Dit is wat abortusklinieken liever verzwijgen

Wat abortusklinieken verzwijgen

Het is maar een klompje cellen of het voelt er helemaal niks van. Dat krijgen vrouwen te horen die een abortus laten plegen. Een klompje cellen. Ja, natuurlijk, in veel gevallen al met armpjes en beentjes. Een kloppend hartje. Dat ‘vergeten’ de abortus specialisten er vaak bij te vertellen. Het is leven. Een mensenleven. Een heel nieuw buikje dat groeit binnen een buik. Baas in eigen buik? Niet voor dat buikje.

Lees ook: Mam, ben ik geaborteerd?

Vanaf 6 weken klopt er een hartje. Vanaf 12 weken ziet het kindje eruit als een echt klein minimensje, met alles erop en eraan. Het kan zelfs al een duimpje in de mond stoppen. Mensen wiens kindje veel te vroeg kwam, kunnen het alleen maar beamen. Wat lijkt het mij verschrikkelijk. Geen woorden voor. Wanneer je zoiets moet meemaken. Ook wanneer je kindje niet levensvatbaar blijkt, wegens ernstige afwijking(en). De keuze waar je dan voor geplaatst wordt, lijkt mij onmenselijk. Zeker als het zo gewenst is. Daarom dan ook heel veel sterkte aan alle mama’s en papa’s die ooit voor die keuze stonden of een zo gewenst kindje verloren! Dit is niet voor jullie!

Dit is voor alle vrouwen die een abortus overwegen, omdat het niet uitkomt. Omdat ze op vakantie willen. Of omdat het kindje een klompvoetje heeft of een hazenlip. Een abortus pleeg je niet zomaar, lees ik veel op fora. Vraag ik me af hoe het dan kan dat er in Nederland 30.000+ abortussen per jaar gepleegd worden? Je gaat mij niet vertellen dat dit allemaal schrijnende gevallen zijn.

Abortus, want geen centen?

Het grootste gedeelte van de abortussen in Nederland wordt gepleegd om sociaal-economische redenen. Dus, niet omdat een vrouw in levensgevaar verkeert als gevolg van haar zwangerschap. Niet omdat een vrouw verkracht is (1%). Of niet omdat de baby geen overlevingskans heeft, maar omdat er bijvoorbeeld te weinig financiën zijn, de vrouw geen kinderwens heeft, of juist omdat het gezin al compleet is.

Risico vroeggeboorte

Compleet gezonde kindjes worden er vaak, ook in een later stadium in de zwangerschap weggehaald. Hoe ze dat doen? Tot 7 of 9 weken overtijd kan het nog met de abortuspil. Daarna is het met curettage. Wist je dat een curretage best een groot risico met zich mee brengt? Een van de risico’s is dat je kindje veel te vroeg ter wereld komt bij een volgende, wel gewenste zwangerschap. Zelf heb ik een curretage moeten ondergaan, na een gemiste abortus, ofwel stille miskraam. Had ik dat geweten, dan weet ik niet of ik niet langer had gewacht op het spontaan op gang komen van de miskraam. Nu leverde het in mijn geval geen problemen op voor de zwangerschap daarna, maar het zal je maar gebeuren! Een prematuur zorgenkindje. Het is niet niks!

Abortus methoden

Over abortus methoden gesproken. Zoek het maar eens op. Het staat meestal nooit goed omschreven op de website van de abortus kliniek. Zelf zullen artsen ook nooit met een duidelijke omschrijving komen, want doen ze dat wel, dan kan ik mij voorstellen dat dit afschrikwekkend is.

6 tot 14 weken Zuigcurretage = Nadat de cervix opengerekt is, brengt de arts een harde plastic buis in de baarmoeder en verbindt deze met een zuigmachine. De zuiging trekt het lichaam van de foetus uit de baarmoeder. De arts kan ook een speciaal lepelvormig mes of curette gebruiken om de foetus en foetale delen uit de baarmoeder te schrapen.

Vanaf 13 weken Prostaglandine = Bij een prostaglandinebehandeling die doorgaans bij een zwangerschapsduur van meer dan 13 weken wordt toegepast, maakt de arts het vruchtvlies stuk, zodat het vruchtwater wegloopt en de vrucht in de baarmoeder sterft. De vrouw krijgt vervolgens weeënopwekkende prostaglandinen ingespoten waardoor ze na 6 tot 12 uur een niet meer in leven zijnde foetus baart

13 – 24 weken Dilatatie en evacuatie = De arts trekt met een instrument de foetus gedeeltelijk uit de baarmoeder, de voeten eerst. Vervolgens wordt via een incisie in de schedelbasis de schedelinhoud van de foetus verwijderd waardoor de dood intreedt. Deze methode wordt niet toegepast in ziekenhuizen, maar blijkbaar is het wel praktijk in abortusklinieken. De verpleegkundige moet uiteindelijk de verschillende delen van het kindje bij elkaar leggen om te controleren of er niks is achtergebleven. Dat is wat je nergens terug leest!

Ben je na het bekijken van dit filmpje nog steeds pro-abortus?

De gevolgen

Lichamelijk is er dus het risico op vroeggeboorte bij een volgende zwangerschap. Ook is er een kleine kans aanwezig dat zwanger worden daarna helemaal niet meer lukt. Geestelijk is het allemaal het zwaarst. Het schijnt dat stellen die ‘samen’ (over het algemeen wil de een het meer dan de ander) kozen voor abortus, later uit elkaar gaan. Niet zo gek, want ze vernietigen immers een heel essentieel deel van zichzelf en van hen samen, en daarmee slaan ze een enorme deuk in de relatie. Schuldgevoelens, depressies. Het speelt allemaal mee. Verschrikkelijk.

Als je moet leren leven met een abortus, kan ik je niet anders dan sterkte toewensen… Ik hoop dat je vergeving vindt. Hetzij bij God of bij jezelf, want leven met een dergelijk schuldgevoel, waar veel vrouwen mee worstelen na een abortus, dat wens je niemand toe.

Alternatieven

Weet jij wat de alternatieven zijn voor abortus? Slechts een paar websites met informatie over abortus, geven aan dat er ook alternatieven zijn. Vaak lijkt het alsof er geen enkele andere uitweg is, terwijl er best alternatieven zijn! Weten hoe of wat?

Lees mijn blog: 5 x de alternatieven voor abortus.

Hand of Hope

Last but not least wil ik je deze foto meegeven. Ik vind het een prachtige foto. Hand of Hope. Zo wordt het plaatje ook wel genoemd dat al lange tijd op internet circuleert. Dit kindje is 21 weken, en ondergaat hier een Spinada Bifida operatie door de befaamde dokter Joseph Bruner. Met succes. Samuel Alexander Armas kwam gezond ter wereld in het najaar van 1999. Toch niet voor te stellen dat abortus in Nederland tot 24 weken mogelijk is!

Handofhope2
Geen kindje? Dit is wel degelijk een mensenhandje!
Sjoukje Dijkstra

Nuchter, sociaal, christelijk bewogen. Zomaar een paar woorden die op mij van toepassing zijn. Na 4 zwangerschappen mama van 2. Genietend van het leven. Genietend van mijn gezin. Hoewel, soms ook even niet… ;) Timmert hard aan de weg als freelance tekstschrijver, journalist en social media specialist.

86 reacties
  1. Ik heb een abortus laten plegen met 7weken zwangerschap. Dit omdat ik 6maanden van te voren een kindje had gekregen en mijn lichaam zo’n aanslag had gehad van mijn 2de zwangerschap. Mijn lichaam kon het niet aan en kans op miskraam of vroeggeboorte was groot. Ik mis mijn kleine engeltje nog elke dag . Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk is dit voor een vrouw mega zwaar

    1. ik las dit en de tranen vallen letterlijk over mijn wangen! ik heb het zelfdr gehad alleen na de 2de zwangerschap 6 weken later bingo en ik had al 2 jongens in 18 maanden gehad! mijn huisarts vond dit geen goed idee ivb lichamelijke klachten! Ik heb het gedaan maar nog steeds voel ik mij een zeer zeer slecht mens!

