Wanneer je als volwassene (en moeder) kampt met heimwee

Ik heb getwijfeld of ik hier een blog over zou schrijven maar mijn man vond het juist een goed idee. Dus aangemoedigd door hem doe ik het dan maar. Ik heb namelijk een (groot) probleem. Dit probleem is op jonge leeftijd ontstaan en nu ik 31 ben lijkt het alleen maar weer erger te worden. Ik heb ontzettend last van heimwee. En met ‘ontzettend’ bedoel ik dat ik er ook echt ziek van kan zijn.

Ik schrijf deze blog niet om zielig te doen maar om dit probleem onder de aandacht te brengen. Want ik weet zeker dat meer volwassenen last hebben van dit probleem en daar ook graag meer over lezen.

Onbegrip

Heimwee komt dus niet alleen bij kinderen voor als je dat zou denken. Ik voel mij vaak niet begrepen. Mensen denken dat ik claim, niet alleen kan zijn en mij aanstel. Ik kan prima alleen zijn want mijn man is ook met regelmaat ’s avonds of ’s nachts aan het werk. En ik heb ook geen heimwee als ik samen met mijn gezin ergens ben. Heimwee naar huis heb ik niet. Maar als ik alleen op pad ben, manlief gaat een paar dagen weg of de kinderen gaan uit logeren dan voel ik mij alsof een deel van mij is weggerukt. En hoe groter de afstand, hoe meer pijn ik ervaar.

Ziekteverschijnselen en paniek

Op Google ben ik gaan zoeken op ‘heimwee bij volwassenen‘. Er is veel over te vinden maar aan de andere kant ook weinig. Het zijn veelal dezelfde tips en teksten. Maar ik heb geen heimwee naar huis, op dit moment kamp ik met het soort heimwee dat mijn man een paar dagen weggaat en ik die 5 dagen (eigenlijk zie ik hem maar 4 dagen niet) niet kan overzien. Ik heb al een week last van huilbuien, paniekaanvallen, zweten, slecht slapen, hoofdpijn, buikpijn, lusteloos en ik ben in een paar dagen 4 kilo afgevallen. Ik denk dat de ergste dingen gebeuren, hij zijn been breekt, in een lawine terecht komt of een ongeluk krijgt.

Ik ben mij al een week aan het voorbereiden op ‘het afscheid’ een hoe meer de datum nadert hoe meer ik in ‘paniek’ raak. Hoe kom ik deze week door? Ik maak het niet groter dan het is, al lijkt dat zo, maar voor mij voelt het ook echt zo. Het voelt voor mij heel groot en het is voor mij heel zwaar. Ik kan hem prima laten gaan maar ik kan niet overzien hoe ik die paar dagen door ga komen.

Van jongs af aan

Dit probleem komt niet zomaar even om de hoek kijken. Ik heb dit al van jongs af aan. Ik kan mij herinneren dat ik ging logeren bij mijn oom en tante en moest overgeven van de heimwee. Ik voelde mij ellendig van mijn kruin tot mijn tenen. Schoolkamp was ook een drama. Ik weet nog dat ik mijn moeder opbelde en vroeg mij te komen halen. Toen ik verkering kreeg werd het beter maar als mijn man toen weg moest naar huis voelde ik mij weer enorm ellendig, alleen en diep verdrietig. Niet altijd maar wel op dagen dat ik veel te doen had of ik emotioneel niet zo stabiel was.

Doen alsof het er niet is

Als je last hebt van heimwee voel je je zo ellendig dat het leven niet leuk is en je overal beren op de weg ziet. Zo snel als een week normaal gaat, zo langzaam gaat een week nu. Tips als ‘probeer leuke dingen te doen en afleiding te zoeken’ gaan niet op. Als iemand heimwee heeft wil je dat niet horen. De dagen duren eindeloos voor je gevoel en je kunt je nergens toe zetten. Ik kan alleen maar denken aan dingen die komen gaan en gepland zijn en aan de volgende week wanneer deze week geweest is. Ik praat het liefst niet over activiteiten die deze week plaatsvinden want voor mijn gevoel bestaat die week dan niet en zal hij snel voorbij zijn.

Heimwee is iets wat je niet kunt relativeren. Je kunt niet denken ‘ach het zijn maar 4 dagen’. Mijn gevoel zegt dat het eindeloos is. Niet te overzien!

Moeder zijn en heimwee hebben

Heimwee komt in aanvallen. Als ik ’s morgens wakker word ben ik diep verdrietig en weet ik niet hoe ik de dag door moet komen. Maar als ik eenmaal op gang ben gaat het redelijk. Tot ik weer even stil zit en daar is het weer… vanuit het niets! Nu ben ik moeder van drie kinderen dus ik moet in de benen komen. Ik moet mijn bed uit. Ik moet eten maken. Ik moet ze naar school brengen. Ze moeten naar sport, zwemles en muziekles. Maar dat biedt niet de afleiding waardoor heimwee beter zal worden helaas. Alles voelt beladen en zie ik enorm tegenop. En het vervelende is… mijn kinderen voelen het ook dat mama niet zichzelf is.

Wat helpt?

En ik vind het heel moeilijk om ermee om te gaan. De ene minuut kan ik de wereld aan maar een volgende minuut kan ik intens verdrietig zijn en totaal in paniek. En wat helpt nu echt? Eigenlijk niks!

Ik laat het over mij heen komen en bekijk het per dag. Het is goed om het gevoel te erkennen. Ik probeer wel zoveel mogelijk afleiding te zoeken en het normale leven door te laten gaan. Ik kijk naar ‘domme’ programma’s zonder emoties en het nieuws negeer ik. Maar als de heimwee mij overvalt geef ik eraan toe, huil ik uit en eigenlijk lucht dat ook weer op. Ik heb, in tegenstelling tot misschien andere stellen, dan juist wel veel contact met mijn man. Die helpt mij weer normaal na te denken en stelt mij gerust. Verder wil ik erg op mijzelf zijn en als de dagen bijna om zijn zoek ik juist weer meer contact en komt de zin van het leven terug.

Zoals je misschien nu begrijpt: advies is meestal nutteloos (hoe lief het ook is) en heimwee bij volwassenen is een serieus iets wat voor mensen die het niet hebben weer moeilijk te begrijpen is. Zeg niet tegen iemand met heimwee ‘wees sterk, geniet en het komt goed’ want dat is niet waar het om gaat. Het gaat er niet om dat je iemand niet kunt loslaten, je geliefde niks gunt, je aanstelt als een klein kind of sterk moet zijn. Je kan dit juist wel maar het gaat recht tegen je eigen gevoelens in. Als buitenstaander is het het beste als je luistert (keer op keer), begrip toont, niet boos wordt en het bespreekbaar maakt.

Volgende week op deze dag is alles weer voorbij en kan ik de wereld weer aan

En na die paar dagen? Dan is de heimwee als sneeuw voor de zon verdwenen en ben ik zo ontzettend blij dat het achter de rug is en hij weer veilig thuis is. Dan kan ik het leven weer aan. Maar ik ben wel uitgeput, intens moe en kilo’s lichter. En dan denk ik: het viel best mee… Of eigenlijk op dat moment niet maar achteraf wel. Het zijn maar 4 dagen en 5 nachten…

Ik hoop dat ik met deze blog meer begrip creëer, buitenstaanders van advies kan voorzien en een lichtpuntje kan zijn voor lotgenoten.

Merel van De Groene Meisjes schreef ook een heel raak stuk over heimwee

Linda Bosscher

Founder Love2BeMama, Social Influencer & blogger, 31 jaar, getrouwd en moeder van 3 kids.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.