Op hoop van leven

Verdwaasd keek ik de arts aan. “Kunt u dat nog eens herhalen?” De arts van de Spoedeisen Hulp van het VU-mc in Amsterdam keek me geduldig aan en begon nogmaals te vertellen wat ze ontdekt hadden. Op de CT scan was te zien dat er een massa in mijn borstholte zat, die daar niet thuishoorde. Ergens tussen mijn hart en mijn longen. Ze zouden me met spoed opnemen voor verder onderzoek. “Is het kanker?”, hoorde ik mezelf vragen. Dat wisten ze nog niet. Tja, daar zat ik dan met mijn goede gedrag. Ik was 33 jaar, lag in een scheiding, sportte twee keer per week, had nog nooit gerookt en dronk sporadisch alcohol. Dit was niet wat ik in gedachten had gehad! 

Ziekenhuis

Ruim een week lang werd mijn lijf aan alle kanten geprikt, gepord en onderzocht. Het was kanker, lymfklierkanker om precies te zijn, in een vergevorderd stadium. Het goede nieuws was dat het een agressief soort was. Ja, dat dacht ik ook toen ik dat hoorde, maar het blijkt zo te zijn dat een agressieve soort na een nog agressievere behandeling minder vaak terug komt. Het slechte nieuws was dat ik daarbij een grote kans had om onvruchtbaar te worden.

Lees ook: Zo kondig je jouw ONvruchtbaarheid aan

Emoties raasden door mijn hoofd. Ik probeerde ze de baas te worden. Dapper knipperde ik de tranen weg, die ik in mijn ogen voelde opwellen. “Dat ik kanker heb overleef ik wel. Maar dat ik geen moeder zal worden, daar kan ik niet mee leven.” Wat voor zin had het voor mij om te knokken om te overleven als ik daarmee mijn levensdoel kwijt zou raken?

Keuze

Sommige vrouwen zijn geboren moeders. Die bezitten een soort oergevoel waardoor de keuze om moeder te worden geen keuze is, maar een vervulling van een diepgewortelde drang. Zo’n vrouw ben ik. En om dan te horen te krijgen dat dit je afgenomen wordt, is hartverscheurend. Mijn hele leven draaide voor mij om het moeder worden. Dat dit op mijn 33e nog niet gebeurd was, had te maken met dikke pech en foute beslissingen. Relaties aangaan met de verkeerde partners, waardoor de kinderwens telkens weer op de lange baan geschoven werd. Totdat ik de partners op de lange baan schoof. Wegwezen jij, jij gaat mijn wens niet vervullen.

Maar nu was het te laat. Grote kans dat de chemotherapie zowel de kankercellen als de eicellen uit mijn lichaam zou bannen. Overleven en waarschijnlijk in de vervroegde overgang raken of sterven aan de kanker. Dat was de keuze die de arts mij gaf. Hoe onvoorstelbaar dat het ook klinkt, ik heb daar serieus een nacht over nagedacht. Mijn gedachte was dat als ik dood zou gaan, ik zeker wist dat ik nooit moeder zou worden. Dus de volgende ochtend kreeg ik de eerste van een serie chemo’s.

Hoop 

Ik zal jullie de gruwelen van de chemo’s en de bijwerkingen besparen en een sprong in de tijd maken. De chemo’s deden hun werk, de kanker verdween uit mijn lichaam. Ik werd ‘schoon’ verklaard en mocht mijn leven zo goed en zo kwaad als het ging weer oppakken. Een jaar later maakte ik een afspraak bij de gynaecoloog. Mijn menstruatiecyclus die altijd heel regelmatig was geweest, was een eigen leven gaan leiden. Na bloedonderzoek werd duidelijk dat de overgangshormonen ruimschoots aanwezig waren.

Lees ook: “Ik heb vrienden gemaakt met mijn kanker”

Toch duurde het vier jaar voordat de gynaecoloog de diagnose ‘vervroegde overgang’ durfde te stellen. Het was een klap in mijn gezicht. De enige mogelijkheid voor mij om moeder te worden was door middel van eiceldonatie. Hierbij worden er eitjes van een andere vrouw geoogst, bevrucht in het laboratorium en bij mij teruggeplaatst. Het was bijna een onhaalbaar doel, want ik zou niet alleen een eiceldonor maar ook een partner moeten zien te vinden. Waar ieder ander waarschijnlijk bij de pakken neer zou gaan zitten, vlamde er bij mij strijdvaardigheid op. Er was namelijk nog hoop! En hoop doet leven!

Deze blog is geschreven door gastblogger ‘De Vrouw’. Op Oprecht Gezegd blogt ze over haar dagelijks leven als vrouw. Niet alleen is ze 100% vrouw, maar ook vrouw van Maxi-man en moeder de vrouw van de 4-jarige Mini-man. Op haar 40e werd ze moeder en dat ging niet gemakkelijk. Door vervroegde overgang veroorzaakt door chemo, was ze op eiceldonatie aangewezen. Lees mee hoe ze dit hobbelige pad tot een goed einde gebracht hebben. Volg haar op Facebook.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.