      1. Heel veel sterkte. Je bent geen slecht mens. Als het lichamelijk een te grote aanslag is, dan gaat de gezondheid van de mama gewoon voor. Zonder mama toch ook geen kindje. Hoe triest dat ook mag zijn. Nogmaals sterkte en knufl.

      2. je bent geen slecht mens!!! Jijzelf en de kinderen die je al hebt gaan voor. Je hebt gedaan wat jou verteld is dat beter is. Vergeef jezelf, en geniet van je gezin! Dikke knuffel

    2. Ik bleek ook 6 maanden na de geboorte van mijn zoon opnieuw zwanger.
      ‘k was letterlijk in shock en dacht ook (héél kort) na over een eventueel abortus.
      Maar kvond het een heel egoïstische beslissing. Want we hadden de financiën, de job, het huis, … .
      Dat het kind niet paste in ons “perfecte leventje”, en dat ik het daarom de kans op leven ging ontnemen … dat vond ik een brug te ver. Ik vond abortus een walgelijke gedachte.

      Trouwens … mijn gynaecoloog vertelde me dat er totaaal geen probleem was met 2 zwangerschappen kort op elkaar. Integendeel.

      Momenteel ben ik mama van twee kindjes die amper 14 maanden schelen. En ik vind het héérlijk.

      1. Tussen mijn 3e en 4e kindje zitten maar 12 maanden. Het was wel even een schok in het begin. Maar al snel was er het besef dat dit kindje niet om het leven had gevraagd en ben ik er oprecht net zo blij mee geweest als met de andere 3.
        Een heel drukke tijd volgde met 4 kinderen binnen 6 jaar. Maar ik heb er nooit spijt van gehad .
        Abortus zou dan ook nooit een optie zijn geweest.
        Ik ben dankbaar en blij met alle 4 !

      2. Lieve mensen, blijf alsjeblieft nuchter over abortus, ook in het geval van een verkrachting. Een meisje of vrouw die zwanger is na een verkrachting heeft een trauma. Een abortus lost misschien het kindje op, maar het leed van de verkrachting blijft! Abortus helpt daar niet aan, maar zorgt wel voor een trauma erbij. Na alle akelige beelden wil ik jullie aanmoedigen een roman te lezen hierover. Toevallig ben ik die nu aan het lezen. ‘Kind van verzoening’ door Francine Rivers. Sterkte allemaal.

  2. Ik vind dat jij niet het recht hebt abortus zo te benadelen! Omdat je zogenaamd medeleven toont met de vrouwen die dit doen, omdat je dit niemand toewenst, wil je deze vrouwen wel een mes in de rug steken. Tienermoeders, vrouwen die door hun pil zwanger worden van iemand waarmee ze geen relatie hebben en het financieel nooit aankunnen laat staan mentaal.. Hoe denk je dat die kinderen terechtkomen? Ieder heeft zijn mening hierover en geen voorbehoedsmiddelen gebruiken en dan toch abortus laten plegen omdat het niet uitkomt.. A la. Maar er zijn een berg aan redenen! Vergeet dat niet! En jij hebt daar niet over te oordelen noch minachtend over te praten. Ik vraag me af wat jij had gedaan als jij bijvoorbeeld op je 18e zwanger was geworden van je ‘vriendje’ terwijl je 3 maanden ‘verkering’ had. Uit verschillende ooghoeken iets bekijken, doe dat aub eens voordat je nog zoiets op internet knalt!

    1. Misschien wat kort door de bocht maar als wij onze kinderen blijven voorhouden dat het normaal is om met je 18e met drie maand ‘verkering’ sex te hebben dan is er denk ik iets mis met onze moraal.
      Als je kinderen volwassen daden laat doen, zul je ook in moeten staan voor de volwassen gevolgen.

      1. Dit was het eerste wat bij mij naar boven kwam. De vrije sex is te veel gemeengoed geworden en verlaagd naar dierlijke normen.

      2. Ik ben het hier helemaal mee eens. Ik zelf heb ooit een abortus laten doen, omdat ik bedreigd werd door de biologische vader ( blijkbaar wilde hij toch maar geen kind, want eerst wilde hij graag voor een kind gaan, maar toen ik eenmaal zwanger was, draaide hij ineens 180 graden en werd duidelijk dat hij ineens zware psychiatrische klachten had weten te verbergen die plots verschenen. Dit was zo schokkend voor mij, dat ik mensen voortaan eerst lang moet leren kennen wil ik ze gaan vertrouwen ). Eigenlijk wilde ik het embryo houden ( want wie ben ik om te bepalen wie wel of niet mag leven ?! Dan had ik het maar veilig moeten doen, maar seks is altijd, ongeacht met voorbehoedsmiddelen of niet, een kans om zwanger te raken ). Mijn moeder, mijn huisarts en een hulpverleenster probeerde mij te overtuigen waarom ik beter abortus zou moeten doen. Dus met hun overtuigingen had ik het uiteindelijk gedaan. Eenmaal in de kliniek werd ik nieuwsgierig naar de echo ( het embryo was inmiddels 11 weken bijna omdat ik minimaal 3 weken nodig had om die beslissing uiteindelijk te maken. Maar ik mocht de echo niet zien, maar mijn moeder die naast mij zat zag de echo wel. Ik vroeg aan mijn moeder wat ze zag. Maar ze zei dat het niet uitmaakte en dat ik door moest zetten, want anders zou ik en het kind die eruit zou kunnen groeien altijd op een gevaarlijke manier last hebben van de biologische vader oftewel een psychopaat. Echter de blik van mijn moeder was heel treurig, ze leek met moeite afscheid te moeten nemen van een kleinkind die ze niet mag meemaken. De zuigcurretage was pijnlijk en vreemd ( omdat het doel een leegheid oplevert i.p.v. iets moois ). En toen gebeurde er iets….net toen ik dacht dat het best mee viel…zag ik tussen de twee gordijnen dat de twee artsen in de transparante kan met scherpe voorwerpen erin zaten te porren en te prikken…ik dacht…NEE TOCH ! HET LEEFT TOCH NIET MEER ?! Ik vroeg bevestiging, maar wat de arts eerst beweerde vóór de abortus ( dat het embryo meteen overlijd door de zuigkracht van de behandeling ) kon ze ineens niet meer beantwoorden. Ik had het gevoel dat ik mee had gedaan om dit mooie wezentje te vermoorden. Ik voelde me slecht en heel schuldig ! Ik ben erachter gekomen dat ik niet tegen een abortus ben van een net ingenesteld vruchtje, maar wel tegen een abortus van een wezentje met hoofdje, hartje dat klopt, beentjes, armpjes en handjes. En als ik de abortus niet had gedaan, dan had ik inderdaad een hoop problemen erbij gehad, maar dat is de wereld waar seks/geslachtsgemeenschap deel van uit maakt ( voortplanting )…van die volwassen wereld, waar je leert om verantwoordelijkheid te dragen voor jezelf en voor je nageslacht ( wenselijk of niet ). En mijn moeder is zelf ooit verkracht en heeft toen ons halfzusje voor adoptie laten afstaan. En dat halfzusje was inderdaad later niet blij mee dat ze niet bij ons was opgegroeid. Maar ze heeft nu contact met ons en ze heeft zelf nu een prachtig gezin en leven omdat ze goede adoptieouders heeft. Als je inderdaad abortus van een piepklein mensje met een kloppend hartje ( dus geen vruchtje ) nog steeds als de eerste keuze ziet en dat ook nog zonder schuldgevoel nadat je een abortus hebt gehad….dan vraag ik me af of jij je als mens wel staat bent om lief te hebben of een ander zijn/haar recht op leven gunt of dat je als een robot “denkt “. Zolang je de voorbehoedsmiddelen gebruikt heb je het heft in handen, maar zodra door welke reden dan ook je toch zwanger raakt en er groeit een klein wezentje in je buik, realiseer dan dat jij verantwoordelijk bent voor dat wezentje en dat je het beschermt zo goed mogelijk en als je er zelf niet voor kunt zorgen…de verantwoordelijkheid neemt om te zorgen dat het alsnog ergens anders zijn of haar recht op leven voort kan zetten bij ouders die bijvoorbeeld geen kinderen kunnen krijgen, maar die dolgraag willen adopteren ( ik zeg trouwens niet dat elke adoptieouder geschikt is…maar dat is ook niet elke biologische opvoeder per definitie..). Want laten we wel eerlijk zijn….als een tiener bij een abortuskliniek terecht kan komen, dan kan dat ook bij een hulpverlener die deze tiener kan helpen om betere keuzes te laten maken. Ik heb spijt van de abortus, alleen ik wist het toen nog niet omdat ik jong en naïef was. Nu als volwassene had ik graag een andere keuze willen maken. En had ik gewild dat de vrouwelijke arts, de hulpverleenster en mijn moeder mij ook nog andere keuzeadviezen had voorgelegd. Want ze dachten alleen in problemen en maar één oplossing, terwijl het leven altijd vol problemen en uitdagingen zit en er ook heel veel andere oplossingen zijn.

