Zwangeragenda 468x60

Vrouwelijke onzekerheid

Of het voor alle vrouwen geldt, durf ik niet te beweren, maar ik weet zeker dat er vast een aantal zich zullen herkennen in deze blog. Onzekerheid, twijfel en jezelf vergelijken met een ander die uiteraard altijd veel mooier, slanker of aardiger is. En dan vooral niet het schuldgevoel vergeten wat me ook nog bekruipt op het moment dat ik denk iets verkeerds gezegd te hebben. Vrouw zijn, het valt niet altijd mee.

Mijn ochtend begint met “Mam, je lijkt wel een spook” niet heel opbeurend. Vol afschuw kijkt dochter me aan om vervolgens ook nog op te merken dat er onder mijn ogen heel veel blauw (lees; enorme wallen) zit. Dag positief zelfbeeld, hallo “verstop-mezelf-onder-het-dekbed-gevoel”. Met het “Dronken mensen en kinderen spreken altijd de waarheid, schat”, riskeert manlief een karatetrap op een minder aangename plek. Zelfs de beautytips van Amber, hier op love2bemama, helpen mij de dag niet meer door. Ik voel me vandaag officieel een lelijk eendje.

Niet mijn dag
Aangekomen op mijn nieuwe job alwaar ik ingewerkt wordt door een, in mijn ogen, collega die alles heeft, denk aan mooi figuur, perfecte haren en daarbij ook gewoon super aardig. Terwijl zij de hele ochtend door aan haar telefoon hangt omdat ze nou eenmaal een belangrijke schakel is in de organisatie, staar ik tijdens het wachten op haar naar mijn telefoon die stilzwijgend naast me ligt. Stukken minder belangrijk. Als er dan ook nog iemand langs loopt die opmerkt dat haar haarkleur zo leuk bij haar shirtje past, kijk ik vol misprijzen naar beneden om te zien dat ik een sondevoedingsvlek op mijn suède laarsje heb en dat er een minuscuul gaatje op de stiknaad van mijn truitje zit. Ik had echt beter in mijn bed kunnen blijven.

Aan het eind van de middag moet ik een medewerker wijzen op dingen die wat beter kunnen. Heel vervelend, want eigenlijk lijkt het net alsof ik zijn werk afkraak. Nadat ik al mijn moed heb verzameld, geef ik de desbetreffende persoon wat tips. Met daarop volgend een excuus, al mompelend, dat hij het niet te negatief moet opvatten. Helaas moet zijn assistente mij daarna vertellen dat hij dat dus wel gedaan heeft en zo vertrek ik richting fiets met een knagend schuldgevoel.

Zelfbeeld
Op de terugweg naar huis heb ik het idee dat elke tegenligger me bekijkt en denkt, wat een wallen heeft die griet. Ondertussen maalt het door mijn hoofd dat ik hoop dat ik mijn collega niet heel erg gekwetst heb. En als klapstuk van deze dag komt er iemand langs gefietst met exact dezelfde broek aan als ikzelf, maar uiteraard staat hij haar veel beter.

Uitgeput plof ik thuis op de bank. Zittend in het hoekje met mijn benen onder me, want die broek wil ik even niet zien, start ik direct met mopperen tegen man over deze afschuwelijke dag. Die me vervolgens vraagt naar bepaalde gebeurtenissen die dan wel weer goed zijn gegaan en om me er vervolgens op te wijzen waarom ik altijd het negatieve onthoud en het positieve naast me neer leg. Vol ongeloof kijk ik hem aan, om vervolgens theatraal naar boven te vertrekken.

Herkenbaar? Of juist helemaal niet. Ben jij die koele kikker die zich niets van een ander aantrekt. In moeilijke situaties haar mannetje staat! Of ben je net zo’n twijfelkont als ik en betrek je van alles op jezelf. Voel je jezelf al gauw schuldig en heb je af en toe het idee dat je beter in je bed had kunnen blijven. Ik ben erg benieuwd..

© Geschreven door Veerle

Deel dit artikel

PinIt

Like ons op Facebook

felicitas 728x90