Als zwanger worden niet lukt

Op het moment dat ik dit op papier zet ben ik een trotse mama van drie prachtige kinderen. Maar de weg naar deze drie kindjes ging niet zonder slag of stoot. In 2009 besloten mijn vriend en ik dat we er klaar voor waren om papa en mama te worden. Dat dit niet zomaar voor ons weggelegd was kwamen we, na vele pogingen, de jaren daarna achter. Wat als zwanger worden niet lukt?

In september 2009 lieten we de pil staan. Oh wat vonden we dit spannend! Het idee dat je nu een klein kindje in je buik kon verwachten was ongelofelijk spannend. Maar na de eerste maand zonder pil werd ik gewoon ongesteld. Ach… het was pas de eerste maand. Mijn lichaam moest vast afkicken ontwennen van de pil die ik jaren lang gebruikt had. En zo gingen we een aantal maanden door. Zonder erover na te denken dat het vreemd was dat ik niet zwanger raakte en met slechts een kleine teleurstelling en daarbij helse menstruatiepijnen als ik ongesteld werd. Die menstruatiepijn was voor mij destijds de reden om aan de pil te gaan want elke maand die verschrikkelijke buikpijn trok ik niet.

We gingen naar de huisarts

Na een jaar stapte ik naar de huisarts, ik wilde mijn verschrikkelijke menstruatiepijn ter sprake brengen en ik wilde ook het feit bespreken dat we al een jaar probeerden onze kinderwens uit te laten komen. De dokter verwees ons naar het ziekenhuis; afdeling gynaecologie. Nu ik het zo type dreuen de woorden afdeling gynaecologie en fertiliteitsarts nog altijd door mijn hoofd.

Als zwanger worden niet lukt gaan we aan de Clomid

Na wat standaard onderzoekjes waaruit niet duidelijk werd wat de oorzaak is voor mijn pijn of uitblijvende zwangerschap, werd mij Clomid voorgeschreven. Wanneer je dit medicijn slikt bevordert het een eirijping of eisprong. Op dag drie van de cyclus begon ik vol goede moed te slikken en werd er door de fertiliteitsarts in de gaten gehouden of de eirijping voldoende was. Na zes cycli zonder resultaat gingen we weer om tafel om de volgende stap te bespreken. Zonder dat je het doorhebt word je meegesleept in de rollercoaster van vruchtbaarheidsbehandelingen, zwanger worden, medicijnen slikken, ziekenhuisbezoeken, echo’s en onzekerheid. Het werd een dagelijkse bezigheid.

Het ondergaan van vruchtbaarheidsbehandelingen

Na anderhalf jaar begonnen we met hormoonspuiten. Ik ging aan de slag met een prikpen waarbij ik elke dag een bepaalde hoeveelheid vloeistof in mijn buik moest spuiten. Gelukkig viel dit na een aantal ‘priklessen’ best mee. Om de zoveel dagen ging ik weer naar het ziekenhuis voor een echo om te kijken hoe de hormooninjecties mijn ei groei beïnvloeden. Dit verschilde per keer. De ene keer bleef slechts één eitje aan de kleine kant, te klein om bevrucht te worden, waardoor ik meer hormonen moest spuiten. Maar door weer te veel hormoon te spuiten had ik ook regelmatig overstimulatie waar er teveel eitjes ontstonden, de hele cyclus werd afgebroken en het voor mij voelde al een zware gemiste kans om dichterbij deze zwangerschap te komen.



 

We werden geleefd. Alles draaide om plannen. Het plannen van alle ziekenhuisafspraken, wat ik ontzettend lastig vond. Je kan het tenslotte niet privé houden en je moet je directe omgeving en je werk vertellen waar je mee bezig bent en waarom je zo vaak er even tussenuit moet of waarom ik ineens een ander mens leek onder invloed van al die hormonen. Plannen van ‘het maken van de baby’ wat ook zeker niet bevorderlijk is voor je relatie en ook de onderzoeken bij de man zijn niet prettig.