    2. Het kan je overkomen als heel jong bent en verliefd. Als je de pil gebruikt maar je huisarts en apotheker vergeten te melden dat die pil niet werkt als je antibiotica gebruikt.
      Gemanipuleerd wordt om seks te hebben met een oudere knul die drugs gebruikt.
      Dan is dit idd een mes in je rug. Veel vrouwen kunnen daardoor in een depressie komen of een schuldgevoel waar ze geen raad mee weten.
      De gruwelen die worden beschreven en getoond zijn vreselijk.
      Die grote dikke vette wijsvinger waar dat bijna altijd mee gepaard gaat is zo onchristelijk zo onmenselijk.
      Maar de dames hebben zelf nooit voor die afschuwelijke keus hoeven staan.
      Abortus klinieken kwamen er toen ik nog jong was. En omdat de meisjes die ongewild zwanger werden niet meer naar een engeltjesmaker hoefden. Met als gevolg overlijden van de moeder of een kindje dat toch geboren werd met een ernstige handicap. Of meisjes en vrouwen voor altijd onvruchtbaar werden daardoor.
      Ben zelf Christen en ik ben niet voor abortus maar om het op deze manier af te serveren en te beoordelen vind ik niet kunnen.

      1. Ik vind eigenlijk de manier waarop een kind geaborteerd word onchristelijk en zeker onmenselijk. Geen grote dikke wijsvinger hier overigens, maar een artikel waarin benoemd wordt waar het om gaat. Overigens, geloof ik niet dat abortus afgeschaft kan worden, want dan krijg je idaad weer die ‘engeltjesmakers’, zoals je ze hier noemt. Daar willen we niet naar terug. Maar restricties aan abortus, en abortus tot een bepaalde termijn? Dat is volgens mij niet eens veel gevraagd.

    3. Dus jij gaat ervan uit dat het niet bedreigde leven van de moeder (die het risico neemt van het niet adequaat werken van de pil, wat ze kan lezen in de bijsluiter, en wel kiest voor geslachtsgemeenschap) voorgaat op dat van een (ongeboren) kind?

    4. Iedereen mag zijn of haar mening hebben. Jij dus ook. Mijn mening is dat je op je 18e als je 3 maanden verkering hebt, moet zorgen dat je niet zwanger wordt! En als ik dan nog een mening mag geven, denk ik ook dat wanneer de mensen zich houden aan de regels van God, er geen 38000 abortussen in Nederland zouden zijn!

      1. Helemaal mee eens. En als we op andere vlakken in ons leven fouten maken moeten we daar ook zelf de verantwoordelijkheid voor nemen en hier laten we een hulpeloos wezentje voor onze fouten boeten. Ben zelf op mn negentiende zwanger geworden na relatie van 5mnd. Nam de verantwoordelijkheid, heb binnen 5 jaar 4 Kids gekregen en een nakomertje 3 jaar later. Echt soms heel moeilijk geweest met special needs Kids. Nu 22 jaar later is mn oudste mn beste vriendin en moet ik er niet aan denken dat ik voor een abortus had gekozen!

    5. Sommige houden het dan alsnog.. als je seks hebt weet je ook wat daar van kan komen.. leren leven met de gevolgen en anders zijn er zoals ze zegt ook genoeg andere mogelijkheden 🙂

    6. Waar is de verantwoordelijkheid gebleven? Als je geen relatie met iemand hebt ga je toch ook niet met die persoon naar bed? En een tiener die wel sex wil maar niet zorgt voor bescherming is net zo. Door fouten van volwassenen worden er zoveel kindertjes geaboteerd. Laat iedereen eerst goed nadenken wat voor gevolgen iets heeft.

    7. Je hoeft het niet te lezen, je hoeft de video niet te kijken, er staat duidelijk dat het is om mensen die een abortus overwegen nog eens na te laten denken over wat ze aan het doen zijn. Tienermoeders kunnen hun kind ook opgeven voor adoptie, of hulp krijgen bij het opvoeden en groot brengen van hun kindje. Abortus is veel te sociaal geaccepteerd, en het is goed dat daar wat aan gebeurd. Niet om een vermanend vingertje op te steken naar vrouwen die voor een abortus kozen, maar om toekomstige abortussen te voorkomen

      1. Weet je hoeveel mensen er een hechtingsproblematiek, depressie en of andere psychiatrische stoornis overhouden aan adoptie? Er wordt door veel mensen zo makkelijk over gedaan, maar met de wetenschap leven dat je niet gewenst was/bent….soms is abortus de enige ‘juiste’ optie voor mensen.

        De meeste vrouwen die een abortus plegen, doen dit met veel pijn en moeite. En denken daar goed over na. Wie ben jij (auteur) om hier zo over te oordelen. Ga eens gewoon het gesprek aan of schrijf een tekst met minder oordelen.

    8. Met elkaar naar bed gaan vind een heel volwassen iets. Liefde en seksualiteit worden zo losgekoppeld van elkaar dat daar verdrietige dingen door gebeuren. ik kan niet oordelen over iemand anders leven en dat wil ik ook niet, maar het is wel belangrijk kinderen te leren dat bv seks in een relatie belangrijk is maar niet het belangrijkste. Belangrijker is dat je goed met elkaar kunt praten,emoties kunt delen. En als ik bv. op mijn 18e zwanger was geworden had ik daar de consequenties van moeten dragen. Abortus is een korte termijn oplossing. je kunt het niet meer terugdraaien. Ik heb geen ervaring gelukkig maar ik kan me voorstellen( ook van verhalen uit de omgeving) dat het altijd wel ergens blijf ‘knagen’. Als je het filmpje hebt bekeken zie je wat er gebeurt. Dat lijkt me toch echt niet o.k. Elk mens(je) heeft recht om te leven. Daar mogen wij als mensen niet aankomen.

  3. Heel gevoelig onderwerp dit. Gelukkig heb ik er niet mee te maken gehad en denk ook niet dat ik het zou kunnen. Maar waarom zijn vrouwen altijd zo hard voor elkaar. Is het echt zo moeilijk om een ander in haar waarde te laten? Wie weet wat er door die vrouwen is heen gegaan? Daar moet een ander niet over (willen) oordelen. Ken je Stichting Het Vergeten Kind? Het is namelijk niet voor elk kindje een goed idee om geboren te worden. Nogmaals, abortus is iets heel gevoeligs en een ernstig onderwerp waar je niet lichtzinnig over moet denken. Maar een leven lang verwaarloosd, van tehuis naar pleeggezin naar…. Dat is soms misschien nog wel veel erger. Laten we allemaal eens nadenken voordat we onze mening de wereld in slingeren! Heb respect voor elkaar…

    1. Dat heb je echt heel mooi verwoord! En ik ben het 100% met je eens. Ieder heeft z’n eigen beweegredenen en daar heeft een ander niet over te oordelen. Een mening hebben mag natuurlijk altijd =)

    2. In mijn optiek slinger je een kind niet de wereld in als je bevalt, maar kun je eindelijk het kind in je armen nemen waar je al 9 maanden verantwoordelijk bent. Wat is dat toch met het niet nemen van je verantwoordelijkheid als je zwanger wordt? Als weldenkend mens weet je dat je, ondanks maatregelen, zwanger kunt worden door geslachtsgemeenschap. En als je dat als tiener niet weet dan ligt de verantwoordelijkheid bij de opvoeders van de tiener. Ik weet dat dit oneerlijk lijkt, maar dit gebeurd in het leven. Als je kind schade veroorzaakt op de één of andere manier dan moet je dat toch ook betalen? En moet een kind dat geen enkele inbreng heeft gehad in zijn ontstaan daarvoor dan bij voorbaat al alle kansen ontnomen worden?

