Kinderen die nooit geboren hadden mogen worden?

verplichte anticonceptie

Iedereen in Nederland heeft het recht om kinderen te krijgen. Er is geen wet die ook maar één rammelende eierstok of klapperende zaadleider in de weg staat. Toch laait eens in de zoveel tijd de discussie hierover op. Zou ouderschap wel zo vanzelfsprekend moeten zijn? Want wat nu als het gaat om mensen met een verstandelijke beperking, verslaving, psychiatrische aandoening, of erger nog: een combinatie van dit al? Mogen zij wel zomaar kinderen op de wereld zetten? Of zou hun ongeboren kroost al op voorhand moeten worden beschermd tegen hun onvermogens, bijvoorbeeld door middel van gedwongen anticonceptie?

Als geen ander weet ik hoe ón-vanzelfsprekend ouderschap kan zijn. In ons geval was een kindje krijgen namelijk niet iets waarvoor slechts een enkele passionele nacht nodig was. Sterker nog: de medische molen zou op volle toeren moeten gaan draaien wilden wij een kans maken onze genen door te geven aan de volgende generatie. En dan nog was het slagingspercentage minuscuul klein. Na dozen tissues snikkend te hebben verslonden, kozen manlief en ik voor pleegzorg. Een weg die we altijd al in ons achterhoofd hadden, voor later, of voor een tweede kindje. De medische mallemolen lieten we vrolijk doorrazen, wij stapten niet in.

Het is me daarna zó vaak gevraagd: “Vind je het niet vreselijk oneerlijk dat er vrouwen zwanger worden die niet eens voor een baby kunnen zorgen, terwijl jouw buik altijd leeg zal blijven?” Maar eerlijk gezegd heb ik dit nooit zo gevoeld. Ook niet toen Vera en Thomas bij ons kwamen wonen, of toen ik zag hoe beschadigd zij waren door wat ze hadden meegemaakt. En zelfs niet toen ik hun ouders ontmoette. Dit alles maakte juist dat ik de discussie over de vanzelfsprekendheid van ouderschap nóg ingewikkelder ging vinden. Inderdaad, in sommige gevallen zou ik het liefste, driftig wapperend met een voorraadje prikpillen, bepaalde mensen bewuster willen maken van de consequenties van hun acties. Maar keihard uitspreken dat personen met veelomvattende problematiek nooit kinderen zouden moeten krijgen, durf ik eigenlijk ook weer niet. Ergens doet dit namelijk pijn, want voor mijn gevoel zou ik dan bijna zeggen dat Vera en Thomas niet geboren hadden mogen worden.

Dat kan en wil ik niet. Zij verdienen het leven, misschien wel meer dan wie dan ook. Ze zijn prachtig en ze zijn ontzettend gewenst. Zowel door hun ouders als door manlief en mijzelf. Dubbelop dus. Daarnaast blijft echter het trieste feit bestaan dat hun papa en mama niet bij machte waren hen op te voeden. Het leed en verdriet dat dit bij Vera en Thomas (en vele andere kinderen!) veroorzaakt, is waar het eigenlijk om zou moeten gaan in deze complexe discussie. Dát is wat mij betreft namelijk het enige, wat nooit ter wereld had mogen komen…


Krissie is 34 jaar, getrouwd en pleegmoeder van Vera (7) en Thomas (6). Ze blogt over pleegzorg, om dit meer bekendheid te geven.

Krissie van den Broek

Mijn naam is Krissie van den Broek, 36 jaar, verpleegkundig specialist GGZ, getrouwd en pleegmoeder van Vera (9) en Thomas (8). Zowel Vera als Thomas bieden wij langdurige pleegzorg. Door mijn schrijfsels hoop ik meer inzicht te geven in het reilen en zeilen binnen een pleeggezin en alles wat daarbij kan komen kijken. Meer blogs over mijn unieke gezin vind je op pleegmamakloek.blogspot.nl. Via zusterschrijft.blogspot.nl blog ik daarnaast over mijn werk binnen de geestelijke gezondheidszorg.

3 reacties
  1. Ik vind het heel knap hoe je er zo over kunt denken. Toen ik een miskraam had gehad en een artikel las over een vrouw die abortus pleegde omdat ze een jongetje kreeg, maakte mij echt furieus. Ik kon weinig van dat soort verhalen hebben en vond de wereld maar oneerlijk. Ik vind het mooi hoe je dit vanuit een ander perspectief bekijkt. Bedankt voor deze eye-opener

  2. Respect!! Wij zijn ook door de hele malle molen gegaan en hebben dmv een engel een pracht van een zoon op de wereld gezet!
    Wat heb ik vaak gedacht en nu nog steeds…. Iedereen zou eerst door die molen moeten voordat je zwanger mag raken!! Waarom moest ik al die testen doen en andere ouders niet! Waarom al die gesprekken en door een ballotage commissie?

    Geniet van je pleegkinderen die door jullie zo gewenst en welkom zijn!

  3. Ik wil even zeggen hoe vreselijk veel respect ik heb voor dit artikel en voor jou en je gezin. Ik doe het je niet na, maar besef wel dat jullie pleegkinderen ontzettende mazzel met jullie hebben gehad. Petje af voor jullie. Lieve groetjes van een Kopp – kind.

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.