Hoi pap, ik ben jouw spiegel!

Het was zaterdagmiddag. Ik liep wat te rommelen in de keuken en mijn vriend zat op de bank. Mijn dochter was heerlijk aan het spelen. Opeens zag ik haar opstaan en naar haar papa huppelen. Ze sprong op zijn schoot, keek hem met haar grote, blauwe ogen aan en zei: “Hoi pap, ik ben jouw spiegel!”.

Mijn vriend keek stomverbaasd. Ik gniffelde in de keuken en deed alsof ik niets had gehoord. Later op de dag vroeg hij langs zijn neus weg of ik het had gehoord? Ik moest lachen en knikte. Het is blijkbaar tijd om wat vaker in de spiegel te kijken, plaagde ik hem.

Spiegel

Het is geen geheim dat we veel van onze kinderen kunnen leren. Als we goed naar ze kijken, leren we van hun onbevangenheid, speelsheid, enthousiasme, pure verwondering en onvoorwaardelijke liefde. Eigenschappen die we zelf ook allemaal in ons hebben maar soms wat op de achtergrond raken. Ze lichten weer op als je naar je kinderen kijkt.

Lees ook: Een wijze les van m’n nichtje van 8 maanden

Maar er zijn ook van die momenten dat je kind het slechtste in je naar bovenhaalt. In ieder geval, zo voelt dat op dat moment. Ze houden je een immens grote spiegel voor door wat ze zeggen of doen. Vergroten precies datgene van jou waar je zelf misschien liever niet naar kijkt. En waarvan anderen niets durven te zeggen. Kinderen hebben daar totaal geen last van. Ze zeggen het spontaan of laten het je haarfijn zien of voelen door hun gedrag. Misschien niet altijd leuk of makkelijk. Maar misschien ook wel een kans. Ze zeggen ten slotte niet voor niets dat je kind je beste leraar is….

Kansen om te groeien

Laatst stonden mijn vriend en onze dochter letterlijk lijnrecht tegenover elkaar. Het zag er grappig uit. Midden op het schoolplein. Die kleine bengel vertikte het om een stap naar hem toe te zetten. Hij op zijn beurt, was niet van plan om naar haar toe te gaan. Daar stonden ze dan. Natúúrlijk zijn zij beiden niet eigenwijs. Het was een frontale confrontatie van koppigheid.

Mijn vriend begon zijn geduld te verliezen. Eigenlijk vond hij dat zijn dochter ‘gewoon’ naar hem moest luisteren. Maar zij, klein als ze is, vond van niet. Dat is zo’n situatie waarin je als ouder een spiegel voorgehouden krijgt. De vraag is dan hoe groot de stap is om je over je eigen ‘pijn’ heen te zetten als ouder. Om het te erkennen en er iets positiefs mee te doen. Verwerken en loslaten. En ervan te groeien! De grootte van de stap hangt natuurlijk af van wat er ooit aan vooraf is gegaan. Maar het is altijd een kans om te leren, je verder te ontwikkelen en een mooiere versie van jezelf te worden.

Mooi inzicht en een blije vader

In het geval van mijn vriend was de stap uiteindelijk niet zo groot. Hij kon de humor van de situatie al snel inzien, wist ook heel goed waar ‘het’ vandaan kwam en stapte eroverheen. En nam z’n dochter liefdevol in zijn armen. Toch had onze kleine meid hem wel een mooi en waardevol inzicht gegeven, zo gaf hij later toe. Zijn reactie op het schoolplein was ontstaan uit oude patronen waarvan hij dacht het allang te hebben losgelaten. Tijd om het nu voor eens en voor altijd achter zich te laten. En daar werd hij blij van. En dat is wat ze doen, onze kinderen. Ze houden ons een spiegel voor en geven ons de kans oude lasten lost te laten, patronen te doorbreken en verder te groeien!

Rest er nog een vraag: ben je als ouder bereid in die spiegel te kijken of draai je liever je hoofd weg…..

Bron hoofdafbeelding: Flickr

 

Judith Verhoeff

Ik ben Judith Verhoeff. Trotse, bewuste, blije, dankbare en een beetje gekke moeder van twee lieve dochters. Samen met mijn vriend, onze dochters, zes konijntjes en twee poezen woon ik in een zelfgebouwd (stro)huis nabij ’s-Hertogenbosch. In mijn praktijk Moederlief begeleid ik (huil)baby's, kinderen én ouders. Ik word blij van lezen, yoga, mediteren, boetseren, (moes)tuinieren en schrijven. Als geboren idealist probeer ik de wereld waar mogelijk een beetje mooier te maken. Ik hoop dat mijn blogs daar ook aan bijdragen!

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.