      1. Helemaal eens. Je slingert echt niks. Als je eenmaal moeder bent, is dat het! Je kind maakt jou tot een moeder. Dat is zo’n sterk oer-gevoel. In principe gaat abortus daarmee ook in tegen alle overlevingsinstincten van de mens. Het is absoluut onnatuurlijk. Dat kun je niet anders zeggen. Wij zijn ervoor gemaakt om te leven, te overleven. Dank je wel Ri voor je mooie bewoording! Beter had ik het eigenlijk niet kunnen zeggen!

  4. Abortus pleeg je niet. Plegen heeft betrekking op een strafbaar feit. En dat is het niet. En inderdaad is er van alles tegen je stellingen in te brengen. Veroordelen is gemakkelijk als je zelf nog nooit dergelijke dilemma’s hebt meegemaakt.

    1. Abortus plegen. Zo heet dat nu eenmaal. Er wordt hier niemand veroordeeld. In mijn blog geef ik gewoon de feiten weer en mijn mening daarover. Ik vind abortus verschrikkelijk. Dat mag ik toch vinden, zonder daarmee de eerste steen te gooien?

      1. Ik zij altijd nooit abortus te willen plegen , tot ik op mijn 16e zwanger raakte door de pil heen , van mijn vriend waar ik toen 8 maanden mee samen was , ik was niet in staat een kind op te voeden , ik twijfelde tussen adoptie of abortus , maar ik wist zeker dat met adoptie ik het kind niet zou willen afgeven. Toch voor abortus gegaan.
        Inmiddels ben ik 19 , en heb ik sinds 2 maanden een nieuwe vriend , mocht ik ondanks me spiraal weer zwanger worden zou ik het zo der twijfel houden. De pijn waar je mee zit na een abortus is gewoon ondragelijkm

  5. Naar mijn idee veroordeeld Sjoukje niemand maar probeert zij alleen feiten te beschrijven die heel vaak achter gehouden worden. En inderdaad het blijft een gevoelig onderwerp! Sjoukje lijkt mij oprecht begaan met de vrouwen die geen andere keus zagen dit te moeten doen. Maar naar wat ik lees over abortus blijven de vrouwen (vaak ook mannen) achter met een enorm schuldgevoel, naar mijn idee zijn er in dit geval geen winnaars maar alleen maar verliezers!! Respecteer elkaar, ook hier op deze site!

    1. Bedankt Annette. Ik wil idaad niemand veroordelen. Wie ben ik? En je hebt het gelukkig goed uit het blogartikel gelezen. Ik ben begaan met de kinderen op de eerste plaats, maar ook zeker de moeders die zich voor een dergelijk dilemma geplaatst zien. Ik vind het naar dat er zo weinig goede informatie is. Vandaar mijn blog. Die komt voort uit oprechte betrokkenheid, zonder daarmee te willen veroordelen.

  6. Abortus ‘pleeg’ je wel degelijk. Dat het in NL geen strafbaar feit meer is, betekent niet dat het voor de Schepper van al het leven niet strafbaar is…. Ooit zal je je moeten verantwoorden voor je daad..
    Dat er hele lastige en schrijnende situaties zijn dat begrijp ik. Maar dan kan je professionele steun ontvangen en hulp krijgen. En eventueel je kindje afstaan zodat het in een adoptiegezin terecht komt en wel alle liefde krijgt.
    Wij kunnen toch niet een hulpeloos kindje vermoorden? Het recht op een leven wegnemen? Want dat is het…moord.
    En zoals je leest hebben de meeste moeders er hun hele leven lang last van dat ze een leventje hebben beëindigd. Dat zegt genoeg… Het geweten speelt op en dan wéét je gewoon dat je wel iets ‘strafbaars’ hebt gedaan. Want wanneer hebben we last van ons geweten? Juist ja, als je iets hebt gedaan wat niet door de beugel kan.
    Ik veroordeel niemand, het is niet aan mij om te oordelen, dat doet God onze Maker wel als we op een dag voor Hem verschijnen. Maar zo denk ik erover..

    1. We hebben last van ons geweten als we iets verkeerd doen, maar ook als we veroordeeld worden. Wanneer er bijvoorbeeld een groep gelovigen staat te roepen wat voor vreselijke mensen die vrouwen zijn als ze voor zichzelf kiezen, en dat er een boze God op ze staat te wachten waar ze ‘verantwoording aan moeten afleggen’.
      Ik was op mijn 18e zwanger, en ik heb toen geen abortus gepleegd. Puur omdat ik dacht dat ik het aankon. Maar als de omstandigheden anders waren geweest, had ik het misschien wel gedaan en ik begrijp vrouwen die zo’n beslissing maken. Want als je echt denkt dat alle kindjes die worden afgestaan in een liefdevol adoptiegezin terecht komen, heb je je kop wel héél diep in het zand gestoken.

      1. Respect Eline. En nee, alleen liefdevolle adoptiegezinnen bestaan niet. Gelukkig zijn kinderen in de meeste adoptie- en pleeggezinnen wel heel erg gewenst. Maar het is hetzelfde met dat er alleen maar goede ouders zouden bestaan (ook niet). Overal heb je de rotte appels tussen.

    2. Bedankt voor je reactie. Ik ben het gedeeltelijk met je eens. Alleen de manier van uitdrukken vind ik niet altijd even handig. Om diezelfde reden probeer ik mijn argumenten tegen abortus los te zien en maken van mijn geloof. Ja ik geloof ook die dingen, maar ik geloof ook dat er vergeving is. Verder, ben ik ervan overtuigd dat – zou ik geen christen zijn – dat ik dan nog steeds zo pro-life zou zijn als nu. Zoals in een van mijn laatste comments al beschreven. Dat komt vanuit een moederhart dat bloedt voor alle ongewenste kinderen zonder stem. Alle kinderen die liefdevol ontvangen hadden moeten worden. Waardevolle geschenken. Pareltjes. Zomaar vernietigd. Zonder dat ze zich konden verweren. Was het hun keuze?

  7. Een heel gevoelig onderwerp dit. Als ik het artikel en reacties lees ben ik blij dat iedereen in Nederland kiezen wat die zelf wilt. Je mening komt wel heel sterk naar voren uit het artikel, en ook al ben ik het er niet helemaal mee eens, is het wel goed om je mening uit te spreken. Toch blijf ik het jammer vinden dat artikelen als deze vaak de felste reacties uitlokken, juist met onderwerpen als deze zou het goed zijn om er open en zonder meteen beledigd te zijn over te kunnen praten.

    1. Eens. En goed dat abortus overigens gewoon kan, want ik blijf ook zeggen: anders wordt het een kwestie van illegale abortussen en daarmee ook heel veel doden. Dat willen we absoluut niet. Dat dit in het illegale circuit verdwijnt. Wel pleit ik voor restricties. Vooral wat de abortus termijn aangaat. En daarnaast een betere informatievoorziening, onafhankelijk en buiten de abortuskliniek om door bijvoorbeeld de huisarts of de gynaecoloog.

  8. Pff heftig artikel.

    Toen ik 6 maanden na de geboorte van Jules opnieuw zwanger bleek, schoot het ook door mijn gedachten.
    “Ik wou wel een tweede … ma niet zo kort op één.” Het feit dat we over enkele maanden spraken of dit kindje welkom was… Het deed me inzien hoe egoïstisch mijn reactie was. Mijn dochter was ongepland, maar oh zo welkom :). ‘T is een prachtmeisje!

