Komt er een tweede kind?

De kogel is definitief door de kerk: er komt geen broertje of zusje voor onze zoon. Wij krijgen geen tweede kind. Heel diep van binnen wist ik dat eigenlijk al vrij snel na de komst van Daan. Maar het hardop uitspreken durfde ik heel lang niet. 

De reden dat er geen tweede kind komt

Voor mijzelf is het een optelsom van veel verschillende factoren. De bevalling was niet heel zwaar, maar eindigde in een keizersnede. Een keizersnede waar ik nog meer dan een jaar de gevolgen van heb moeten voelen. Na de bevalling ontbrak ook volledig de roze wolk, door de hormonen en een depressie heb ik ruim zes weken na de bevalling niet tot nauwelijks geslapen. Al met al dus een aantal psychische en fysieke redenen waarom ik er niet meer aan begin. Maar wat het meest meespeelt is dat ik simpelweg de bekende kriebels voor een tweede mis. Sterker nog, ik ben heel erg blij dat onze zoon van vijf uit de babyfase is. Als ik een baby in mijn armen krijg op bijvoorbeeld een verjaardag, dan vind ik dat best leuk, maar ben ik ook blij als ik de betreffende baby weer kan afgeven. Dit klinkt misschien heel naar, maar zo voel ik het wel.

Lees ook: Wanneer een tweede kindje?

Druk van buitenaf

Het lijkt wel of je af en toe een alien bent als je zegt dat je het bij één kind wilt laten. Ook ik moest het al heel snel ontgelden na de geboorte van mijn zoon: “Wanneer komt de tweede?”. Ik werd er helemaal niet gelukkig van, vooral omdat ik diep van binnen eigenlijk wel wist dat ik het bij een wilde laten. Alle opmerkingen, vragen en aannames van sommige mensen in onze omgeving maakten mij soms gek. “Zo jong ben je niet meer. Je moet wel opschieten hoor”. Het meest verschrikkelijk vond ik de opmerkingen waaruit je kon opmaken dat men je een enorm egoïst vond: “Wanneer komt de tweede? Het is toch zielig voor je kind om als enig kind op te groeien?”. Erger kan je mij niet kwetsen. En dan heb ik nog gewoon in staat om een tweede kind op de wereld te zitten. Moet je nagaan hoe dit voelt als iemand geen tweede kán krijgen. Het lijkt wel of het de norm is om twee of drie kinderen ‘te nemen’ en die norm zoveel mogelijk aan anderen op te dringen.

Lees ook: Een enig kind!

Voordelen van maar 1 kind

Het krijgen van maar één kind heeft natuurlijk zo z’n voordelen; onze zoon kan alle aandacht en begeleiding krijgen die bij nodig heeft. We kunnen het financieel heel makkelijk doen zo en ook nog aardig sparen voor later. Ook in huis is het met 1 kind veel rustiger (geen ruzies om een iPad bijvoorbeeld!) en ook qua ruimte hebben we met onze zoon niets te klagen. Daan is een super gemakkelijk kind en ik geniet ontzettend van hem. We zijn met zijn drietjes echt een team, en krijgen weer een heleboel vrijheid terug nu ze wat groter wordt, heerlijk! Eerlijk gezegd zijn deze voordelen echter ook grotendeels verzonnen om mijzelf wijs te maken dat het ok is om maar één kind te willen. Om excuses klaar te hebben als er weer eens iemand over begint waarom onze zoon enig kind is.

Persoonlijk

Natuurlijk heb ik, hebben we, erover nagedacht. Heel veel zelfs. Met name door de opmerkingen en vragen van sommige mensen in mijn omgeving. Om mij heen zijn steeds meer vriendinnen en kennissen die voor een tweede of zelfs derde zijn gegaan, ik gun het ze van harte maar herken hun gevoel totaal niet. Wij zijn tot de conclusie gekomen dat dit voor ons het beste scenario is. Over en sluiten! En we zijn dolgelukkig en enorm dankbaar dat we een kindje hebben mogen krijgen. (Een kind ‘krijg’ je, en ‘neem’ je niet).

Heb je dus in je omgeving een gezin met maar één kind. Bestook de moeder dan niet met irritante vragen, bemoei je er niet mee en accepteer hun keuze.

Yvette Vermeulen- van Teulingen

Ik ben Yvette (37), getrouwd en trotse moeder van Daan, een vrolijk jongetje van 5. In het dagelijks leven ben ik Professional Organizer en eigenaar van Simple Organizing. Opruimen, plannen en organiseren vind ik heerlijk. Er is niets waar ik blijer van wordt dan van een opgeruimd huis, overzichtelijke stapels documenten, lijstjes en opschrijfboekjes. Alles rond opruimen, plannen en organiseren (met kinderen) wil ik graag met jou delen. Veel leesplezier!

3 reacties
  1. Goed verhaal, veel verdediging van je keuze en dat zou niet nodig moeten zijn. Als je het niet voelt, dan maak je denk ik de juiste keuze. De omgeving blijft altijd een lastige factor. Zodra ik ook maar een baby vast had hoorde ik de omgeving al roepen of t kriebelde of dat t me goed stond. Heeeeel vervelend.

    Veel geluk met je mooie zoon.

  2. Wij hebben ook ‘maar’ 1 zoon en een pleegdochter. Onze zoon is van onszelf zeg maar. Een leukere kunnen we niet maken zei ik altijd bij de bekende vraag: wil je nog een tweede? Gezeur van al die mensen…!!

  3. Helemaal gelijk. Was zelf net 16 jaar toen mn zoon geboren werd. Duurde even voor ik eraan wende maar daarna sterk gevoel dat ik nooit van een kind zou kunnen houden als deze. Mensen uit omgeving gingen verder met gezinsuitbreiding en ik had behoefte niet. Zou me schuldig voelen. Op zn 16e kreeg ik pas kriebels en raakte zwanger van de 2e die geboren werd toen hij 17 was en ik inmiddels alleenstaande moeder. Toch perfect MIJN timing. Beide gaat goed. De jongste nu in de groei welk vak hij gaat kiezen en de oudste heeft me oma gemaakt van 2 geweldige kleinkids. Ik geniet volop. Denk omdat alles op zn tijd komt. Laat een buitenstaander het lekker bij zn eigen houden

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.