met waar ze voor gekomen waren. Het was een gemeende glimlach, waar ook uitsprak; Ik begrijp helemaal hoe je je voelt.

En toen bedacht ik mij: Ik ben hier niet alleen in!

Corina Esenkbrink

Ik ben Corina Esenkbrink, 34 jaar en getrouwd met Martin. Samen hebben wij een dochter van 5 en een dochter van 3. In het kort: leerkracht, druktemaker, soms chaotisch, altijd in voor gezelligheid en gaat nieuwe uitdagingen niet uit de weg. Vanaf nu ben ik onderdeel van het team van bloggers voor Love2BeMama.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.