    Een ongeplande zwangerschap kan inderdaad als een shock ervaren worden. En er zijn situaties waarbij een abortus een terechte overweging is (ik denk hier dan aan ernstige mentale beperkingen of een zwangerschap na verkrachting), maar wat dan met de (tiener)ouders die het kind amper kunnen onderhouden (ik denk hierbij aan de fel besproken aflevering van 4 handen op 1 buik, waarbij de moeder rookt en drinkt, beide zonder werk, geen benul hebben van een ‘goede’ opvoeding, …)

  9. Ik heb op mijn 16e een abortus laten plegen. Ik was én aan de pil was én het condoom was gescheurd. Dat ik nog op de middelbare school zat was mijn “excuus”. Nee het kwam me inderdaad niet uit en was er allesbehalve klaar voor. Maakt mij dat een slechter mens omdat ik voor mezelf en liever eerst even voor een stabiele toekomst kies dan voor de zorg van een baby die ik niet aankon. Daarnaast een familie hebben die me hierom zelfs een schande vond dat ik op zo’n jonge leeftijd zwanger ben geraakt. Het is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ben er jaren depressief van geweest. Er was niemand die me hierdoorheen heeft geholpen. Iedereen vond het nodig er wat van te vinden en zeggen. Moest zelfs van school wisselen. Ik was op mezelf aangewezen. Ja, het is vreselijk, traumatisch en heel verdrietig om mee te moeten maken, maar excuse me for doing what I believed and still believe was best at that time and situation.

    1. Respect voor jou dat je dit wilt delen. Er zou veel meer openheid moeten zijn over abortus en de gevolgen van zo’n ingrijpende beslissing en daarmee ook betere nazorg. Het raakt me dat jij je alleen door die moeilijke tijd hebt moeten vechten. Wij mensen moeten leren niet zo hard te oordelen en juist voor elkaar te zorgen.

    2. Goed dat je het wilt delen. Naar dat je met al die schuldgevoelens geworsteld hebt. Verhalen moeten gewoon wel gedeeld kunnen worden. Wat mij betreft moet het uit die taboesfeer. Heel veel sterkte, mocht je er nog ooit mee worstelen.

  10. Ik vind persoonlijk een financieel instabiele situatie wel degelijk een gegronde reden om abortus te overwegen. Een kindje is niet alleen lief en schattig en leuk om mee te knuffelen, maar ook een grote verantwoordelijkheid, en een financiële “last”. Ik vind het soms schrijnend om te zien hoe kindjes opgroeien zonder onderdak, voldoende voeding, zonder mogelijkheden om naar school te gaan. Natuurlijk heb je hier in onze westerse landen meestal sociale hulp, maar de kinderbijslag die je krijgt is natuurlijk niet voldoende om je kind volledig mee te ondersteunen. Ook denk ik dat een kindje 9 maanden lang in je buik dragen en het dan afstaan voor adoptie heel moeilijk is! Die kinderen gaan op een zeker moment ook vragen beginnen stellen, en wat als je als ouder er spijt van hebt dat je je kindje hebt ‘weggegeven’? Dat kan ik me bijna niet voorstellen, al ken ik mensen die ervoor gekozen hebben en zich er goed bij voelen.
    Ik ben ook van mening dat abortus niet als een of ander ‘voorbehoedsmiddel’ mag gebruikt worden, maar ik denk wel dat een kindje dat, om welke reden ook, ongewenst ter wereld komt, niet altijd een goed leven tegemoet gaat. Ik ben zelf (nog) geen moeder, en ik heb dit nooit meegemaakt, dus mijn mening komt met veel ‘misschien’ en ‘als’, en zal misschien ook nog veranderen wanneer ik zelf een kinderwens krijg of wanneer ik plots ongepland zwanger zou worden.
    Of je voor abortus gaat of niet, het is volledig je eigen keuze, en ik zou er niemand voor afstraffen, al lijkt het soms hard, en kan ik begrijpen dat het andere mensen doet nadenken en soms pijnlijke herinneringen oproept.
    Thuis spreken we er ook wel eens over. Dan vragen ze me of ik nu, als student, een ongepland kindje zou houden. Ik vind dat die gesprekken meer zouden gevoerd moeten worden tussen ouders en jongeren. Al ben je voorzichtig, een ‘accidentje’ kan gebeuren, en door veel te praten en een open relatie kan je misschien onnodig drama voorkomen. Daar wil ik vooral voor pleiten. Zeker als je weet dat je kinderen een relatie hebben en misschien met seks bezig zijn. Zeggen dat ze maar moeten wachten tot het huwelijk, of de discussie vermijden, of het veroordelen omdat het in jouw ogen te snel was of met de verkeerde persoon, daar los je niets mee op. Zorg er vooral voor dat je kinderen je vertrouwen en dat ze weten dat ze met vragen bij jou terecht kunnen. Mijn ouders hebben me nooit echt gezegd wat zij een goede leeftijd vonden, of hoe lang je samen moet zijn om ermee te beginnen, maar ze zorgden er wel voor dat ik wist hoe ik moest omgaan met voorbehoedsmiddelen, dat ik me niet mocht laten dwingen, dat ik het zelf wel zou merken als het goed zat en dat ik me ook niet altijd moest laten leiden door positieve of negatieve ervaringen van een ander. Ik heb nooit spijt gehad achteraf, en ik ben vooral mijn ouders hier heel dankbaar voor. Ze weten zeker geen details over mijn seksleven, maar ze weten wel dat ik er verantwoord mee omga.

    1. Om financiële redenen zou het niet moeten zijn. We leven in een rijk land, waar bijna iedereen een dak boven het hoofd heeft, eten en ook gewoon recht kan maken op hulp van instanties. Verder heb je helemaal gelijk. Voorkomen is beter dan genezen. Dus goede voorlichting is zeker een punt. Goed dat jij er verantwoordelijk mee omgaat. Daarin kun je denk ik tot voorbeeld zijn voor heel veel anderen van jouw generatie.

  11. 40 jaar na dato heb ik nog steeds last van een gemisgevoel, een schuldgevoel en dat zal nooit veranderen helaas. Het is een weloverwogen daad die in een paniekreactie gepleegd wordt en waar je levenslang mee krijgt. Het gevoel is onbeschrijfelijk wreed en onuitwisbaar.

  12. Artsen noemen het een foetus of embryo om het voor de vrouwen makkelijker te maken om hier afstand van te doen ipv ‘dit kindje’. Want hoe je het ook went of keert het blijft een kind wat op een verschrikkelijke manier het leven wordt ontnomen. Er zijn zoveel andere manieren om je van je kind ‘ te ontdoen’, het overwegen van adoptie bijvoorbeeld, het kind aan mensen geven die niets liever willen. En voor de jongeren onder ons, wanneer je geestelijk en financieel niet voor een kind kunt zorgen dan geen sex, heel simpel! Maar ja het hebben van sex is tegenwoordig net zo normaal als het bestellen van een colaatje aan de bar, met alle gevolgen van dien.
    Ik wens een ieder veel wijsheid toe!

  13. Een kind laten doden is een kind laten doden toch? Meer kun je daar niet van maken. Minder ook niet. Wat een ellende. En de redenen? Net zo ellendig.
    Confronterend.
    Mijn zus heeft na een voldragen zwangerschap haar dochtertje levenloos gebaart. Helemaal gezond en zo prachtig. Maar stil. Dat verdriet. Zo ontzettend diep. Ik was erbij toen ze moest gaan bevallen. Toen haar man binnenkwam met een prachtig rieten mandje waar straks haar dochtertje in zou komen. Zo zwart
    Zo zwaar. Onbeschrijfelijk. Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild op de terugreis. Daarna blijdschap. Opnieuw zwanger maar een miskraam. 10 weken. Ook zo gewenst. En dan te bedenken dat er jaarlijks 38.000 kindjes op de vuilnishoop belanden. Want dat gebeurt toch gewoon? Met allemaal legale redenen. Horen jullie wel wat jullie zeggen? Ik kan wel janken!!! En dan: oppassen met oordelen? Terwijl er geoordeeld wordt over een nieuw leven, dat dat niet welkom is? We oordelen allemaal. Dat is onze valkuil.
    Geen oordeel.
    Gewoon de feiten.
    38.000 moeders.
    Jaarlijks.
    Onomkeerbaar.
    Met een bloedend hart.
    Laten we elkaar helpen.
    Elkaar voorlichten.
    Zo kostbaar.
    Nieuw leven.