Lees ook: Lilian had HG tijdens haar zwangerschap. “Ik ben wel negen keer opgenomen in het ziekenhuis!”

Diverse behandelingen om zwanger te worden

Toen het eindelijk zover was dat het eitje perfect was en klaar was voor een bevruchting, kwamen we erachter dat een natuurlijk eisprong er niet in zat. Daar kwam het volgende hormoon om de hoek kijken: een verschrikkelijke spuit (een echte injectiespuit) met het hormoon pregnyl. Het hormoon HCG, dat in Pregnyl zit, kan deze eisprong stimuleren. Na drie maanden had ook de combinatie van de hormooninjecties voor ons helaas nog geen resultaat van een bolle buik. Alleen een blauwe buik vol kleine mini prikjes.

Toen begon de moed mij wel in de schoenen te zakken. Want wat nu als mijn grootste wens nooit in vervulling zou gaan? Wat heeft mijn leven dan voor nut als ik nooit mag ervaren hoe het is om een kindje te krijgen? Ik merkte aan mijzelf dat ik tijdens deze jarenlange behandelingen mij erg vaak eenzaam, onbegrepen en mislukt voelde. Waarom kon mijn lichaam geen kindjes maken? Kinderen maken is tenslotte toch ‘heel gewoon’?

Ik voelde mij onbegrepen omdat mensen in mijn directe omgeving niet snapten hoe moeilijk het is als iets wat je zo graag wil, niet lukt. Opmerkingen als “Je bent er vast teveel mee bezig…” raakte mij. Hoe kun je er nu niet teveel mee bezig zijn als je in dit traject zit? Of ik hoorde “Je bent nog zo jong…”. 

Nadat mijn lichaam onder een MRI scan nog eens goed was bekeken gingen we een stap verder. Door middel van verschillende vloeistoffen die door de weg van proces zwangerschap werden gespoten, werd er in mijn lichaam nog steeds niks ontdekt wat de zwangerschap in de weg zou zitten. Ook bij mijn partner was alles goed!

Lees ook: De mogelijkheden PCOS en een kinderwens

Drie jaar verder; zou het dan eindelijk…?

IUI werd de volgende stap. Nog steeds kreeg ik hormoonspuiten maar bij IUI werd rondom de eisprong zaadcellen uitgezocht en de sterkste zaadcellen werden kunstmatig rechtstreeks in de baarmoeder gebracht. We kregen zes kansen. Na vijf maanden (kansen) verder werden de eerste stappen voor IVF in werking gezet. Helaas konden we voor dit traject niet in ons fijne vertrouwde ziekenhuis blijven en hebben we ook wel even getwijfeld. Willen wel wel voor IVF gaan? Het was nu al zo ontzettend zwaar en we hadden al zoveel verdriet. Willen we echt de volgende stap nemen? Even niet bezig zijn met kinderen krijgen? Zullen we eerst een pauze inlassen? Maar we wilden dit zo ontzettend graag. We hadden veel vragen en werden overspoeld door onzekerheid.



 

Maar we hadden eerst nog de allerlaatste IUI poging. Ik vroeg mij af of dat überhaupt nog wel zin had. Zin had het zeker… Opeens was het de dag dat ik mocht testen en ik had een tweede positieve streep. Na bijna drie jaar wachten was daar EINDELIJK die positieve streep op de zwangerschapstest. Ongeloof. Verbazing. Blijheid. Opluchting bij de eerste echo die je tijdens je behandelingen al heel vroeg krijgt. Met zes weken was er al een inimini vruchtje te zien. Het begin van onze prachtige zoon Oliver. Inmiddels bijna 7 jaar oud…

Als zwanger worden niet lukt

Janine Oostland

Mijn naam is Janine Janna, een creatieve duizendpoot van bijna 31 jaar en super trotse mama van 3 kindjes en vrouw van mijn liefste Engelsman Liam. Ik werk als pedagogisch medewerkster en in mijn vrije tijd ga ik er graag op uit met mijn kindjes en onze hond, en verzorgen wij met liefde onze kipjes en Vlaamse reus.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.