    Bedankt voor je stuk. Rottig, hard en rauw. Maar dat is wat het is. Sterkte voor hen die hier mee leven. Echt oprecht. Sterkte!! Niks anders als bij mijn zus. Een kindje wat altijd gemist wordt.

    1. Bedankt Bianca voor je open reactie. Zo hartverscheurend. Zo verdrietig. Heftig. Heel veel sterkte, want dat gemis blijft.

      Zelf put ik troost uit de gedachte dat het niet anders kan dat de hemel (waar dat ook is of wat je ook daarvan mag geloven) gevuld is met kinderen. Dat kan gewoon niet anders. Mooie kinderen. Puur. Uniek.

      Ook mijn twee kinderen die ik verloor na een miskraam. Daarvan ben ik heilig overtuigd. We zullen elkaar terugzien. Wanneer is nog de vraag. Hopelijk duurt het nog heel lang en mag ik genieten van mijn kinderen in het hier en nu. <3

  14. Ik heb een optie bedacht voor de moeders die te snel weer zwanger zijn. Misschien een beetje té confronterend, maar als je al een kindje hebt en je jouw tweede te snel vindt komen in combinatie met de eerste, dan kun je ook de eerste wegdoen (euthanasie of adoptie of iets anders) en de tweede geboren laten worden.
    Oh ja en mijn schoonmoeder kreeg een kind op haar 16e, in zeer slechte omstandigheden zoals nauwelijks morele steun, veel veroordeling, geen toekomstperspectief en geen geld. Dat kind en ik zijn al 15 jaar zeer gelukkig samen.

    1. Oei. Kijk dat is confronterend. Toen ik zelf zwanger was, kreeg ik eens zo’n abortus filmpje te zien. Nou. Verschrikkelijk. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Nachtmerries. Het zou je kind maar zijn. Ik probeer mijn kinderen dan maar dubbel zoveel liefde te geven. Ook voor alle liefde die andere (ook vergeten) kindjes zouden moeten ontvangen. Het maakt niet veel goed, maar voor mijn kinderen hopelijk een wereld van verschil. En nee, ik ben geen perfecte moeder. Alleen voor hun de beste die zij kunnen wensen. Ik denk altijd aan hun. Altijd. Met hun voor ogen (in mijn moederschoot) schrijf ik dit. Als ik me dan voor elkaar stel dat zij wreed aan hun einde hadden kunnen komen, dan wordt ik onpasselijk en verschrikkelijk verdrietig. Daarom. Daarom schrijf ik deze blog. Niet uit een religieus fanatisme. Niet uit een christelijke roeping, maar vanuit mijn moederhart.

  15. Ik denk niet dat we weer terugwillen naar onderstaande gedicht:

    Over tijd

    Ik zei dokter, zei ik, dokter,
    maar dat kan niet, zei ik, dokter,
    ‘k ben alleen wat over tijd.
    Tja, maar toch, het is een feit.

    Ik zei dokter, luister even,
    ’t komt niet zo goed gelegen.
    Zijn er dan geen middelen tegen?
    Een of ander medicijn?
    Nee, dat zou misdadig zijn.

    Ik zei dokter, zei ik, dokter,
    dokter van die éne keer?
    Dat is uitgesloten dokter.
    Tja, maar dat gebeurt wel meer.

    U moet trouwen, zei de dokter,
    heel gauw trouwen, zei de dokter,
    da’s ’t middel tegen ’t kwaad.
    Maar dat kán niet, zei ik, dokter.
    Tja, dan ben ik uitgepraat.

    ‘k Weet niet eens hoe of die heette,
    ja, z’n voornaam dat was Piet
    en hij had een blauwe pet op,
    verder kende ik hem niet.

    Ik zei dokter, zei ik, dokter,
    ’t is zo’n kleine ingreep, dokter.
    ’t Spijt me, nee en nog eens nee,
    nee daar doe ik niet aan mee.
    Zo en gaat u nu maar gauw,
    Dag juffrouw.

    Over tijd –
    twee woorden die je pas beseft
    op het moment dat het je treft.
    Over tijd –
    de angst en de verslagenheid
    en ’t zelfverwijt.
    Over tijd.

    Wat dat betekent weet een vrouw alleen.
    Dat hebben we dan met elkaar gemeen.
    Door onwetendheid,
    onervarenheid,
    over tijd.

    En daar sta je dan alleen,
    en daar sta je dan op straat,
    maar de vrouwen om je heen
    geven je gelukkig raad:

    achter op de motor rijden
    over hobbelige keien.
    Aldoor van de trap afglijden
    op je billen, tree voor tree
    honderd keren naar benee.
    Hete thee met aspirine.
    En kinine en kinine.
    Nee aluin, aluin, aluin.
    Rollebollen van het duin.
    Mosterdbaden, mosterdbaden.
    Springen van de balustrade
    Bukken, bukken, alsmaar bukken
    op je hurken en dan drukken,
    heus, dat wil nog wel eens lukken.
    Wasbenzine, wasbenzine.
    En kinine en kinine.
    Knieën buigen, knieën buigen
    en op motteballen zuigen
    en dan na de motteballen
    Van de keukentrap af vallen.
    En gaan skiën en gaan skiën.
    Je moet bidden op je knieën.
    Bidden tot de Lieve Heer,
    ook dat helpt wel eens een keer.
    Grenadine met morfine.
    En kinine en kinine.
    Lopen, rennen, vliegen, draven.
    Pak een schop en ga maar graven,
    werken op de boerderij,
    zwoegen, spitten in de klei.
    Rijen op een dorsmachine.
    En kinine en kinine.
    Nee aluin, aluin, aluin.
    In de tuin, in de tuin.
    Dansen dansen sjarleston.
    Touwtje springen in de zon.
    In een bad van honderd graden.
    Mosterdbaden, mosterdbaden.
    Maar wat je doet, het blijft een feit
    Het helpt geen sodemieter, meid.

    Ik weet ergens een adres
    in een zijstraat van de Nes
    die het met de zeepspuit doet.
    ’n Enkel keertje gaat het goed
    en ze zeggen ’t is een goeie,
    maar het blijft natuurlijk knoeien,
    meestal helpt dat ook geen pest.

    Ik weet ook nog een adres
    en dat lukt nog wel het vaakste,
    ’t is een echte engeltjesmaakster.
    Ja, toen bij m’n nichtje Lot
    hielp het, maar zij ging kapot
    en m’n moeders zuster Sjaan
    is er ook aan doodgegaan.
    Dat mens is reuzegoed
    maar je weet hoe ze het doet
    en je weet wat ze erbij haalt:
    de breinaald
    De breinaald op de keukentafel.
    De breinaald.

    Moet dat heus?
    Je hebt geen keus,
    want geen dokter die het doet,
    Dus het móét.

    Over tijd, over tijd,
    de angst en de paniek.
    Was er maar een kliniek.

    – Annie M.G. Schmidt

    1. Ik vind het gedicht mooi. Kan niet anders. Hoe bitter en realistisch de situatie ook die beschreven wordt. Annie MG Schmidt is en blijft een woordenkunstenares en een voorbeeld voor mij. Echt waar.

  16. Ik lag in het ziekenhuis om te worden geopereerd aan een afgescheurde achillespees … tegenover mij lag een meisje van hooguit 21/22 jaar (ja bewust “meisje”!), zij lag daar om inmiddels een 2e abortus te ondergaan want ook deze zwangerschap kwam niet zo goed uit, zo vertelde zij aan een vriendin aan de telefoon. Nee, ze had geen hulp nodig, ze kende inmiddels de spreekwoordelijke klappen van de zweep ….. Ik heb een verpleegster gevraagd om of mijzelf, of haar, op een andere kamer te leggen, voordat ik, met gescheurde pees en al, haar naar een andere wereld zou helpen. Ik heb letterlijk gezegd dat ik niet met zo iemand op 1 kamer wilde leggen, was boos en verdrietig tegelijk. Ik heb tegen haar geschreeuwd dat ik graag nog een kindje had gewild, maar dat ik geen kindje meer kon krijgen, dat zij respectloos omging met het leven, dat ze maar voorbehoedsmiddelen had moeten gebruiken en moest gaan gebruiken …. Commentaar van het meisje “waar bemoei jij je mee??” en “Als ik een abortus wil plegen dan doe ik dat”. Dat heb ik haar haarfijn uitgelegd … precies 2 maanden eerder was ik geopereerd en was mijn baarmoeder verwijderd omdat het helemaal fout was en ik was pas 43 …. en ik wilde nog zo graag. En zij liet zich “zomaar” aborteren, tot 2x toe! Ik heb haar wel gezegd dat ik hoopte dat zij zichzelf kon blijven aankijken in de spiegel en of zij goede begeleiding had, want dat zou ze hard nodig hebben. Dik in tranen werd ze naar een andere kamer gebracht …… Tot op de dag van vandaag hoop ik dat het goed met haar gaat en dat zij zichzelf in de spiegel kan aankijken. Want zij was degene die alleen naar het ziekenhuis kwam en alleen de abortus onderging en een vrouw tegen kwam die tegen haar schreeuwde en haar veroordeelde om haar daad …. maar dat realiseerde ik mij pas achteraf ….

    1. Heftig. Wel voorstelbaar in alle emotie. Ik zou geloof ik hetzelfde gereageerd hebben. Lief van je om het meisje alsnog het beste te gunnen, want inderdaad. Het is niet niks. Dat het haar tweede keer was, vind ik onvoorstelbaar. Abortus dient niet als voorbehoedsmiddel. Zo wordt het dan wel toegepast, en zo achteloos ook. Ergens hoop ik ook dat je haar wakker hebt geschud, waardoor ze in de toekomst behoedzamer is (geweest).

  17. Het verhaal is op feiten gebaseerd. En hoop dat het mensen zeker aan het denken zet om een andere keuze te maken dan abortus. Abortus is ook iets vreselijks.

    Ook voor vrouwen die deze keuze hebben gemaakt om abortus te laten plegen. Ik laat ieder in zijn waarde en het is ook ieder zijn eigen keuze. Welke reden ook.
    Ieder heeft zijn eigen reden…
    Deze keuze maak je niet zomaar even. Het is een moeilijke beslissing, misschien wel de moeilijkste beslissing in je leven.

    Ik kan het weten, maar heb gekozen voor mijn gezin met 2 mooie, gezonde dochters. Heb zelf een postnatale depressie gehad, nu 2 jaar later kan ik zeggen dat het goed met me gaat. En dan raak je weer zwanger…
    De wereld zakt onder je voeten vandaan…
    Veel verdriet, veel vragen… Maar uiteindelijk een verstandige keuze gemaakt en gekozen voor ons.
    Ben een gevoelige vrouw, een vrouw die aan iedereen denkt, dus dit was een zeer moeilijke beslissing voor ons.
    We hebben bewust gekozen voor 2 kinderen…
    Heb geen spijt, omdat ik nu eindelijk van mijn prinsesjes kan genieten.

  18. Ik heb het helaas ook moeten doen met veel pijn in mijn hart. Raakte zwanger doordat mijn hormoonspiraal verwijderd was (kon niet tegen de hormonen) en met volgende menstruatie zou ik koperspiraal laten plaatsen alleen kwam er geen menstruatie en bleek ik zwanger te zijn mijn vriend ( nu ex) dwong me er toe om het weg te laten halen anders zou hij mij verlaten zij hij tegen mij maar hij vertelde wel tegen iedereen dat ik zwanger was en dat hij vader werd (voor andere de mooie man spelen) heb er toen een punt achter gezet het was voor mij toen ook geen goede situatie om nog een kindje erbij te krijgen heb nu een zoon van toen net 2 en woonde toen bij mijn ouders toen ik het mijn ouders had verteld steunde ze me heel erg en zij waren er eigenlijk tegen abortus maar nog een kindje in huis werd te stressvol wegens hartklachten van beide ouders met heel veel pijn in mijn hart maakte ik een afspraak was tussen de 6 en 7 weken toen het gedaan werd heb het er nog wel moeilijk mee maar voor mij was dit de enige optie mijn zus was gelukkig mee om me te steunen het is niet niks wat je mee maakt heb er toen even een tijd echt door geen gezeten tot ik weer in contact kwam met nu me huidige vriend met veel praten heeft hij me er doorheen gesleept en getroost ben er ook echt niet trots op dat ik het heb laten doen soms nog wel spijt maar denk dat iedereen dat wel heeft heb het inmiddels wel een plekje kunnen geven

  19. Ik was zelf ook 18 toen ik zwanger werd en nog maar een paar maand samen met mn vriend, geen moment eraan gedacht om een abortus te doen, ennu inmiddels een gezonde/wel tevroeg dochtertje van bijna 6,5maand en ik geniet met volle teugen, abortus zal eigelijk nooit in me opkomen misschien ook omdat ik er op tegen ben.. Maar dat is mijn ding

  20. Precies 4 jaar geleden dwong mijn ex mij met 5 maanden zwangerschap het kind te verwijderen. HIJ had met zijn moeder (verpleegkundige) en vader (ook werkzaam in een ziekenhuis) zonder mijn toestemming en dus achter mijn rug om, een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek.
    Toen ex met zijn vader in mijn woning stond heb ik mijn familie gebeld. Die kwamen er ter plekke en hebben de abortus tegen gehouden. Ex had het toen uitgemaakt, want het was of hij, of het kind.
    Ik vond het prima, oprotten dan maar, kind gaat voor!
    (Ik had een zeer drukke leven, vast contract, huurhuis, hoge ambities e.d. en zou het prima alleen redden).
    Maargoed, 3 maanden later hangt ex met hangende pootjes op de stoep. Zijn ouders hadden hem de deur uit getrapt en hij wilde ineens vader zijn.
    Tja, oké, prima dacht ik, we kunnen het proberen.
    Geloof me het werd een ramp! Hij trapte de boel kort en klein, ik en kleine in stress. Vervolgens maar de deur uit gezet. En toen begon de echte ellende. …

    Hij startte rechtszaken, eiste omgangsregeling, kreeg omgangsregeling! (Want wet zegt dat het verplicht is! Ondanks poging tot gedwongen abortus! En daarna nog huiselijk geweld! !)
    Als ik de omgangsregeling weiger, volgt uithuisplaatsing. En dan is zijn doel alsnog bereikt, het kind is dan weg, voor altijd!

    Kortom, abortus, doe het NOOIT !!! Heb je een ex die geen kind wil tijdens de zwangerschap, dump hem en vlucht weg. Betrek hem niet bij de geboorte en zorg dat je geen contact meer met hem hebt. Voor je het weet, ben je jouw kind kwijt…voor altijd!
    Zonder hem kan je volwaardig moeder zijn en jouw kind met alle liefde en wijsheid groot brengen. Als je hem er ook maar even bij betrekt, heb je kans dat niet alleen jij, maar ook jeugdzorg en raad van Kinderbescherming jouw leven zullen zuur maken en jouw moederschap zal verzuren. Dussss…..je bent gewaarschuwd. …let him out!!!!

    Overigens, doe nooit een abortus wegens financiële reden! Een kind is niet te koop. En zelfs al val je terug op bijstandsniveau, bedenk dan dat het tijdelijk is. Als het kind na 4 jaar naar school gaat, kan je altijd nog een opleiding doen en weer fulltime aan de slag carrière maken. Je hebt dan wel een kammaraadje voor het leven erbij! Heerlijk toch?!
    Daarnaast besteden wij veel geld aan beleving, bijvoorbeeld door te zien, proeven en ervaren. Denk maar aan de dure wijn, dat sigaartje, de kermis of de musical. Geen vakantie of museum bezoekje kan op tegen de geweldige ervaringen die het moederschap met zich mee brengt. Elke dag weer. Geen enkele wetenschappelijk studie of training zal jou jouw eigen ik laten leren kennen of laten leren onderhandelen, dan een nieuwsgierige en onwetende kleine deugniet. Fantastisch toch?!

  21. Wat ontzettend knap dat je dit onderwerpt aandurfde! Zoals verwacht lees ik gelijk een hoop reacties dat ‘je niet over dit onderwerp zomaar kan oordelen’. Ik vind je niet oordelen. Ik vind je jou eerlijke mening geven over het onderwerp abortus maar hierin wel iedereen in zijn waarde latend. Knap van je! Zoals je beschrijft zijn er uiteraard omstandigheden waarop je bijna geen andere kant op kan, maar volgens mij doel je voornamelijk op de abortussen die niet altijd even goed doordacht zijn. Mijn motto is Leef en en laat leven…lijkt me ook aardig van toepassing op dit onderwerp.

  22. Ik heb 3 kinderen en ben 24 jaar, me enige dochter is 6 jaar nu. Mijn zoontje was 3 maanden toen ik weer zwanger was alleen kwam ik daar pas achter toen ik bijna 18 weken was, ik had niet de financiën en ook niet het huis maar de gedachte om me zoontje te laten aborteren is nooit in me opgekomen sterker nog ik werd niet goed van de gedachte alleen al! Tuurlijk was ik in shock en mijn verloofde ook maar dat eenmaal verwerkt hebben we hem laten komen en het is een heerlijk vrolijk mannetje van nu 10 maanden. Ze schelen een jaar en een maand, en het is zeker moeilijk geweest en soms nog steeds maar voor geen goud wil ik ze kwijt, ik ben alles behalve gelovig maar als me lichaam het niet aan zou kunnen dan had me lichaam hem zelf wel afgestoten. Wij vrouwens zijn veel sterker als dat we zelf denken, wij zijn hier voor gebouwd!

    1. Bijzonder verhaal. Ik vind ook dat je niet per se gelovig hoeft te zijn om pro-life te zijn 😉 Zeker als je zelf eenmaal moeder bent (geweest) en je het leven hebt gevoeld in je buik. Dan kun je je toch niets voorstellen bij abortus? Geniet van je gezin, powervrouw 🙂

  23. Bah wat kan ik soms walgen van die ‘kort door de bocht’ reacties. En wat heb ik respect voor de mensen die openlijk vertellen en delen dat zij dit aan levende lijve hebben ondervonden en waarom. Nee ik ben het niet altijd eens met de reden waarom er voor abortus gekozen word. Soms snap ik de reden helemaal. Maar doet het er toe wat ik hier van vind? Elke vrouw zit in een andere situatie, heeft een andere manier van denken en kan op een andere manier omgaan met een situatie als deze. Ik heb respect voor de vrouwen die ondanks ‘alles’ besluiten hun kindje te houden. Maar ik heb ook zeker respect voor de vrouwen die deze moeilijke keuze hebben moeten maken, wat hun beweegredenen ook zijn. Nog erger vind ik de argumenten die worden gegeven door de ‘gelovigen’ onder ons. Leven en laten leven? Dat recht hebben dus ook de niet gelovigen (even voor de duidelijkheid!) ik heb een zoontje van 8 maand. De liefde van mijn leven. Ik zou op dit moment geen reden weten waarom ik ooit voor deze keuze zou moeten komen te staan. Maar zou dit ooit aan de orde komen dan weet ik in elk geval zeker dat IK deze keuze moet maken, en de gevolgen er van moet ondergaan. Wel of geen abortus. Het is niet de keuze van normen en waarden, niet de keuze van het geloof, niet de keuze van 100Den meningen, niet de keuze van artikelen over dit onderwerp maar mijn keuze, en daar hoeft naar mijn mening niemand anders begrip voor te hebben dan ik zelf. Overigens wil wel zeggen dat ik dit een goed artikel vind. Er word inderdaad een hoop niet gezegd en weggelaten over dit onderwerp. Het is een zwaar onderwerp, daar horen ook de details bij die je misschien niet heel graag had willen lezen.

    1. Bedankt. En je hebt gelijk. Over dit onderwerp kun je ‘kort door de bocht’ gaan, maar eigenlijk kan dat niet. Daar is het veel te gevoelig en persoonlijk voor. Ik kan me er niks bij voorstellen. Het lijkt me verschrikkelijk, voor het kind, maar ook voor de moeder. Daarom schreef ik dit artikel, want ik vind dat iedereen goed geïnformeerd moet zijn.

  24. Tja..en dan hebben we zo de NIPT standaard voor iedereen en gaan er nog meer abortussen bijkomen..
    Zo jammer..
    En dat allemaal door achterhaalde informatie..sociale druk..
    Ach..kwestie van tijd dat ze ook kinderen met welke vorm of variant van autisme of adhd of……….enz..enz.. al kunnen opsporen tijdens de zwangerschap. .en dan….nig meer abortussen..of draaf ik nu door??
    Feit blijft dat de wereld gek is geworden en de Nederlandse overheid de grens voor abortus terug moet draaien..
    Te gek voor woorden dat in t ziekenhuis gevochten wordt voor t leven van een baby dat met 24 weken geboren wordt en om de hoek in de abortuskliniek een baby van 24 weken gedood wordt..

  25. sorry maar veel van de dingen zoals bij elkaar zoeken of alles compleet was is mij wel verteld! Hoe weet jij wat ze vertellen aan iedereen? dat hangt toch zo’n beetje van de situatie en persoon af? ze hebben mij wel 10 x stap voor stap alles verteld zo luguber mogelijk.ik was 15… niemand wist t en ja nu 3 kids en 10 jaar verder weet ik dat ik het niet had moeten doen.

  26. Als iemand twijfelt om een abortus te willen plegen… aarzel niet en zoek hulp. Ik ben iemand die enorm heeft getwijfeld en met veel gepraat en adviezen van instanties besloten het niet te doen. Geen moment spijt…..

  27. Ht hartje klopt al veel eerder! In het artikel staat 6 weken maar het is ongeveer 2 weken na conceptie. Dus als je de zwangerschapstest kunt doen. Het kindje heeft dan ook al een zenuwstelsel met andere woorden: het heeft al gevoel.

  28. het is voor elke vrouw / in elke relatie toch iedereens eigen keuze om voor een abortus te kiezen. Voor dat ik er zelf mee te maken kreeg vond ik het ook verschrikkelijk dat dit gebeurd en dat deze optie er is, maar nu heb ik er een totaal andere kijk op, als ik alle reacties hier in de comments lees krijg ik gewoon tranen in mijn ogen, ik snap dan ook niet waarom mensen hier hun meningen en voor oordelen al klaar hebben liggen zonder dat ze er zelf ooit mee te maken hebben gehad, natuurlijk is het iedereens eigen mening en dat respecteer ik, maar denk aub 2 keer na voordat je iets typt vooral over dit onderwerp

    ik ben nu zelf 17 jaar en ik ben 8 weken zwanger ik heb mijn kindje van een jongen waar ik 3 jaar mee samen ben geweest, en ik weet nu 3 dagen dat ik zwanger ben en mijn hele wereld staat op zijn kop, ik zit vrijwel de hele dag op internet verhalen van vrouwen te googelen die het zelfde hebben moeten doorstaan als mij, om daar een soort van steun uit te halen. Ik heb besloten dat ik mijn kindje ook weg laat halen, dit is de moeilijkste beslissing die ik in me hele leven heb moeten maken. de reden waarom ik het weg laat halen daar zal ik niet te ver op ingaan als ik de reacties onder dit artikel lees.. Ik vind dat elk kindje ouders moet hebben die voor hem of haar kunnen zorgen, no matter what.

    Ik weet dat sommige vrouwen nooit kinderen kunnen krijgen, dat is ook een van de redenen waarom ik het zo moeilijk vind, omdat het oneerlijk is, maar probeer je alsjeblieft in elke situatie te verplaatsen. En scheer niet iedereen over een kam

  29. Fijn stukje hoor. Ik denk dat niemand lichtzinnig een abortus ondergaat. Verder zijn er mensen die -om wat voor reden dan ook- geen kinderen willen. En dan over je nogal expliciete uitleg van de gebruikte methodes: er is maar een klein verschil tussen een slager en een arts. Verder vind ik het toestaan van abortus een vorm van beschaving. Er vallen in het buitenland nogsteeds jaarlijks doden door amateuristisch uitgevoerde abortussen. Misschien kunt u zich daar eens in verdiepen en dat dan ook hier eens net zo expliciet beschrijven als u dat met medisch verrantwoorde abortus doet.

Plaats een reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.